Cambridge-onderzoekers staren naar satellieten om de Britse egel te redden. Het is geen metafoor.
Met behulp van een AI-tool genaamd Tessera brengen ze het land vanuit een baan om de aarde in kaart. Het doel is nauwkeurig: ontdek waar deze stekelige zoogdieren leven en kijk in realtime waar deze leefgebieden verdwijnen. De kaarten zijn zenuwslopend gedetailleerd. We hebben het over individuele hagen.
Bewolking? De AI voorspelt egelvriendelijke zones die aan het zicht onttrokken zijn.
Het gaat over barrières. Niet alleen waar de wezens zijn, maar waarom ze geen partners kunnen vinden. Waarom ze verhongeren.
“We hopen echt dat we kunnen begrijpen wat de zeer specifieke barrières zijn.”
— Prof. Silviu Petrovan
Digi-hogs en datacrunching
De situatie is nijpend. In Groot-Brittannië daalde het aantal egels op het platteland tussen 2000 en 2022 met 75%. Een daling van vijfenzeventig procent. De soort staat wereldwijd vermeld als bijna bedreigd.
Petrovan blijft optimistisch. Hij noemt gevolgde dieren digi-hogs. Ze dragen kleine GPS-rugzakken, fysiek vastgebonden als miniatuurwandelaars. Deze gegevens worden meegenomen in het bredere model, waarbij fysieke tracking wordt gecombineerd met orbitale observatie. Het gebeurt ook in Noord-Ierland, maar dit specifieke project koppelt ruimtegegevens aan de grondwaarheid.
Hier zit echter het probleem. Of misschien de haak. Om Tessera te trainen had het team enorme hoeveelheden gegevens nodig. We hebben het over 20 petabytes. Dat zijn grofweg 10 miljard digitale foto’s.
Ze hadden geen computerkracht meer van de universiteit. Letterlijk. Onderzoekers installeerden extra processors onder hun eigen bureaus om de modeltraining te behouden. Ze moesten de Amerikaanse bedrijven AMD en Vultr smeken om meer infrastructuur. Het was hectisch infrastructuurwerk aan de basis, vermomd als academische wereld op hoog niveau.
De machtsparadox
Is dit efficiënt? Of gewoon energiezwaar?
Sommige natuurbeschermers zijn ongerust. Ze wijzen op het elektriciteitsverbruik van deze modellen. Het gebruik van op macht beluste AI om de natuur te beschermen, voelt voor sommigen tegenstrijdig. Het roept terechte vragen op. Kunnen we het ons veroorloven meer energie te verbranden om soorten te redden?
Tessera is ook niet alleen voor stekelige huisdieren. Het open-sourcesysteem heeft meer dan 100 onderzoeksgroepen aangetrokken. Anil Madhavapeddy gebruikt het om de Britse landbouw in kaart te brengen. Het identificeert welke gewassen waar groeien, over de jaren heen. Het vereenvoudigt luidruchtige, complexe satellietbeelden tot heldere kaarten.
“Satellietgegevens zijn erg ingewikkeld en luidruchtig”, zei Madhavapeddy. Je moet wolken verwijderen, je aanpassen aan licht, omgaan met dag- en nachtcycli. Tessera doet dat zware werk. Het comprimeert de chaos tot iets dat je kunt bevragen.
Dus nu hebben we de kaart. Wij kennen de barrières. Wij zien de gewassen. We zien de woningbouwontwikkelingen in habitats kruipen.
Maar zien is niet oplossen. Wij hebben het gereedschap. De vragen blijven open. En de processors onder het bureau draaien nog steeds. 🐹🛰️
