Stoisz na ulicy. Niebo jest czyste. Patrzysz na gwiazdę, planetę lub słońce i chcesz dokładnie wiedzieć, gdzie się ona znajduje względem Ciebie.
Czy to jest ten numer? Ten kącik? To jest azymut.
Brzmi jak słowo z filmu szpiegowskiego. W rzeczywistości nie jest to prawdą. To jest geometria. W szczególności jest to odległość kątowa mierzona wzdłuż horyzontu. Jest mierzony od prawdziwej północy lub prawdziwego południa. Prowadzi do punktu znajdującego się bezpośrednio pod ciałem niebieskim.
Wyobraź sobie pionowy okrąg. Wyobraź sobie linię biegnącą od punktu na horyzoncie, w którym znajduje się obiekt, prosto do zenitu. Kąt pomiędzy tym punktem a północą (lub południem) to Twój azymut.
Dlaczego to jest ważne?
Bo nawigacja bez niego to zgadywanie. Używali go starożytni żeglarze. Używają go współcześni astronomowie. Jeśli chcesz skierować teleskop na konkretną galaktykę lub antenę satelitarną na dostawcę w przestrzeni kosmicznej, potrzebujesz tego numeru.
Oto prosta prawda.
Azymut to nie wysokość. Wysokość pokazuje, jak wysoki jest obiekt. Azymut wskazuje kierunek.
Jeśli patrzysz na prawdziwą północ, twój azymut wynosi zero. Jeśli skręcisz o dziewięćdziesiąt stopni w prawo, będziesz teraz skierowany na wschód. Twoje nachylenie wynosi dziewięćdziesiąt stopni. Zachód ma dwieście siedemdziesiąt stopni. Południe ma sto osiemdziesiąt stopni.
Ale jest pewien haczyk.
W niektórych systemach odliczanie odbywa się od północy. W niektórych – od południa. To zależy od tego, gdzie jesteś. Jeśli jesteś na półkuli północnej, często mierzysz kąt od północy. Jeśli znajdujesz się na półkuli południowej, liczenie od południa może czasami być bardziej intuicyjne w przypadku niektórych obliczeń. Jednak standardową konwencją w większości współczesnych zastosowań astronomicznych i nawigacyjnych jest odniesienie do północy.
Jak więc z niego korzystać?
Mierzysz odchylenie od południka. Południk to linia biegnąca z północy na południe przez Twoją lokalizację. Azymut pokazuje, jak daleko od tej linii znajduje się Twój cel.
Jest to potrzebne nie tylko gwiazdom.
Jest używany przez geodetów. Robią mapy okolicy. Muszą znać kierunek linii granicznej. Azymut podaje im dokładny kąt. Jest to lepsze niż zwykły odczyt kompasu, ponieważ uwzględnia krzywiznę Ziemi i deklinację magnetyczną. Mówimy o prawdziwym kierunku, a nie o północy magnetycznej.
Północ magnetyczna się porusza. Zmienia się w czasie. Prawdziwa północ pozostaje niezmieniona. Obliczenia azymutu są zwykle zorientowane na północ prawdziwą.
Dlaczego to jest dla ciebie dobre?
Być może budujesz zegar słoneczny. Musisz znać kąt gnomona względem ścieżki Słońca. Azymut pomaga Ci zaznaczyć godziny.
Być może interesuje Cię amatorska łączność radiowa. Masz antenę kierunkową. Chcesz porozmawiać ze znajomym z innego kraju. Musisz wiedzieć, gdzie jego stacja jest względem twojej. Azymut daje ci namiar. Obracasz antenę. Odbierasz silny sygnał.
To praktyczne.
Koncepcja jest prosta.
- Wybierz punkt odniesienia (zwykle północ).
- Zmierz kąt wzdłuż horyzontu.
- Teraz masz współrzędne.
Połącz to z wysokością (wysokość nad horyzontem), a otrzymasz pełne współrzędne nieba. Dwie liczby. To wszystko, czego potrzebujesz, aby określić położenie dowolnego obiektu na niebie.
To jest język kątów. Gdy zaczniesz go dzierżyć, niebo zamieni się w mapę. Przestaniesz widzieć przypadkowe światła. Ty
