Następnym razem, gdy ugryziesz chrupiące jabłko lub wypijesz szklankę wody, pomyśl o tym. Jesteście świadkami rezultatów złożonego wewnętrznego systemu rurociągów, który cicho działał przez miesiące. System ten jest zakorzeniony w łodygach.
W botanice łodyga to coś więcej niż zwykły kij podtrzymujący liście na słońcu. Jest to oś roślin naczyniowych, która wyłania się z korzeni, podtrzymuje gałęzie i tworzy pąki, z których rozwijają się pędy i liście. Ale jego główną funkcją jest transport. Zawiera tkankę naczyniową – ksylem i łyko – która pełni funkcję układu krążenia rośliny, dostarczając wodę, minerały i składniki odżywcze do każdego punktu ciała.
Wewnętrzna struktura łodygi
Poziome nacięcie łodygi odsłania strukturę, która sprzyja wydajności. Większość łodyg ma centralny rdzeń zwany rdzeniem, gąbczastą tkankę zapewniającą wsparcie strukturalne. Rdzeń ten jest otoczony wiązkami lub pasmami przewodzącymi ksylem i łyko. Na zewnątrz tych wiązek znajduje się kora, która u roślin drzewiastych stanowi zewnętrzną warstwę tworzącą korę drzewa.
Pod korą znajduje się kambium. Jest to obszar, w którym komórki aktywnie się dzielą. Jest to „maszynownia” wzrostu, do której co roku dodawane są nowe warstwy drewna i kory.
“Wszystkie zielone łodygi przeprowadzają fotosyntezę, podobnie jak liście. W roślinach takich jak kaktusy i szparagi łodyga jest głównym miejscem fotosyntezy. “
Brana jest również pod uwagę odległość między łodygami, a także ich pokrycie. Liście i pąki boczne rosną w regularnych odstępach zwanych węzłami. Odcinek pnia pomiędzy dwoma węzłami nazywany jest międzywęźlem. Takie ustawienie nie jest przypadkowe: maksymalizuje światło i minimalizuje zacienienie pomiędzy liśćmi.
Strategie przetrwania: wykraczające poza podstawowe przetrwanie
Nie wszystkie łodygi wyglądają jak pnie drzew. U roślin kwitnących ewolucja dostosowała podstawową strukturę łodygi, aby umożliwić roślinom przejście w stan uśpienia, gromadzenie dużych zapasów pożywienia i rozmnażanie się bezpłciowo. Modyfikacje te są na tyle wyjątkowe, że mają swoje własne nazwy.
- Kłącza: Poziome podziemne łodygi, które umożliwiają roślinom takim jak imbir czy bambus zasiedlanie nowych obszarów gleby.
- Cebule: Krótkie, wyprostowane, spuchnięte podziemne łodygi, które przechowują pożywienie dla rośliny w trudnych porach roku.
- Bulwy: Zmodyfikowane łodygi roślin gromadzących skrobię. Klasycznym przykładem jest ziemniak, którego „oczy” są w rzeczywistości węzłami zdolnymi dać początek nowym roślinom.
- Cebulki (cebulki): Krótka łodyga otoczona mięsistymi, łuskowatymi liśćmi, których zadaniem jest ochrona rośliny w czasie spoczynku.
- Pędy pełzające (rozłogi): Poziome pędy, które wyrastają nad ziemią i okresowo dają początek nowym roślinom. Truskawki wykorzystują tę metodę do poszerzania swojego terytorium.
Zmiany te pozwalają roślinom przetrwać zimę, tolerować suszę i rozprzestrzeniać się bez nasion. Zasadniczo są to plany awaryjne zapisane w DNA roślin.
Zielony silnik
Generalnie myślimy o liściach jako o jedynej części rośliny produkującej żywność. Dotyczy to tylko większości roślin. Wszystkie zielone łodygi przeprowadzają fotosyntezę. Chlorofil znajdujący się w zewnętrznej warstwie łodygi, podobnie jak w liściach, zatrzymuje światło słoneczne.
W niektórych warunkach liście stają się ciężarem. Kaktusy żyją na pustyni, a utrata wilgoci przez liście to wyrok śmierci.
