Vraag een willekeurige rockfan wie de grootste gitarist aller tijden is en je begint een gevecht. Het is een debat dat uitmondt in smaak, technische precisie en pure ziel. Zowel critici als gewone luisteraars zullen hier tientallen jaren over discussiëren. Dus laten we het lawaai verminderen. We hebben het veld verkleind. Dit zijn de tien spelers die er echt toe doen.
10. Jack White (De witte strepen, de vertellers)
Even kon de gitaarkoning van de rock geen kwaad doen. De witte strepen? Grote commerciële hits en kritische lievelingen. Albums als White Blood Cells, Elephant en Icky Thump werden niet alleen verkocht; ze hebben de rock gered uit het slop van begin jaren 2000. Jacks elektrische bluesstijl is rauw. Het doet gezichten smelten. Hij heeft misschien niet de technische kwaliteiten van een virtuoos, maar hij compenseert dit met branie. Een flinke dosis. Recent solowerk is niet zo hard aangekomen, maar als het om rockgitaar uit de 21e eeuw gaat, is Jack het referentiepunt. Excentrisch. Elektrisch. Hij heeft de bewegingen om het geluid te ondersteunen.
9. Keith Richards (De Rolling Stones)
Keith Richards is er al bijna een halve eeuw mee bezig. Hij stelt nooit teleur. Dit is de man die slaggitaar cool heeft gemaakt. Hij schrijft al langer tijdloze riffs dan de meeste mensen hebben geleefd. Er zijn geen tekenen van vertraging. Hij put uit blues, country, funk en zelfs disco. Zijn toon is warm. Minimaal. Bekend bij een Stones-fan als de heupen van Mick Jagger. Het begrijpen van de invloed van de Stones op moderne muziek is moeilijk. Begrijp je dat zoveel iconische riffs van één man kwamen? Dat is moeilijker. Keith is de definitie van een echte rock-‘n-roller. Zonder hem kun je de lijst niet hebben.
8. Eddie Van Halen (Van Halen)
Af en toe verandert iemand het spel voor altijd. Ze zijn zeldzaam. Hun geluid is zo onderscheidend dat het muzikanten al tientallen jaren inspireert. Eddie Van Halen was een van die spelers. Eddie wordt vaak gecrediteerd voor het naar de mainstream duwen van metal en hardrock en populariseerde technieken die nu standaard zijn. Met name tikken met twee handen. Gebruik beide handen op de toets in plaats van één voor het fretten en één voor het tokkelen. Zijn solo’s waren schandalig. Zijn podiumpersoonlijkheid was zelfs nog meer. Eddie Van Halen zal de boeken ingaan als een van de beste en meest unieke spelers die ons ooit ter ore zijn gekomen.
7. Prince (Prince en de revolutie)
Voor een gewone luisteraar lijkt deze plek misschien verkeerd. Doorgewinterde fans weten beter. Prince is een van de beste gitaristen ter wereld. Misschien wel de beste muzikant. Periode. Hij is klein, maar de muziek is groots. De gitaarsolo in “Purple Rain” is iconisch. Het is niet de enige keer dat hij zijn kaken op de grond liet liggen. Bijna elk album kenmerkt zich door uitmuntend muzikaal vakmanschap. We zien dit vaak over het hoofd vanwege zijn vreemde publieke persoonlijkheid. Of omdat zijn muziek moeilijk online te vinden is. Prince had een hekel aan YouTube. Hij had lange tijd een hekel aan streaming. Die schaarste draagt bij aan de mystiek. Maar de vaardigheid valt niet te ontkennen.
6. BB King
De wereld heeft dit jaar een legende verloren. B.B. King stierf op 89-jarige leeftijd. Hij was een fundamentele bluesgitarist. Niet strikt ‘rock’, maar zijn impact is overal. Je zou moeite hebben om iemand op deze lijst te vinden die niet werd geraakt door de ‘King of the Blues’. Hij kon meer doen met één biljet dan de meesten met duizend. Hij was het anker voor de bluesgemeenschap. Zijn afwezigheid wordt gevoeld. Hij was een showman die tot eind jaren tachtig toerde. Nederig. Vriendelijk. Hij vermeed de attributen van het sterrendom. Hij speelde gewoon de muziek.
5.David Gilmour (Pink Floyd)
Net als B.B. gedijt Gilmour door meer te doen met minder. Sommige spelers op deze lijst spelen sneller. Luider. Boze. Gilmour speelt met de meeste ziel. Zijn zwevende solo’s bepaalden het psychedelische geluid van Pink Floyd sinds hij in 1967 lid werd. Zijn toon is ambient. Het vertrouwt op galm, niet alleen op overdrive. Dit onderscheidt hem. Zijn solo in “Time” wordt consequent genoemd als een van de grootste ooit. Guitar World plaatste het op nummer 21. Zijn solo in “Comfortably Numb” kwam binnen op nummer 4. Dat is de maatstaf voor emotioneel gitaarwerk.
4. Stevie Ray Vaughan (Stevie Ray Vaughan en Double Trouble)
Als hij niet zo jong was gestorven, zou Stevie Ray Vaughan hogerop hebben gestaan. We blijven achter met het werk van een wonderkind dat nooit volledig tot bloei is gekomen. Hij was enorm indrukwekkend. Hij combineerde klassieke bluestechnieken met zuidelijke geluiden uit Texas. Het resultaat was invloedrijk. Het inspireerde een generatie. Denk aan John Mayer. Denk aan Austin City Limits-optredens. Velen zeggen dat hij de bluesrock nieuw leven heeft ingeblazen. Zijn carrière duurde slechts zeven jaar. Zijn nalatenschap zal ons allemaal overleven. Hij is een van de belangrijkste gitaristen aller tijden.
De man die een mythe werd
Het begon met graffiti. Tijdens zijn tijd bij de Yardbirds, voordat hij samen met Ginger Baker en Jack Bruce naar de supergroep Cream ging, hadden fans al besloten dat Eric Clapton goddelijk was. Niet metaforisch. Ze schreven letterlijk ‘Clapton is God’ op de muren van de metro.
Hij verdiende die eerbied. Jarenlang was de wereld het erover eens dat hij de titel van beste gitarist ter wereld had. Die consensus werd pas verbroken toen een jongen uit Seattle arriveerde om de kroon te stelen.
Fans noemden hem Slowhand. Het was een knipoog naar zijn soepele, honingzoete techniek. Maar zijn echte erfenis was niet alleen de bijnaam. Het was hoe hij bluesmethodologie combineerde met rockgevoeligheid. Het resultaat? Een toon die zo dik, vervormd en romig was dat hij het ‘The Woman Tone’ noemde. Het blijft een unieke sonische vingerafdruk in de geschiedenis van de elektrische gitaar.
Riffs die het genre definiëren
Als het om het schrijven van herkenbare rockriffs gaat, komt niemand aan Jimmy Page toe. Zelfs Keith Richards niet.
Page schreef niet alleen riffs. Hij construeerde zinderende solo’s zoals die in ‘Whole Lotta Love’. Hij schommelde tussen overweldigende elektrische woede en prachtige, ingewikkelde akoestische arrangementen als ‘The Rain Song’. De discografie van Led Zeppelin biedt voor ieder wat wils.
Denk aan de opstelling. Je had John Bonham, misschien wel de grootste drummer uit de geschiedenis. Je had Robert Plant, een zanger van een klasse apart. In een band met zoveel talent is het Page die in de schijnwerpers staat. Luister naar zijn werk. Je zult begrijpen waarom.
Degene die alles heeft veranderd
Er was geen concurrentie om de nummer één plek. Niet eens in de buurt.
Jimi Hendrix heeft de manier waarop de wereld de elektrische gitaar waarneemt opnieuw vormgegeven. In slechts een paar jaar tijd veranderde hij een instrument in een poort voor de ziel. Hij gebruikte het om de innerlijke werking van een complexe man met een onmetelijk talent over te brengen.
Zijn catalogus is niet enorm. Drie studioalbums. Een handvol legendarische live optredens. Toch blijven die platen de ultieme ervaring op het gebied van rockgitaar. Je luistert en waardeert de muziek. Dan luister je nog eens en respecteer je de man.
