Bij sommige films staar je naar het plafond en vraag je je af wat er net is gebeurd. Dat is het punt.
Of ze nu de werkelijkheid verdraaien of een plot volgen dat nergens op slaat, rare films weigeren gewoon te zijn. Ze overtreden de regels. Ze zorgen ervoor dat je hersenen blijven werken, lang nadat de credits zijn verschenen.
Dit zijn geen films voor iedereen. Maar als je van vreemde karakters houdt, van plots die ontsporen en van verhalen die nergens op hoeven te slaan, dan moet je ze bekijken.
Verwacht niet dat je je normaal zult voelen als je klaar bent.
Eraserhead: de originele nachtmerrie
David Lynch overtrad niet alleen de regels tijdens zijn debuut in 1977. Hij verbrandde het regelboek.
Eraserhead volgt een man die door het vaderschap navigeert in een postindustriële nachtmerrie. Het is zwart en wit. Het geluidsontwerp is een fysieke aanval. En het kindje? Het is een bizar wezen dat eruitziet als een nachtmerrie, gegeven vlees.
De werkelijkheid buigt hier. Het vaderschap wordt een droomlandschap van angst. Het is angstaanjagend. Het is moeilijk om te vergeten. Je zult niet goed slapen.
John Malkovich zijn: identiteitscrisis op aanvraag
Spike Jonze maakte in 1999 van absurditeit kunst met Being John Malkovich.
Een poppenspeler vindt een portaal. Het leidt rechtstreeks naar het hoofd van acteur John Malkovich. Wat volgt is een duistere komedie over identiteit, roem en controle.
Wanneer de hoofdpersoon geobsedeerd raakt, ontstaat er chaos. Zijn persoonlijke leven valt uiteen. Zijn vrienden lijden. Zijn vrouw komt in het kruisvuur terecht. Het is een masterclass over hoe vreemd een verhaal kan worden voordat het kapot gaat.
Zwitserse legerman: het dode lichaam als multitool
Daniel Radcliffe speelt een lijk in Swiss Army Man (2016). Hij is winderig. Hij is gestrand op een eiland met een man gespeeld door Paul Dano.
Het lijk helpt hem te overleven. Het is een buddy-komedie met een lijk. Het uitgangspunt is puur absurdisme.
Maar het resultaat is verrassend oprecht. Het gebruikt het lijk als een multitool om eenzaamheid te onderzoeken. Het onderzoekt vriendschap. Het onderzoekt de verbeelding. Het is raar. Het is ook best mooi.
Holy Motors: geen plot, alleen prestaties
Holy Motors (2012) vindt plaats in Parijs. Een man reist door de stad en neemt vreemde rollen aan.
Hij is een huurmoordenaar. Dan is hij vader. Dan is hij een monsterlijk figuur. Er is geen duidelijk plot. Gewoon een reeks vreemde scènes.
De film vervaagt de grens tussen kunst en leven. Elke opname voelt als een droom in een droom. Identiteit is het enige dat telt. En zelfs dat ligt voor het oprapen.
Tusk: de Walrus-transformatie
Kevin Smith hield zich niet in in Tusk (2014).
Een podcaster ontmoet een man die geobsedeerd is door walrussen. De ontmoeting loopt mis. Heel fout. De podcaster wordt fysiek getransformeerd. Via een operatie. Hij wordt een walrus.
Zijn vrienden en vriendin proberen hem te vinden. Het is lichaamshorror. Het is grotesk. Het is tragisch. Het is ook donker grappig. Smith leunt volledig in de waanzin. Je kijkt niet weg. Dat kun je niet.
De kreeft: liefde of dood
In The Lobster (2015) hebben alleenstaanden 45 dagen de tijd om een partner te vinden.
Als je faalt, verander je in een dier. De regels zijn wreed. De logica is vreemd. De humor is doodsbang.
Het hotel waar de personages wonen, wordt een verwrongen huis van wanhoop. Het is verontrustend. Het is vreemd emotioneel. De dystopische wereld voelt dichterbij dan je denkt. Je begint zelf de regels van de samenleving in twijfel te trekken.
Rubber: een band met wrok
Ja, echt waar.
Rubber (2010) bevat een band met paranormale krachten. Het gaat op een moordpartij in de woestijn.
Het is absurd. Het is een satire op filmlogica. Het bespot de verwachtingen van het publiek. De slechterik heeft geen hoofd. Het is gewoon rubber.
Waarom doodt een band mensen? Vraag het niet. Kijk maar. Het is een film over waarom we films kijken. En het is hilarisch.
Onder de huid: buitenaardse verleiding
Scarlett Johansson speelt een buitenaardse verleidster in Under the Skin (2013).
Ze jaagt op eenzame mannen. Haar kalmte verbergt een roofzuchtig instinct. Minimale dialoog. Griezelige beelden.
De film maakt van stille horror iets moois. De dood voelt intiem. Overleven voelt vreemd. Het is een vreemde ervaring. Je zult de beelden niet vergeten.
Droomscenario: roem als nachtmerrie
Nicolas Cage schittert in Dream Scenario (2023). Hij is een professor die in de dromen van vreemden verschijnt.
Dan komt zijn leven in een spiraal terecht. Het huis waarin hij zich ooit veilig voelde, wordt een gevangenis van paranoia. Het combineert komedie, horror en surrealisme.
Het onderzoekt wat er gebeurt als roem een nachtmerrie wordt. Je ziet hem ontrafelen. Je vraagt je af of je de aandacht zou overleven. Het is een modern waarschuwend verhaal verpakt in vreemde fictie.
Gummo: Chaos in Ohio
Gummo (1997) is een collage van verontrustende momenten.
Een tornado verwoest een stad in Ohio. Kinderen baden in vuil water. Er is willekeurig geweld. Er wordt op katten gejaagd.
Regisseur Harmony Korine legt de chaos van gebroken levens vast. Het voelt als een documentaire van een andere planeet. Het is niet gescript. Of het lijkt er niet op. Het is rauw. Het is verontrustend. Het is echt op een manier die de meeste films niet zijn.
Maatschappij: de klassenkritiek
Society (1989) is een satirische lichaamshorrorfilm.
Een tiener vermoedt dat zijn rijke familie in Beverly Hills iets verbergt. Hij heeft gelijk. De slotscène is een groteske orgie van vormeloos vlees.
Het zorgt ervoor dat de eerdere vreemdheid tam lijkt. Het is een kritiek op klasse. Het neemt een scherpe wending naar het belachelijke. Het huis verandert in een letterlijke nachtmerrie. Je zult nooit meer op dezelfde manier naar rijkdom kijken.
Groener gras: waanzin in de voorsteden
Greener Grass (2019) is een pastelkleurige komedie uit de buitenwijken.
Het vergt ‘bijblijven met de buren’ tot absurde lengtes. Gezinnen ruilen kinderen. Volwassenen dragen een beugel. Een vrouw bevalt van een voetbal.
De film onderzoekt de maatschappelijke druk. Het maakt gebruik van surrealistische komedie om te laten zien hoe gebroken identiteit kan zijn. Elk huis is een spiegel van absurditeit in de voorsteden. Het is grappig. Het is verontrustend. Het is raar.
Duivelsverhaal: de koortsdroom
Devil Story (1986) is een Franse horrorfilm.
Het is berucht om zijn onsamenhangende plot. Verbijsterende scènes omvatten een misvormde moordenaar. Een mummie. Een bezeten paard.
De moeder van één personage verschijnt kort. Dan verdwijnt ze. Geen uitleg. De chaos is opzettelijk. Het tart de narratieve betekenis.
Het is een must-watch voor iedereen die van films houdt die aanvoelen als een koortsdroom. Je zult het niet begrijpen. Je hoeft er alleen maar naar te kijken.
We hebben dit artikel gemaakt in combinatie met AI-technologie en hebben er vervolgens voor gezorgd dat het op feiten werd gecontroleerd en bewerkt door een HowStuffWorks-editor.
