Pistolety, zwane łącznie bronią strzelecką, przeszły radykalną transformację od czasu wprowadzenia muszkietu skałkowego w XVII wieku. Siłą napędową każdej większej zmiany konstrukcyjnej był prosty, ale sprzeczny wymóg: uczynić broń lżejszą przy jednoczesnym zachowaniu lub zwiększeniu jej siły ognia. Inżynierowie i projektanci broni od wieków poszukiwali rozwiązania tego podwójnego wyzwania, zmieniając kształt pocisków i ulepszając skład proszków chemicznych. Wciąż jednak ograniczają je nieubłagane prawa fizyki. Nie da się oddzielić odrzutu broni palnej od masy i prędkości pocisku. Aby karabin był lżejszy, konieczne jest zmniejszenie energii odrzutu. Jeśli jednak obniżysz go za bardzo, kula straci swoją siłę rażenia.
Być może trafiliśmy na ścianę. Biorąc pod uwagę te ograniczenia, jest mało prawdopodobne, aby wojskowa broń strzelecka mogła osiągnąć znacząco lepsze wyniki po prostu poprzez ulepszenie istniejących technologii paliwowych, przynajmniej bez naruszania rozsądnych ograniczeń ekonomicznych. Historia broni strzeleckiej to historia znajdowania równowagi pomiędzy tymi sprzecznymi żądaniami.
Problem wagi wczesnych muszkietów
Praktyczna broń palna z ramienia stała się przydatna dopiero wraz z rozwojem zamka skałkowego w połowie XVII wieku. Wcześniej wcześniejsze mechanizmy, takie jak zamek zapałkowy i zamek koła, w dużej mierze nie nadawały się do użytku piechoty ogólnego przeznaczenia. Były zbyt ciężkie, zawodne lub zbyt drogie w produkcji, aby można je było wyprodukować w ilościach potrzebnych dla dużych armii.
Weźmy hiszpańskie moschete z XVI wieku. Te wczesne muszkiety ważyły do 25 funtów (10 kg). Jest to ciężar nie do uniesienia dla żołnierza poruszającego się po polu bitwy. Aby celnie strzelać z ramienia, osoba potrzebowała stojaka w kształcie widelca. Nawet przy takim wsparciu radzenie sobie z nimi było żmudnym zadaniem.
Po co znosić taką wagę? Ponieważ przebili zbroję. W tamtym czasie mobilni żołnierze nosili ciężką zbroję płytową, która mogła odbijać lżejsze pociski. Ciężki muszkiet mógłby przebić najlepsze dostępne stalowe płyty. Ta umiejętność niemal z dnia na dzień zmieniła charakter wojny. Pod koniec XVI wieku w pełni opancerzeni żołnierze praktycznie zniknęli z europejskich pól bitewnych. Kiedy zbroja nie była już głównym problemem, nie było potrzeby stosowania tak ciężkiej i nieporęcznej broni. Muszkiety mogłyby zostać zmniejszone. Broń strzelecka niewymagająca stojaków stała się standardem.
Współistnienie technologii
Należy pamiętać, że nowe technologie nie zastąpiły od razu starych. Innowacje w broni palnej rzadko przebiegają po prostej linii zastąpienia. Zamiast tego przez długi czas współistniały obok siebie różne układy zapłonowe. Koła i zamki zapałkowe pozostawały aktualne aż do XVIII wieku, nawet po tym, jak zamek skałkowy ugruntował swoją dominację zarówno w Europie, jak i Ameryce. W dalszym ciągu produkowano i używano odmian tych starszych systemów, co dowodzi, że praktyczność często przewyższa teoretyczną wyższość w logistyce wojskowej.
Narodziny wojny przemysłowej
Przejście od rzemiosła do produkcji masowej zmieniło nie tylko sposób, w jaki produkujemy samochody czy tekstylia. Wszystko zaczęło się od broni. Broń skałkowa była jedną z pierwszych gałęzi przemysłu, która przyjęła model fabryczny. W miarę jak na początku rewolucji przemysłowej powiększały się armie lądowe, przywódcy wojskowi potrzebowali sposobu na szybkie wyposażenie tysięcy żołnierzy. Produkcja rzemieślnicza była zbyt powolna. Potrzebne były tomy.
W XVII wieku armie europejskie były już zmęczone chaosem. Mieszany zapas niestandardowej broni stworzył logistyczny koszmar. Anglia zaczęła zmierzać w kierunku zjednoczenia. Przez wiele lat armia kupowała gotowe muszkiety od rozproszonej sieci rusznikarzy angielskich, irlandzkich i holenderskich. Ci rzemieślnicy zlecili podwykonawcom produkcję części i zajęli się końcowym montażem. To zadziałało, ale nie było ustandaryzowane.
Próbki referencyjne i Tower of London
Wszystko zmieniło się na początku XVIII wieku. Urzędnicy zarządzenia w Tower of London postanowili podzielić proces na elementy. Nie kupowali gotowej broni, ale komponenty. Zamki Tyłki. Kąpielówki. Szompel. Akcesoria. Każda część została zakupiona od różnych podwykonawców.
Ta fragmentacja wymagała ścisłej kontroli. Nie da się zbudować działającej broni, jeśli każda lufa ma inną długość. Więc Tower zainstalował Zapieczętowane Wzory. Były to repliki broni palnej. Rusznikarze musieli dokładnie do nich pasować. Jeśli Twój zamek nie pasował do próbki referencyjnej, nie otrzymałeś płatności. To była wczesna kontrola jakości. Był to początek wymienności części, choć do pełnej wymienności pozostało jeszcze kilkadziesiąt lat.
Ewolucja „Brązowej Bess”
Rozporządzenie z 1722 r. skonsolidowało ten nowy system. Rezultatem był muszkiet Long Land. Standardem stała się 46-calowa lufa (kaliber 0,75 cala). W Ameryce broń ta stała się później znana jako pierwszy model Brown Bess. To było ciężkie. To było długie. Został zaprojektowany do taktyki piechoty liniowej, gdzie wielkość ognia była ważniejsza niż indywidualna celność.
Ale wojna na granicy północnoamerykańskiej pokazała inny obraz. Wojna siedmioletnia, zwana w koloniach wojną francusko-indyjską (1756–1763), obnażyła ograniczenia Długiego Lądu. Walka w gęstych lasach wymagała lżejszej i krótszej broni. Zwrotność odegrała kluczową rolę.
W 1768 r. armia odpowiedziała. Muszkiet Short Land wszedł do służby. Z 42-calową lufą stał się drugim modelem Brown Bess. To właśnie ta broń zadecydowała o przebiegu rewolucji amerykańskiej (1775–1783). Stało się standardową bronią wielu sił kolonialnych i kontynentalnych.
Masowa produkcja na skalę przemysłową
„Krótki ląd” nie trwał długo. W 1797 roku został zastąpiony „Wzorem Indii”. Lufa stała się jeszcze krótsza – 39 cali. Konstrukcja ta okazała się wystarczająco mocna, aby wytrzymać brutalne wymagania wojen napoleońskich (1804–1815).
Skala produkcji stała się oszałamiająca. W samym Birmingham zmontowano ponad 1,6 miliona muszkietów India Pattern. W Londynie i Królewskiej Zbrojowni w Lewham „zamontowano” prawie 2,7 miliona muszkietów wszystkich typów. To nie była tylko produkcja. Była to logistyka przemysłowa na skalę militarną.
Do roku 1816 praca uległa dalszej centralizacji. Zgromadzenie zostało podzielone pomiędzy Londyn i nową Królewską Fabrykę Broni Strzeleckiej w Enid Lock w Middlesex. Infrastruktura była gotowa. Metody zostały udoskonalone. Nadeszła w pełni era znormalizowanej broni palnej.
We Francji ujednolicony system muszkietowy pojawił się dopiero w 1717 roku. Wcześniej panował chaos. Rząd w końcu wytyczył jasną linię, ustalając długość lufy na 47 cali i kaliber na 0,69 cala. Ten kaliber przetrwał dwa stulecia. Dopiero po wojnie siedmioletniej armia francuska zaktualizowała standard, wprowadzając Model 1763 (Modèle 1763). Długość lufy skrócono do 45 cali, a zamek wzmocniono. Ta długość 45 cali stała się standardem na resztę stulecia.
Potem pojawił się Model 1777 (Modèle 1777). To był punkt zwrotny. Francuzi nie tylko udoskonalili projekt; Całkowicie przebudowali produkcję. Wdrożyli rygorystyczne wzorce i mierniki, mając na celu zapewnienie praktycznie wymienności części. Cel był prosty: tańsze muszkiety, które łatwiej było masowo produkować i naprawiać. Ale pojawił się problem. Pracownicy sprzeciwiali się nowym metodom. Masowa produkcja części wymiennych utknęła w martwym punkcie aż do początku XIX wieku. Gdyby Francja posunęła się naprzód wcześniej, mogłaby być lepiej przygotowana na wojny napoleońskie. Ale tak się nie stało. Do czasu zwiększenia produkcji prowincjonalne fabryki broni w Charleville, Maubougues, Saint-Etienne i Tully wyprodukowały mniej niż dwa miliony broni strzeleckiej. Wcale nie wystarczy.
Amerykański system produkcyjny
Stany Zjednoczone wybrały inną drogę. Rząd federalny utworzył arsenały narodowe w Springfield w stanie Massachusetts i Harpers Ferry w Wirginii w 1794 r. Prace w Springfield rozpoczęły się w 1795 r. Produkcja rozpoczęła się w Harpers Ferry w 1801 r. Obie fabryki wyprodukowały amerykańską wersję francuskiego Modelu 1777, który Waszyngton nazwał Modelem 1795. Te arsenały rządowe, wraz z prywatnymi konkurentami, stały się inkubatorami innowacji technologicznych.
Prawdziwa zmiana nastąpiła wraz z przyjęciem 0,69-calowego modelu 1842. Po raz pierwszy armia amerykańska montowała broń na dużą skalę, korzystając ze standardowych, wymiennych części. Ten „amerykański system” produkcji nie pozostał odosobniony. W połowie lat pięćdziesiątych XIX wieku rusznikarze na całym świecie zaczęli go kopiować. System ten położył podwaliny pod nowoczesną wojskową broń strzelecką, zwłaszcza po wejściu do użytku zapłonu kołpakowego i luf gwintowanych.
Jak zapłon podkładu zmienił wszystko
Model 1842 był zasadniczo modelem skałkowym 1840 z nowym sercem. Przełączyła się na zapłon zapłonowy. System ten opierał się na wybuchowych właściwościach chloranu potasu i rtęci rtęci. Uderzenie w te połączenia ostrym młotkiem spowodowało detonację.
Niemieccy naukowcy eksperymentowali z detonacją piorunatów pod koniec XVII wieku. Francuzi dołączyli do nich w XVIII wieku. Ale przełom nastąpił z nieoczekiwanego źródła: Alexandra Johna Forsytha, szkockiego księdza. W 1805 roku wymyślił, jak połączyć proch zapalający z układem zapłonowym broni palnej. W kwietniu 1807 roku otrzymał patent.
Wynalazek Forsythe’a był dziwaczny. Nazwał go zamkiem „butelki perfum”. Dlaczego? Ponieważ wyglądało jak butelka perfum. Stożkowy stalowy korek obracany w miejscu zamka skałkowego. Korek przytrzymywał pojemnik wypełniony prochem. Odwrócenie butelki do góry dnem uwolniło trochę prochu detonującego do wgłębienia w górnej części korka. Powracając do pierwotnej pozycji, zresetuj mechanizm. Młot, który zastąpił młotek skałkowy pięścią i szczękami, mógł teraz swobodnie uderzać. Pociągnięcie za spust spowodowało opadnięcie młotka i huk.
Późniejsi wynalazcy uprościli ten projekt. Porzucili skomplikowaną obracającą się butelkę. Zamiast tego użyli sypkiego lub granulowanego proszku detonującego. W 1830 roku kapsuła stała się standardem. Za wynalazcę kapsuły uważa się Filadelfiana Joshuę Shawa w 1815 roku.
Kapsuła była małym ściętym stożkiem wykonanym z metalu, zwykle miedzi. Wewnątrz korony znajdowała się niewielka ilość rtęci, zamknięta za folią i szelakiem. Kapsuła ta została umieszczona na stalowym kolcu zamontowanym w zamku broni. Mały kanał w kolcu przekazywał iskrę ze spłonki do głównego ładunku prochu. W ostatecznej wersji wydrążony iglica zamka spłonki uderzał w kapsułę od góry. Wyeliminowało to niebezpieczeństwo wyrzucenia odłamków miedzi w przypadku detonacji prochu.
Najlepszy ze wszystkich? Zapłon kołpakowy można dostosować do istniejących muszkietów i pistoletów skałkowych. Było to udoskonalenie, które nie wymagało zakupu zupełnie nowej armii.
Systemy ładowania lufy gwintowanej
Muszkiety gładkolufowe były brutalnym i skutecznym narzędziem do walki w zwarciu, ale ich właściwości balistyczne na dystansie pozostawiały wiele do życzenia. Ciężka ołowiana kula mogła roztrzaskać kości i rozerwać mięśnie, ale z odległości ponad 75 metrów trafienie w konkretny cel było prawie niemożliwe nawet dla najlepiej wyszkolonego żołnierza. Wobec gęstych formacji salwa była skuteczna na dystansie do 200 metrów. Na 300 metrach? Pocisk stracił większość swojej zabójczej mocy.
Szybkostrzelność nie zapewniła większego pocieszenia. Chociaż pojedynczy żołnierz mógł teoretycznie ładować i strzelać pięć razy na minutę, chaos salw ograniczał zbiorową szybkostrzelność do zaledwie dwóch lub trzech strzałów na minutę.
Problemem nie był proch strzelniczy. Była na fizyce. Aby żołnierz mógł szybko wrzucić nabój do lufy, rdzeń musiał w niej swobodnie osiadać. Ta szczelina powodowała, że pocisk kołysał się niestabilnie w locie, tracąc celność od chwili opuszczenia lufy. Gwintowanie – spiralne rowki wycięte w lufie – rozwiązało ten problem poprzez skręcenie kuli armatniej i stabilizację jej lotu. Aby jednak zakręcić rdzeń, musiał on wejść w kontakt z gwintem. A to oznaczało ciasne dopasowanie. Ciasne dopasowanie oznaczało powolne przeładowywanie. Karabiny były celne; były też boleśnie powolne.
Ekspansja pocisku
W XVIII wieku stale proponowano mechanizmy ładowania zamka. Technologia istniała, ale nie istniała dla niej infrastruktura produkcyjna. Masowa produkcja pozostała marzeniem. Europejskie i amerykańskie siły specjalne używały karabinów ładowanych przez lufę, takich jak brytyjski karabin Baker, do nalotów na duże odległości, ale piechota liniowa pozostała przywiązana do broni gładkolufowej.
Wynalazcy skupili się na tym, aby strzelać ze strzelb gwintowanych ładowanych przez lufę szybciej.
W 1826 roku francuski oficer Henri-Gustave Delvin znalazł kompromis. Stworzył wąską komorę prochową w zamku lufy. Spoczywał na nim wolny rdzeń ołowiany. Gdy żołnierz wepchnął nabój do końca, uderzenie rozprężyło miękki ołów przy wejściu do komory. Po oddaniu strzału rozprężony ołów ściśle przylegał do karabinu.
To zadziałało. Ale nie idealnie.
Czternaście lat później Louis-Etienne de Thouvenin ulepszył tę koncepcję. Jego carabine à tige miał stałą zawleczkę lub słupek w zamku. Po naładowaniu kula została dociśnięta do tego słupka, odkształcając się na tyle mocno, że po wystrzale zaczepiła się o karabin. Najlepsze rozszerzenie. Lepsza dokładność. Ale mechanizm zwiększył złożoność, a zdeformowane kule nadal latały z niespójną celnością.
Mini projekt pocisku
Kapitan Claude-Etienne Minier przyjął te pomysły i uprościł je. Zainspirowany pracą Delvina z cylindrycznymi kulami, Minier zaprojektował dłuższy pocisk o mniejszej średnicy. Ważył tyle samo, co tradycyjne okrągłe jądro, ale miał większą gęstość przekroju poprzecznego. Większa gęstość oznaczała, że lepiej utrzymywał prędkość. Nie zwolnił tak szybko.
Co ważniejsze, liczył się kształt. Płaskie dno pocisku Minié uległo deformacji pod wpływem uderzenia w słupek (jak w projekcie Thouvenina), zaczepiając się o karabinek. Reszta kuli? Zachowała formę. Zachował profil aerodynamiczny. Dokładność znacznie się poprawiła.
Armia francuska przyjęła te zmiany w Carabine Modèle 1846 à tige i Fusil d’Infanterie Modèle 1848 à tige.
Ale Minier dostrzegł inną wadę. Broń ładowana przez lufę została zatkana w wyniku gromadzenia się osadów prochu w lufie. Sprzątanie było codzienną i żmudną koniecznością. Żołnierze wolno czyścili broń, a brudne lufy utrudniały ładowanie. Dokładność ucierpiała.
Eliminacja kolumn
Rozwiązanie Mignet było eleganckie w swojej prostocie. Usunął post.
Na jego miejsce umieścił kulę z wydrążonym dnem i żelazną wkładką rozporową u podstawy. Pocisk był łatwy do załadowania. Nie odkształcił się aż do naciśnięcia spustu. Kiedy nastąpiła eksplozja, ciśnienie gazów wypchnęło dno, wbijając żelazną wykładzinę w gwint. Pocisk rozszerzył się tylko w momencie wystrzelenia.
Brak wpisu dotyczącego sprzątania. Brak wstępnej deformacji przed wypaleniem. Pocisk trafił gładko w karabin. Ładowanie było szybsze. Łatwiej było służyć. Strzelanie było dokładniejsze.
Gwintowany ładowacz wylotowy nie był już niszową bronią dla snajperów. Teraz stało się to praktyczne dla całej piechoty liniowej. Zmniejszyła się odległość między lufą a celem. Jednocześnie charakter bitwy zmienił się z masowych salw na strzelanie indywidualne.
Ołowiany rdzeń zamienił się w pocisk kierowany.
Brytyjscy i amerykańscy przywódcy wojskowi nie tylko zwrócili uwagę na kulę Minié; aktywnie z niego korzystał. Do 1851 roku Królewska Fabryka Broni Strzeleckiej w Enfield produkowała karabin Model 1851 Minier w kalibrze 0,702 cala. Wyniki na polu walki kojarzono nie tyle z manewrami taktycznymi, ile z biologicznym wyczerpaniem wroga.
Podczas wojny krymskiej rosyjska piechota, uzbrojona w przestarzałe muszkiety gładkolufowe, nie miała szans. Angielskie salwy z karabinów P/51 z zastraszającą łatwością przebijały gęste formacje, kawalerię i artylerię. Korespondent londyńskiej gazety „The Times” tak opisał ponurą rzeczywistość: „Kula Minie to królowa broni… Salwy z karabinów Minie przecinają [rosyjskich żołnierzy] jak dłoń Niszczyciela”.
To nie była tylko brutalna siła. Szwajcarskie eksperymenty wykazały prostszy sposób. Jeśli boczne ściany pocisku były wystarczająco cienkie, wówczas wkładka dylatacyjna w ogóle nie była potrzebna. Brytyjczycy wyciągnęli wnioski i zmniejszyli kaliber do 0,577 cala. W rezultacie powstała broń wystrzeliwująca „stożkowo-cylindryczne” pociski – zasadniczo ołowiany cylinder ze stożkową końcówką. Nazywano je karabinami Model 1853 lub po prostu „Enfields”.
Testy wykazały, że skrócenie lufy o sześć cali nie zmniejsza celności. Lufa 33-calowa działała równie dobrze jak oryginalna lufa 39-calowa. Kiedy krótkie karabiny P/53 weszły do służby wojskowej, zapoczątkowało to trwającą stulecie obsesję na punkcie krótszej i wygodniejszej broni.
Amerykańska adaptacja
Pod koniec lat czterdziestych XIX wieku po drugiej stronie Atlantyku Stany Zjednoczone przeprowadziły własne równoległe eksperymenty. Zdecydowali się na 0,58-calowy pocisk typu Minié i stworzyli wokół niego całą rodzinę broni. Strzelba muszkietowa Model 1855 z 40-calową lufą nadawała prędkość pocisku 350 stóp na sekundę. Ta prędkość wystarczy, aby dorosły mężczyzna ponownie zastanowił się nad swoją lokalizacją.
Jednak Model 1855 miał fatalną wadę. Wykorzystywał mechaniczny system wystrzeliwania knotów wstęgowych, zaprojektowany w celu wyeliminowania konieczności ręcznego nakładania podkładów na kanały przez żołnierzy. W teorii było to skuteczne. W praktyce mechanizm był kruchy. Nie udało się w terenie, więc porzucono.
Został on zastąpiony przez karabin-muszkiet Model 1861. Było to prostsze, tańsze i znacznie bardziej niezawodne. Do wybuchu wojny secesyjnej w 1861 roku rząd Unii kupował karabiny Model 1861 i Model 1863 jako standardową broń strzelecką piechoty. Konfederacja, pozbawiona bazy przemysłowej do produkcji wystarczającej ilości broni, uzupełniła swoje wojska krajowymi egzemplarzami, a także zakupiła P/53 Enfields i inną europejską broń.
Zakończenie parady na placu apelowym
Podczas wojny secesyjnej używano nie tylko tych nowych karabinów; ujawniło przestarzałość tradycyjnej taktyki. Dowódcy obu stron powoli zdawali sobie sprawę z konsekwencji. Przez kilka kolejnych lat nadal wydawali rozkazy żołnierzom, aby posuwali się w uporządkowanych, jasnych szeregach przez otwarte pola.
Ale karabin-muszkiet nie zwracał uwagi na formę ani ustawienie. Jeden żołnierz mógł celnie trafić wroga z odległości do 250 metrów. Ataki frontalne stały się samobójstwem. Era stania w kolejce i wymiany strzałów „jak dżentelmeni” dobiegła końca.
W 1862 roku wojska Unii i Konfederacji zaczęły kopać okopy. Wszędzie wyrosły fortyfikacje polowe i barykady, zapewniające ochronę przed nową rzeczywistością ostrzału karabinowego i artyleryjskiego. Pole bitwy przekształciło się z otwartej sceny w krajobraz okopów i ukrytych stref śmierci.
Karabiny powtarzalne
Mechanika migawki
Wojna secesyjna nie tylko zmieniła taktykę. Ujawniło to fatalną wadę w działach ładowanych przez lufę. Przez ponad sto lat żołnierze odgryzali papierowe naboje, rozsypywali proch i wbijali kule w lufę. Pierwsze modele ładowane przez zamek próbowały przyspieszyć ten proces. Używano papierowych lub lnianych rurek nasączonych saletrą. Iskra z krzemienia zapaliła łuskę. Później pojawiły się metalowe naboje z łatwopalnym dnem. Kapsułki też pomogły. Ale rezultaty były katastrofalne. Często zdarzały się wypadki zapłonu. Ze skarbca wydobywały się gazy i płomienie. Broń ta była niebezpieczna dla użytkownika i zawodna na polu bitwy.
Prawdziwa użyteczność pojawiła się dopiero wtedy, gdy spłonka i ładunek znajdowały się w tej samej zamkniętej obudowie. Skarbiec musiał być szczelnie zamknięty. Dzięki urządzeniu migawkowemu było to możliwe.
Naboje Rimfire jako pierwsze wzięły udział w operacjach bojowych. Pierścień składu detonującego znajdował się w dnie wnęki cienkiej miedzianej tulei. Zewnętrzny spust uderzył w dno, aby wystrzelić. Wydawało się to proste. Ale to nie było bezpieczne. Skład kapsułek był nieprzewidywalny. Niewypały zamieniły się w przedwczesne eksplozje. Miękkie miedziane łuski również nie wytrzymywały ciężkich ładunków prochowych wymaganych w karabinach piechoty. Dlatego naboje bocznego zapłonu pozostały w pistoletach lub małych karabinach powtarzalnych, takich jak Spencer i Henry.
Europa poszła inną drogą. Johann Nicholas Dreyse, pruski rusznikarz, zmienił zasady gry w 1838 roku. Jego Zündnadelgewehr (pistolet igłowy) korzystał z naboju papierowego. Ładunek spłonki znajdował się u podstawy stałego pocisku. Długa rura ogniowa w kształcie igły, napędzana sprężyną, przebiła papier i proch, aby dostać się do spłonki. Rura ogniowa znajdowała się wewnątrz stalowego cylindra zwanego zamkiem. Ta śruba przesunęła się do przodu. Zablokował się na naboju w komorze.
Strzelanina była dopiero początkiem. Aby przeładować broń, żołnierz kciukiem zwolnił zatrzask. Złapał za klamkę migawki. Obróciłem go, aby usunąć występy blokujące. Potem odciągnął śrubę z powrotem. Komnata została otwarta. Można było go naładować. To było proste. Wymagało to precyzyjnej obróbki. To było rewolucyjne.
Prusy przyjęły tę broń do służby w 1843 r. Używała jej w 1849 i 1864 r. Następnie w 1866 r. doszło do bitwy pod Königgrätz. Podczas wojny siedmiotygodniowej wojska pruskie leżały na ziemi. Wystrzelili sześć strzałów z karabinów Dreyse kal. 15,43 mm na każdy strzał z austriackich karabinów ładowanych przez lufę.
Wynik był oczywisty. Armie europejskie wyciągnęły wnioski. Francja wprowadziła pistolet Chassepot w 1866 roku. Miał on nabój kalibru 11 mm ze spłonką u podstawy. Krótsza i mocniejsza rura ogniowa okazała się wystarczająca. Francja wyprodukowała ponad milion tej broni. Do 1870 roku podczas wojny francusko-pruskiej stanęli w obliczu 1,15 miliona dział Dreyse’a. Zwyciężyła produkcja maszynowa z częściami wymiennymi.
W bitwach takich jak Marcin-la-Tour i Gravelot działa Chassepota niszczyły formacje wroga. Zniknęła taktyka gęstych formacji bojowych. Atak konia stracił na znaczeniu.
Ale pistolety igłowe miały słabe punkty. Kartusze papierowe nie uszczelniały dobrze skarbca. Długie płomienice odkształcają się lub pękają pod obciążeniem. Rozwiązaniem był nabój centralnego zapłonu. Podkład przesunął się na środek dna w tulei z litego mosiądzu lub miedzi. Nowa rura ogniowa stała się krótka i trwała. Metalowa obudowa wytrzymywała ciężkie ładunki prochu i doskonale uszczelniała skarbiec.
Francja zmodernizowała swój arsenał, wprowadzając pistolet Grasse, nazwany na cześć projektanta Basile’a Grasse. Niemcy zwróciły się do Petera Paula Mausera. Najpierw pojawił się Mauser Model 1871. Potem pojawił się Model 1871/84 Infanterie-Repetier-Gewehr. Był to karabin powtarzalny na 10 strzałów. Pociągnięcie zamka do tyłu spowodowało wyrzucenie zużytej łuski. Popychając go do przodu, pobrano nowy nabój z rurowego magazynka pod lufą. Era strzelb jednostrzałowych dobiegła końca.
Wyścig o wprowadzenie karabinów ładowanych odtylcowo z jednolitym nabojem nie był spokojnym procesem ewolucyjnym. To był gorączkowy wyścig w całej Europie i poza nią. Większość krajów nie zaczęła od czystego konta. Udoskonalali to, co już mieli. A potem, kiedy atrament na traktatach pokojowych wysechł, kupili coś, czego nie mogli naprawić.
Weźmy Wielką Brytanię. Do 1866 roku zmodyfikowali muszkiety P/53 Enfield. Rozwiązanie było prymitywne, ale skuteczne. Górna część skarbca zawieszona na zawiasie. Otwórz go na bok. Wyjmij zużytą obudowę naboju. Włóż nowy wkład. To nie było ładne. Ale to zadziałało.
Potem przyszedł rok 1871. Pojawił się karabin Martini-Henry. Kaliber zmniejszono do 0,45 cala. Mechanizm? Dźwignia na kabłąku spustowym. Kliknij w dół. Cała migawka została opuszczona. Otwarcie komory. Przyhamować. Migawka podnosiła się. Wskoczyło na swoje miejsce. Tylko. Mechanicznie. Zabójczo skuteczny.
Naciśnięcie dźwigni spowodowało opuszczenie rygla. Było to bezpośrednie, namacalne połączenie pomiędzy żołnierzem a bronią.
Rosja nie pozostała daleko w tyle. A raczej wyprzedził swój czas lub był za nim, w zależności od tego, kogo spytasz. Przyjęli dwie nowe bronie ładowane przez zamek kal. 10 mm. Najpierw był mod karabinu Berdan. 1868 nr 1. Następnie – karabin Berdan mod. 1870 nr 2 z ryglem przesuwanym wzdłużnie. Obydwa projekty były w dużej mierze pomysłem Hirama Berdana. Oficer armii Unii podczas wojny secesyjnej. Pracował dla króla. Jego projekty kładły nacisk na szybkostrzelność. I niezawodność.
Karabin powtarzalny Remington zmienił zasady gry na całym świecie. Okiennica odchyliła się na zawiasie. Jak spust. Kupiły go kraje na całym świecie. Dlaczego? Ponieważ była silna. Tani. Łatwy w utrzymaniu.
Stany Zjednoczone nie tylko patrzyły. Wyprodukowali. W szczególności przyjęli serię karabinów jednostrzałowych. Zastosowali mechanizm ze składanym skarbcem. Nazywane „zapadnią”. Zaprojektowany przez Erskine’a S. Allyna w Springfield Arsenal. Górna część skarbca odchylona do przodu wzdłuż lufy.
Chronologia jest tu istotna. Pierwszym modelem z 1866 roku był przerobiony muszkiet kal. 58 cala. Rozwiązanie tymczasowe. Drugi model z 1866 roku był nowy. Kaliber 0,50 cala. Kolejne wersje zostały zmniejszone do 0,45 cala. Cała ta broń zrodziła się z powojennych niedoborów budżetowych. Kongres obciął fundusze. Dlatego nadal używali części z ładowanych przez lufę muszkietów Model 1855. Stare kości w nowych garniturach.
Dlaczego dominowały karabiny ładowane odtylcowo
Przejście z muszkietów ładowanych przez lufę na systemy karabinów ładowanych przez zamek nie polegało wyłącznie na wygodzie. To była kwestia szybkości. Żołnierz mógł przeładować broń w pozycji leżącej. Za osłoną. Nie było potrzeby wstawać. Nie było potrzeby wkładania wyciorku do lufy od przodu. Wróg patrzył.
Ale który system był lepszy? Odwróć górę? Pętla boczna? Mechanizm dźwigniowy? To było zróżnicowane. Wielka Brytania przez wiele lat trzymała się Martini-Henry. Stany Zjednoczone trzymały się zapadni nawet po udostępnieniu lepszych opcji. Rosja ufała Berdanowi. Każdy ufał temu, na co go było stać. I co mogłoby być produkowane masowo
Eliminacja czarnego prochu nie polegała jedynie na oczyszczeniu pola bitwy. To była rewolucja w fizyce. Aż do lat osiemdziesiątych XIX wieku wszystkie karabiny powtarzalne opierały się na chaotycznym, wybuchowym spalaniu czarnego prochu. Zatkał pień stałym gruzem i wypełnił powietrze gęstymi, zasłaniającymi chmurami. Potem przyszła nitroceluloza. Spalał się czyściej, preferencyjnie zamieniając się w gaz i uwalniał trzy razy więcej energii niż jego poprzednik. Można było kontrolować szybkość spalania. Można było pchać pocisk mocniej, szybciej i prosto.
Ta gęstość energii wymagała przeprojektowania samego pocisku. Ołów był zbyt miękki, aby wytrzymać nowe prędkości bez deformacji. Dlatego producenci osłonili go twardszym metalem. W 1881 roku szwajcarski oficer Eduard Alexander Rubin udoskonalił pocisk w pełnym miedzianym płaszczu. Była to niewielka zmiana materiału, ale pozwoliła na skok w balistyce. Zmniejszyła się średnica pni. Kaliber osiadł na poziomie około 0,30 cala, czyli 7,5–8 mm. Początkowa prędkość wzrosła do 2000 do 2800 stóp na sekundę. Efektywny zasięg ognia przekraczał 1000 jardów. Era krótkich, tępych pocisków dobiegła końca.
Standardowy magazynek pudełkowy
Francja poszła pierwsza z karabinem Modelle 1886 Lebel. Był to pierwszy szybkostrzelny karabin małego kalibru o wysokim ładunku początkowym, który miał szerokie uzbrojenie i strzelał bezdymnym nabojem kal. 8 mm. Ale jego rurowy magazynek, w którym przechowywano naboje w kolbie, był już przestarzały. Był niezdarny. Ograniczało to rodzaj pocisku, który można było załadować (pociski spiczaste mogły spowodować detonację spłonki naboju znajdującego się przed nim).
Rozwiązanie przyszło z Austrii. W 1885 roku Ferdinand Mannlicher wprowadził magazynek pudełkowy montowany bezpośrednio na karabinie, tuż przed kabłąkiem spustowym. To zmieniło wszystko. Ładowanie nie było już powolnym, ręcznym procesem wkładania pojedynczych wkładów. Mannlicher zastosował klips, lekką metalową ramę o otwartej konstrukcji, która mieści pięć nabojów. Sprężyna wypychała je do komory po wyrzuceniu każdego zużytego naboju.
Inni producenci poszli inną drogą. Mauser użył ładowarki, płaskiego metalowego paska z zakrzywionymi krawędziami, który zaczepiał się o brzegi nabojów. Żołnierz musiał odciągnąć zamek, włożyć ładowarkę do komory zamkowej i za pomocą sprężyny wcisnąć naboje do magazynka. Skuteczność była niezaprzeczalna. Magazynek pudełkowy idealnie skomponowano z mechanizmem zamkowym. Wszystkie główne państwa europejskie przeszły na to.
Wyniki były natychmiastowe i różnorodne.
Niemcy przyjęły karabin 8 mm Komisji Model 1888.
Belgia wybrała Mausera 7,65 mm Model 1889.
* Turcja przyjęła Mauser Model 1890.
Rosja wybrała karabin Mosin-Nagant model 1891 kal. 7,62 mm.
* W 1892 roku Wielka Brytania porzuciła karabin powtarzalny na rzecz karabinu powtarzalnego kal. 303 cala Lee-Metford.
* Stany Zjednoczone zakupiły 30-calowy karabin Krag-Jørgensen model 1892, duńskiej konstrukcji.
Japonia przyjęła karabin 6,5 mm Arisaka Model 1905 (38 rok) w 1906 roku.
Do I wojny światowej standard został ustalony. Bezdymny proszek. Obrotowa przesłona. Jedzenie ze sklepu. Niektóre armie przeszły nawet na drugą generację tych karabinów. Austria wyprodukowała Mannlicher Modell 1895, strzelając nabojem 8 mm. Wojska niemieckie nosiły karabin 7,92 mm Modell 1898 opracowany przez Mausera.
Karabin Mauser z 1898 r. jest często wymieniany jako szczyt konstrukcji wojskowego karabinu powtarzalnego. Była silna. Była bezpieczna. Była skuteczna. Sprzedawano i kopiowano na całym świecie. Stany Zjednoczone ledwo to zmieniły, wypuszczając zamiast tego 30-calowy M1903 Springfield.
Ewoluowała także aerodynamika. Idąc za przykładem Niemiec, armie zastąpiły tępe pociski Spitzgeschossen — kulami o ostrych końcach. Lepiej przecinają powietrze, utrzymując prędkość na większym dystansie. Zmniejszyła się także długość pni. Nowe prochy były tak skuteczne, że długie lufy nie były absolutnie konieczne, a krótkich luf łatwiej było używać zarówno w okopach, jak i okopach. Brytyjski SMLE miał lufę o długości 25 cali. Springfield M1903 mierzył nieco ponad 23,75 cala.
Skala produkcji w czasie Wielkiej Wojny była porażająca. Brytyjskie fabryki wyprodukowały ponad 3,9 miliona karabinów. Źródła niemieckie podały około 5 milionów. Rosyjskie fabryki zbudowały ponad 9 milionów. Jednak niedobory nadal występowały. Popyt przewyższył podaż. Z pomocą przybyły amerykańskie fabryki, które wyprodukowały 1,24 mln karabinów dla Brytyjczyków i 280 tys. dla Rosjan. Tylko od maja 1917 r. do grudnia 1918 r. amerykańskie fabryki wyprodukowały dla własnych żołnierzy 2,4 miliona karabinów. Karabin stał się towarem wojny przemysłowej.
Narodziny automatu
Jednak karabin powtarzalny, przy całej swojej celności i niezawodności, miał zasadnicze ograniczenie. Wymagało to od strzelca ręcznego przeładowania zamka po każdym strzale. Podczas strzelaniny ten ręczny wysiłek stał się wąskim gardłem. Ponieważ bezdymny proszek zapewniał bardziej stabilne i mocne ładunki, inżynierowie szukali sposobu na zautomatyzowanie tego cyklu. Gdyby ciśnienie gazu wydobywające się z naboju można było wykorzystać nie tylko do wypchnięcia pocisku, ale także do wyjęcia zużytej łuski i załadowania kolejnego naboju, szybkostrzelność wzrosłaby dramatycznie.
Przejście nie było natychmiastowe. Wczesne próby były zawodne, podatne na zacinanie się lub zbyt skomplikowane, aby można było je produkować masowo. Mechanika wyciągania gorącej, ekspandowanej mosiężnej łuski z ciasnej komory wysokociśnieniowej była złożona. Wczesne projekty często opierały się na odrzucie, który działał dobrze w pistoletach, ale był trudny do ustabilizowania w karabinie. Bardziej obiecującym sposobem stało się działanie na gazie, polegające na wybieraniu części gazów proszkowych przez otwór w lufie w celu napędzania tłoka.
Pierwsze praktyczne karabiny automatyczne zaczęły pojawiać się na przełomie XIX i XX wieku. Urządzenia takie jak karabin maszynowy Maxim udowodniły, że karabiny maszynowe mogą strzelać w sposób ciągły, ale były ciężkie, chłodzone wodą i wymagały polecenia do działania. Celem była lekka, przenośna broń, z której mógłby korzystać pojedynczy żołnierz. Problemem była równowaga masy i ciepła wytwarzanego przez ciągły ogień. Zmęczenie metalu pojawia się szybko. Przegrzanie spowodowało przerwy zapłonu.
Kilka krajów eksperymentowało z różnymi mechanizmami. Francuski Lebel M1886 miał magazynek rurowy, który utrudniał automatyczne podawanie, co częściowo wyjaśnia, dlaczego nie podążali całkowicie w tym kierunku. Niemcy, stosując swoje podejście do inżynierii precyzyjnej, zaczęli badać, w jaki sposób zintegrować funkcje automatyczne z istniejącymi platformami powtarzalnymi. Rosjanie desperacko potrzebujący siły ognia włożyli środki w opracowanie własnych rozwiązań, co doprowadziło do stworzenia w latach 1910-tych pierwszych praktycznych karabinów automatycznych, które miały ograniczone, ale znaczące zastosowanie w okopach
Mechaniczne przejście na broń samozaładowczą
Do 1914 roku wyszkolony brytyjski strzelec wyborowy mógł wystrzelić 15 celowanych pocisków na minutę. Elitarni strzelcy przekroczyli granicę 30 strzałów. Jednak ręczne przeładowanie stworzyło twardy limit. Projektanci tacy jak Mannlicher i Hiram Maxim starali się temu zaradzić. Stworzyli eksperymentalne karabiny samozaładowcze. Broń ta wykorzystywała energię strzału do przeładowania kolejnego naboju.
Tylko kilka z nich zostało adoptowanych. Duże armie ignorowały je. Skupili się na cięższej broni ogniowej piechoty. Karabiny maszynowe miały pierwszeństwo przed osobistymi karabinami samozaładowczymi.
Jak działa karabin Garand
Po wojnie każdy kraj posiadający przemysł zbrojeniowy próbował stworzyć karabin samozaładowczy. Tylko Stany Zjednoczone odniosły sukces. W rezultacie powstał karabin amerykański w kalibrze .30 M1. Wszedł do służby w 1936 roku. Zaprojektowany przez Johna C. Garanda. Było to osiągnięcie technologiczne.
Mechanizm jest zwodniczo prosty. Mały otwór gazowy znajduje się na spodzie lufy, w pobliżu lufy. Po wypaleniu gazy proszkowe dostają się do małego cylindra. Tam wciskają tłok. Tłok jest połączony z przesłoną.
Ciśnienie gazu powoduje ruch tłoka i śruby do tyłu. Pustą łuskę naboju należy wyrzucić. Młotek jest napięty. Następnie sprężyna popycha śrubę do przodu. Po przesunięciu zamek usuwa górny nabój z ośmionabojowego magazynka zasilanego klipsem. Umieszcza nabój w komorze. Gotowy do strzału.
Ciśnienie gazu automatycznie wykonało zadanie ładowania, które wcześniej było wykonywane ręcznie.
Dlaczego M1 miał znaczenie w walce
M1 stał się jedynym karabinem samozaładowczym przyjętym jako standardowa broń piechoty. Była silna. Niezawodny w bitwie. W latach 1937–1945 Springfield Arsenal i Winchester Repeating Arms wyprodukowały 4,04 miliona tych karabinów.
Większość pozostałych uczestników II wojny światowej nadal używała karabinów powtarzalnych. Często były to projekty z czasów I wojny światowej. M1 pozostał jedyny w swojej klasie.
Dlaczego piechota potrzebowała bliższego wsparcia ogniowego
Stare zasady prowadzenia wojny nie pasowały do błota okopów. Karabiny piechoty zaprojektowano do strzelania na duże odległości, co jest reliktem czasów, gdy żołnierze nadal obawiali się szarży kawalerii. Jednak wraz z wybuchem I wojny światowej pole bitwy uległo zmianie. Stał się koszmarem wron z muszli i kilometrów drutu kolczastego. Karabiny maszynowe kontrolowały otwartą przestrzeń między liniami, czyniąc ogień z karabinów dalekiego zasięgu praktycznie bezużytecznym przeciwko wrogowi okopanemu w okopach. Karabiny były zbyt ciężkie do ataków w walce w zwarciu i zbyt słabe, aby zatrzymać artylerię.
Kiedy wybuchła II wojna światowa, taktyka ponownie się zmieniła. Żołnierze poruszali się pojazdami opancerzonymi, co wymagało broni lekkiej, przenośnej i zabójczej w walce w zwarciu. Odpowiedzią nie były większe działa, ale mniejsze, szybciej strzelające.
Narodziny pistoletu maszynowego
Ta potrzeba doprowadziła do stworzenia pistoletu maszynowego, broni, która stała się łącznikiem pomiędzy pistoletem a pełnowymiarowym karabinem. Pierwsze modele strzelały pociskami kalibru pistoletowego z mniejszą prędkością wylotową — około 300 metrów na sekundę. Były to zasadniczo pistolety automatyczne wyposażone w kolby. Konstrukcja ta zapewniała lepszą celność niż konwencjonalny pistolet i większą szybkostrzelność niż karabin powtarzalny.
Pierwszym udanym modelem w tej klasie był niemiecki Maschinen Pistole 1918 (MP18). Zaprojektowany przez Hugo Schmeissera, pojawił się w ostatnich miesiącach I wojny światowej. Strzelał nabojami kalibru 9 mm, tymi samymi, których używa się w pistoletach Luger. Jego pień był krótki, miał niecałe osiem cali.
Mechanizm był prosty: automatyka działała wykorzystując energię odrzutu wolnej migawki. Po wystrzale rozprężające się gazy odepchnęły łuskę do tyłu. Siła ta pchnęła zamek z powrotem do sprężyny, wyrzucając pustą łuskę. Następnie sprężyna przesunęła zamek do przodu, umieszczając nowy nabój. Jeśli przytrzymasz spust, broń będzie strzelać, dopóki nie skończy ci się amunicja lub nie zwolnisz spustu.
Aby broń nie uległa zniszczeniu na skutek własnego odrzutu, zamek musiał być ciężki lub spowalniany za pomocą specjalnych opóźniaczy. MP18 wykorzystywał ciężki zamek i sprężynę, które ograniczały szybkostrzelność do około 400 strzałów na minutę. To było do opanowania. To było skuteczne.
Ewolucja i adaptacja
Po wojnie inżynierowie wzięli te pomysły za podstawę i rozwinęli je. Radziecki projektant Wasilij Degtyarev wprowadził zasady Schmeissera do PPD-40. Wystrzeliwał naboje kal. 7,62 mm z ogromnego magazynka bębnowego mieszczącego 71 nabojów. Problem polegał na tym, że strzelał z prędkością 900 strzałów na minutę. Było to zbyt szybkie, aby większość ludzi mogła kontrolować broń, przez co większość amunicji została zmarnowana.
W USA John T. Thompson stworzył zupełnie inną broń. Pistolet maszynowy Thompson, zwany także „pistoletem Tommy”, wykorzystywał nabój Colt .45. Przyjęty przez armię w 1928 roku, był potężny, ale złożony. Wczesne wersje posiadały zwalniacz, który później został wyeliminowany na rzecz prostszych systemów przedmuchu. Magazynek bębnowy został również zastąpiony magazynkiem pudełkowym, który był lżejszy i łatwiejszy w obsłudze.
Produkcja masowa podczas II wojny światowej
Druga wojna światowa zmieniła wszystko. Narody potrzebowały milionów tej broni, a nie tysięcy. Doprowadziło to do pojawienia się drugiej generacji pistoletów maszynowych, przeznaczonych do taniej produkcji masowej. Tłoczenie blachy umożliwiło fabrykom produkcję broni praktycznie wszędzie i po bardzo niskich kosztach.
Niemcy przodowali z MP38 i MP40. Żołnierze alianccy nadali im przydomek „karabiny bekające” ze względu na ich charakterystyczny dźwięk. Strzelali z bardziej rozsądną szybkostrzelnością – 450-550 strzałów na minutę. Używali magazynków pudełkowych, które zacinały się rzadziej niż magazynki bębnowe. Dzięki składanym metalowym kolbom broń była łatwa w transporcie w pojazdach lub używana przez spadochroniarzy.
Sowieci odpowiedzieli PPSh-41 i PPS-43. PPSh był bronią masowego ognia, podczas gdy PPS-43 był bardziej kompaktowy i bardzo przypominał nowe niemieckie konstrukcje. Stany Zjednoczone wyposażyły swoich żołnierzy w pistolet M3, nazywany smarownicą, ponieważ wyglądał jak dozownik oleju dla mechanika.
A potem był brytyjski pistolet maszynowy Sten. To było niesamowicie proste. Tani. Skuteczny. Wydawany spadochroniarzom i komandosom w 1941 roku, stał się symbolem oporu i został przemycony do okupowanej Europy, aby pomóc partyzantom w walce. Był niepozorny. Niedokładny. Ale w zdolnych rękach to zadziałało.
Pistolet maszynowy nie zniknął po II wojnie światowej; po prostu stał się mniejszy i bardziej wyspecjalizowany. Producenci tacy jak Sterling w Wielkiej Brytanii i Heckler & Koch w Niemczech Zachodnich postawili na nabój 9 mm. Sprawili, że ta broń jest bardziej kompaktowa, celna i łatwiejsza w użyciu. Sekretem była migawka teleskopowa. Czechosłowacki projektant Vaclav Holek zrealizował ten pomysł w 1948 roku w swoim Modelu 23.
O to właśnie chodzi. Śruba nie jest solidnym blokiem. To jest puste. Podczas umieszczania naboju zamek częściowo wsuwa się na lufę. Skraca to całkowitą długość broni bez poświęcania długości samej lufy. Krótsze karabiny są łatwiejsze do przenoszenia w ciasnych przestrzeniach. Izraelski Uzi przyjął tę koncepcję i rozwinął ją. Zaprojektowany przez Uziela Gala, Uzi stał się wzorem kompaktowej inżynierii. Po wysunięciu kolby miała ona tylko 25 cali długości. Stało się numerem jeden dla policji i jednostek antyterrorystycznych na całym świecie.
Ale pojawił się problem. Pistolet maszynowy tracił swoje znaczenie militarne. Jego efektywny zasięg wynosił około 200 metrów. To wszystko. Naboje pistoletowe nie zapewniały wystarczającej siły penetracji na odległość. Naboje karabinowe były zbyt mocne, ciężkie i trudne do kontrolowania podczas strzelania automatycznego. Żołnierze znaleźli się w ślepym zaułku. Potrzebowali czegoś pomiędzy.
Wypełnianie przestrzeni
Rozwiązaniem nie był nowy karabin, ale nowy nabój. Planiści wojskowi zdali sobie sprawę, że nie w każdej sytuacji potrzebne są pełnowymiarowe naboje karabinowe. Potrzebowali czegoś lżejszego. Coś, z czego można celnie strzelać seriami. Doprowadziło to do opracowania wkładów pośrednich. Naboje te zajmowały złoty środek pomiędzy amunicją pistoletową i karabinową. Były wystarczająco potężne, aby powstrzymać zagrożenia z odległości 300 metrów, ale były na tyle lekkie, że żołnierze mogli unieść ich setki.
Ta zmiana zmieniła wszystko. Pozwoliło to na stworzenie nowej klasy broni palnej. Karabin szturmowy. Nie był to tylko pistolet maszynowy innego kalibru. Było to zasadniczo odmienne podejście do walki piechoty. Broń mogła przełączać się między trybem strzelania półautomatycznego i w pełni automatycznego. To było dokładne. To było do opanowania. I to było zabójcze.
StG 44 i starsze
Pierwsi tego próbowali Niemcy. Sturmgewehr 44, czyli StG 44, narodził się z tej samej potrzeby wypełnienia luki. Używał skróconego naboju 7,92 mm. Był ciężki. Był trudny. Ale to zadziałało. Zauważyło to wojsko radzieckie. Studiowali StG 44. Zdali sobie sprawę, że przyszłość piechoty nie leży w najpotężniejszym karabinie, ale w najbardziej praktycznym.
Ta świadomość wywołała światowy wyścig zbrojeń. Nie do większych karabinów, ale do bardziej zaawansowanych. Kraje pospieszyły z opracowaniem dla nich własnych nabojów pośrednich i karabinów. Tak pojawił się AK-47. Później pojawiło się M16. Obaj opierali się na tej samej zasadzie: strzelaj lżejszym pociskiem, szybciej i z większą kontrolą.
Pistolet maszynowy nie zniknął. Po prostu odszedł w cień. Siły specjalne nadal używały ich do walki w zwarciu. Ale dla przeciętnego żołnierza piechoty frontowej karabin szturmowy stał się standardem. Wypełniła pustkę. Pokonywał dystans, którego nie mogły dosięgnąć pistolety i karabiny.
Powojenny krajobraz walk piechoty uległ radykalnym zmianom. Karabiny powtarzalne i systemy półautomatyczne zostały zastąpione przez pistolet maszynowy, broń, która stała się ostoją współczesnych armii. Ta broń palna, zwykle strzelająca nabojami kal. 5,56 mm lub 7,62 mm, umożliwia przełączanie między trybem strzelania automatycznego i półautomatycznego. Zachowują celność do 500 metrów, co odpowiada chaotycznej rzeczywistości walki w zwarciu w dżungli lub środowisku miejskim. Żołnierze stłoczeni w helikopterach lub bojowych wozach piechoty potrzebują broni, która jest lekka i łatwa w obsłudze. Te same potrzeby dotyczą partyzantów działających w gęstej roślinności.
Jak działają maszyny
Mechanizm wewnątrz maszyny reprezentuje cykl kontrolowanej przemocy. Po wystrzale gazy prochowe lub energia odrzutu wypychają zamek do tyłu. Ta czynność usuwa zużytą łuskę i napina mechanizm spustowy. Sprężyna następnie popycha zamek do przodu, wysyłając nowy nabój z magazynka do komory. Cykl powtarza się tak długo, jak długo spust jest wciśnięty.
Sklepy różnią się kształtem i pojemnością. Magazynki proste lub zakrzywione magazynki „bananowe” mieszczą do 30 nabojów. Magazynki bębnowe mogą pomieścić do 100 nabojów. Modułowa konstrukcja tej broni pozwala na montaż różnorodnych akcesoriów. W zależności od celów misji możesz dodać granatniki, celowniki optyczne typu snajperskiego oraz bagnety.
Ograniczenia cywilne i znane modele
W krajach, w których obywatele mogą nabywać taką broń, przepisy często ograniczają ich zdolności wojskowe. Ogień automatyczny jest ogólnie zabroniony. Stosowanie wysoce skutecznej amunicji wojskowej jest ograniczone. Celem jest zapobieganie używaniu tych wszechstronnych narzędzi w ich najbardziej śmiercionośnych konfiguracjach.
Pomimo tych ograniczeń niektóre modele osiągnęły status legendy. Stany Zjednoczone opracowały M16. Związek Radziecki, a później Rosja, wyprodukowały karabin szturmowy Kałasznikow, zwłaszcza AK-47 i jego nowoczesne, zmodernizowane wersje. Belgia wniosła swój wkład w modele FN FAL i FNC. Austria wprowadziła Steyr AUG. Niemcy zaprojektowali Heckler & Koch G36. Nazwy te nie są tylko markami; są historycznymi wyznacznikami polityki i doktryny wojskowej zimnej wojny.
Szukaj siły ognia
Pragnienie większej siły ognia nie ograniczało się do broni palnej. Broń wsparcia piechoty, zaliczana do karabinów maszynowych, była poddawana intensywnym eksperymentom. Cel był prosty: szybciej dostarczyć więcej pocisków, aby stłumić ruch wroga.
Wczesne systemy ręczne
W erze zamków skałkowych istniały ciężkie działa strzelające seriami lub salwami. Były nieporęczne i nieskuteczne w zastosowaniu taktycznym. Połowa XIX wieku zmieniła wszystko. Pojawiły się naboje centralnego zapłonu. Udoskonalono metody produkcji, aby osiągnąć precyzję i niezawodność.
Z tego okresu wyróżniają się dwie bronie. Pistolet Gatling, wynaleziony przez Amerykanina Richarda J. Gatlinga, wykorzystywał ręczny mechanizm do obracania wielu luf. Mitralieza, wyprodukowana przez belgijską firmę Christophe & Montigny, przypominała dużą wielokrotną wyrzutnię rakiet. Trzymał na tacy kilka nabojów i strzelał z nich z dużą prędkością. Systemy te były prekursorami w pełni automatycznych karabinów maszynowych, które dominowały w okopach I wojny światowej i później.
Pistolet Gatlinga
Pistolet Gatlinga był mechanicznym potworem. Wymagało to od operatora obrócenia rączki, która obracała lufy i cyklicznie uruchamiała mechanizm spustowy. Taka konstrukcja umożliwiła osiągnięcie dużej szybkostrzelności bez przegrzania, które mogłoby stopić pojedynczą lufę. Było to przejście od ręcznego przeładunku do wydajności mechanicznej. Zauważyło to wojsko. Możliwość stworzenia ściany ołowiu zmieniła planowanie taktyki piechoty.
Działa Gatlinga budowano wokół osi centralnej z wieloma lufami, zwykle sześcioma lub dziesięcioma, obracanymi za pomocą ręcznej korby. Mechanizm był prymitywny, ale skuteczny. Lufa wystrzeliła, następnie przeszła cykl odblokowania, wyrzucenia, wyrzucenia, przeładowania i ponownego zablokowania przed oddaniem następnego strzału. W najlepszych modelach urządzenie podające umożliwiało przepływ nabojów seriami, zapewniając długotrwałe ciągłe strzelanie. Broń ta była uniwersalna i wykorzystywała naboje o kalibrze do 1 cala (25,4 mm). Siły amerykańskie używały ich na Kubie podczas wojny hiszpańsko-amerykańskiej w 1898 r., a także w różnych innych konfliktach na całym świecie.
Francuska mitralieza
Francuska mitralieza również miała wiele luf, ale jej konstrukcja bardzo różniła się od działa Gatlinga. Używał płyty ładującej, w której w każdej z 25 luf znajdował się jeden nabój. W przeciwieństwie do obracającego się Gatlinga, lufy i płyta ładująca pozostały nieruchome. Mechanizm napędzany rączką uderzał w napastników jednocześnie lub z bardzo dużą częstotliwością. Armia francuska używała tej broni, która strzelała nabojami kalibru 11 mm do karabinu Chassepot.
Waga była oszałamiająca. Mitralieza ważyła ponad 2000 funtów (900 kg) i do jej przenoszenia potrzebował wózka na kołach. Przeznaczony był do strzelania salwą, gdy wszystkie lufy strzelały jednocześnie. Podczas wojny francusko-pruskiej dowódcy francuscy próbowali używać go jako tradycyjnej artylerii. To nie zadziałało. Mitralieza nie mogła konkurować z działami gwintowanymi, które strzelały wybuchowymi pociskami. Technologia po prostu ustąpiła miejsca artylerii nowej generacji.
Ciężkie karabiny maszynowe
Karabiny maszynowe z automatycznym cyklem przeładowania zmieniły sytuację po tym, jak proszki nitrocelulozowe stały się standardem. Te nowe proszki paliły się z kontrolowaną szybkością, w przeciwieństwie do starego czarnego prochu. Wytworzyli presję, która narastała przez dłuższy czas. To przejście wytworzyło energię potrzebną do automatycznego ładowania. Pierwszą bronią, w której zastosowano tę metodę, były ciężkie karabiny maszynowe strzelające pociskami karabinowymi o dużej prędkości. Stabilność prochu zapewniała niezawodne i szybkie strzelanie bez charakterystycznych dla czarnego prochu chaotycznych wybuchów.
Wycofanie
Ostatnim elementem układanki było wdrożenie systemów wycofywania zmian. Wczesna broń automatyczna miała trudności z zarządzaniem energią strzału. Bez kontrolowanego sposobu pochłaniania i przekierowania tej siły mechanizm zakleszczyłby się lub pękł. Operacja odrzutu wykorzystywała energię strzału do cyklu przeładowania. Oznaczało to, że broń mogła strzelać w sposób ciągły podczas podawania amunicji. Wyeliminowało to potrzebę ręcznego rozruchu lub zewnętrznych zasilaczy. Rezultatem była broń zdolna do ciągłego prowadzenia ognia w nieskończoność.
Karabin maszynowy o napędzie odrzutowym nie był tylko wynalazkiem. Było to mechaniczne ucieleśnienie przemocy. Hiram Stevens Maxim, Amerykanin mieszkający w Europie, opracował swoją zasadę około 1884 roku. Jej projekt był elegancki w swoim okrucieństwie. Do głównego zadania wykorzystała energię odrzutu pocisku. Ta energia otworzyła migawkę. Wyjęła łuskę z nabojem. Ścisnęła główną sprężynę. A następnie, pod działaniem sprężyny, zamek przesunął się do przodu, aby uchwycić nowy nabój, wysłać go do komory i zablokować lufę.
Lufa i zamek przesunęły się do tyłu na niewielką odległość. Potem lufa się zatrzymała. Rama nadal sama się cofała. Jeśli przytrzymałeś spust, cykl powtarzał się, aż skończyły ci się naboje. Pasy dostarczały naboje. Można je ze sobą łączyć w celu zapewnienia ciągłego ognia. Przegrzać? Wokół lufy umieszczono metalową osłonę. Woda z oddzielnego pojemnika chłodziła ciepło.
Kalibry i konfiguracje
Sprzedawcy Maxima byli pragmatyczni. Dostarczyli armiom kalibry, które były już używane w ich karabinach. W Wielkiej Brytanii wczesne karabiny maszynowe korzystały z ,45-calowego naboju Martini-Henry. Do 1891 roku przeszli na ,303-calowy, bezdymny proch z karabinu Lee-Metford.
Spójrzmy na wojnę rosyjsko-japońską (1904–05). Rosjanie rozmieścili brytyjskie karabiny maszynowe Maxim. Wystrzelili naboje Mosin-Nagant 7,62 mm. Model 1910 ważył około 160 funtów (70 kg). Obejmowało to maszynę, system chłodzenia wodą i stalową osłonę strzelca.
Niemcy uczynili broń lżejszą. W ich modelu 1908 zastosowano nabój 7,92 mm Mauser. Z saniami ważyła tylko 100 funtów (50 kg). Redukcja masy była możliwa dzięki temu, że sam wkład dostarczał niezbędnej energii. Umożliwiło to przenoszenie ich specjalnym jednostkom piechoty.
Oblężenie frontu zachodniego
Niszczycielska siła była bezprecedensowa. XIX wieku brytyjskie jednostki piechoty używały karabinów maszynowych Maxim firmy Vickers Sons. Z przerażającą łatwością zestrzelili słabo uzbrojonych powstańców w Afryce i Afganistanie.
Potem przyszła pierwsza wojna światowa. Kilka takich broni może spowodować tysiące ofiar. Ogień obronny był na tyle dominujący, że zneutralizował wysiłki ofensywne piechoty. Front Zachodni, rozciągający się od granicy szwajcarskiej po kanał La Manche, stał się jednym wielkim oblężeniem.
Napęd gazowy
Nie wszystkie ciężkie karabiny maszynowe działają na zasadzie odrzutu. Napęd na gaz był innym sposobem. Tutaj tłok znajdował się w cylindrze pod lufą. Gaz ulatniający się z lufy przez otwór powodował cofanie się tłoka. Ten ruch otworzył migawkę. Odrzuciło zasuwę z powrotem na główną sprężynę. Podczas posuwania się do przodu nowy nabój został schwytany, wysłany do komory i wystrzelony.
Najbardziej znanym przykładem był karabin maszynowy Hotchkiss. Wprowadzony we Francji w 1892 roku, przeszedł kilka modyfikacji. Ostateczna wersja pojawiła się w 1914 roku. Była chłodzona powietrzem. Beczka była ciężka. Metalowe żebra zwiększają wymianę ciepła. Podawanie wkładów w krótkich paskach zamiast długich pasków pomogło zapobiec przegrzaniu.
Japończycy użyli karabinów maszynowych Hotchkiss przeciwko Rosji w latach 1904–05. Wystrzelili naboje 6,5 mm. Podczas obrony Verdun podczas I wojny światowej dwa francuskie karabiny maszynowe Hotchkiss strzelające nabojami 8 mm Lebel podobno wystrzeliły 75 000 pocisków każdy. Pozostały nienaruszone. To jest wytrzymałość.
„Ogień obronny tak ograniczył siłę ofensywną piechoty, że cały front zachodni… zamienił się w jedną wielką operację oblężniczą”.
Mechanizm impulsowy (Blowback)
Pojawiła się trzecia zasada. Nazywano to mechanizmem impulsowym (blowback). W tym systemie zamek i lufa nigdy nie były szczelnie zamknięte. Beczka pozostała nieruchoma. Nie było butli z gazem. Nie było tłoka.
Aby zapobiec zbyt szybkiemu otwarciu zamka – zanim kula opuści lufę i spadnie ciśnienie – zamek był ciężki. Główna sprężyna była potężna. Połączenie części było nieco niecentryczne. To opóźnienie zapewniało, że zamek nie otworzył się podczas rozszerzania się gazów proszkowych. Lufa była również krótsza niż zwykle. Umożliwiło to szybką ucieczkę kuli i gazów.
Austriacka Schwarzlose, która pojawiła się około 1907/12, stosowała tę metodę opóźnienia impulsu. Strzelał nabojami 8mm Mannlicher. Całkowicie zadowalająco sprawdził się w walce podczas I wojny światowej. Żadnych skomplikowanych zakładek blokujących. Tylko masa i wyczucie czasu.
Lekkie karabiny maszynowe
Ciężkie karabiny maszynowe sprawdzały się dobrze, gdy utknęło się w okopach, ale ich noszenie było kłopotliwe. Żołnierze potrzebowali mobilności. Dlatego od 1915 roku armie zaczęły przyjmować lżejsze analogi. W przemyśle nazywano je karabinami maszynowymi, karabinami automatycznymi lub lekkimi karabinami maszynowymi. Nie ma znaczenia, jak je nazwiesz; zmienili zasady gry.
Najpierw pojawił się brytyjski karabin maszynowy Lewis. Jak na ironię, został wynaleziony przez Amerykanina, ale Brytyjczycy go wyprodukowali i ulepszyli. Francuzi mieli „Shosha”. Niemcy opracowali kilka modeli. Stany Zjednoczone wprowadziły karabin automatyczny Browning M1918 (BAR). Większość tej broni wykorzystywała mechanizm gazowy. Prawie wszystkie były chłodzone powietrzem.
Dlaczego sklepy zamiast wstążek? Magazynki zamienne były łatwiejsze do przenoszenia. Na boisku byli mniej uciążliwi. Te nowe karabiny maszynowe ważyły tylko 15 funtów (7 kg). Mogła je nieść jedna osoba. Mógł do nich strzelać jak z karabinu. Lub połóż się na brzuchu. Elastyczność była natychmiastowa.
Po Wielkiej Wojnie władzę przejęły lekkie karabiny maszynowe. W dużej mierze zastąpiły one swoje cięższe odpowiedniki. Ciężkie karabiny maszynowe chłodzone wodą nie zniknęły z dnia na dzień. Służyły przez całą II wojnę światową i przez dziesięciolecia po niej. Ale zmiana była wyraźna. Rozpoczęła się era przenośnej broni automatycznej poziomu plutonu.
Niemiecka innowacja
Niemcy stoją przed wyjątkowym ograniczeniem. Traktat wersalski zabraniał stosowania ciężkich karabinów maszynowych typu Maxim chłodzonych wodą. Stworzyli więc coś nowego. Karabiny maszynowe Maschinengewehr 1934 i 1942 pojawiły się właśnie z powodu tego ograniczenia. Mieli lufę odrzutową. Zasilano je nabojami karabinowymi kal. 7,92 mm z pasów.
Strzelali z dwójnogów. Aby prowadzić ogień ciągły, montowano je na statywie. Ta wszechstronność była kluczowa. Strzelali z szaloną szybkością. Do 1000 strzałów na minutę.
Wysoka prędkość wytwarza ciepło. Ciepło niszczy pnie. MG34 rozwiązał ten problem dzięki mechanizmowi szybkiej wymiany lufy. Możesz zmienić lufę w ciągu kilku sekund. MG42 poszedł dalej. Został wykonany z tłoczonych części z blachy. Gotowany. Nitowany. Dzięki temu fabryki mogły je tanio produkować. Szybko. Mogły je produkować nawet fabryki samochodów.
Globalna standaryzacja
Związek Radziecki przyjął karabin maszynowy piechoty Degtyarev (DP) w 1933 roku. Dostarczył go siłom lojalistów podczas hiszpańskiej wojny domowej. Do 1944 roku zmodyfikowano go do wariantu DPM.
Jednostki piechoty brytyjskiej walczyły z karabinem maszynowym Bren. Była to 0,303-calowa wersja broni zaprojektowanej przez czeskiego producenta Vaclava Holka. Wojska amerykańskie polegały na BAR.
Broń ta miała wspólne pochodzenie. Były wentylowane gazem. Jedliśmy ze sklepów. Po załadowaniu ważyły od 20 do 30 funtów (10–15 kg). Nie tak lekki jak modele 15-funtowe, ale nadal łatwy w obsłudze.
Strzelali wolniej niż niemieckie karabiny maszynowe pasowe. 350–600 strzałów na minutę. Ta szybkostrzelność zapewniała celność. Żołnierze mogli strzelać kontrolowanymi seriami. Z dwójnogu. Z ukrycia. Pole bitwy się zmieniło. Pluton miał teraz własną organiczną siłę ognia.
Powstanie karabinu maszynowego ogólnego przeznaczenia
Koniec II wojny światowej przyniósł nie tylko pokój, ale także zmianę filozofii balistycznej. Gdy naboje do karabinów szturmowych stały się standardem, stare klasyfikacje ognia automatycznego – karabin maszynowy, lekki karabin maszynowy, średni karabin maszynowy – zaczęły wydawać się przestarzałe. Zostały one zastąpione przez dwie odrębne kategorie, które do dziś definiują wsparcie piechoty: karabin maszynowy ogólnego przeznaczenia (GPM) i drużynowa broń automatyczna (SAM).
Różnica sprowadzała się do kalibru. Większość PON była wyposażona w nabój pośredni kal. 7,62 mm, który był dominującym standardem zarówno w NATO, jak i Związku Radzieckim. AOD, przeznaczone do noszenia przez piechotę podczas bitwy, strzelały mniejszymi, ale szybciej strzelającymi nabojami. Dotyczy to nabojów NATO 5,56 mm lub nabojów Kałasznikowa 5,45 mm. Celem było zmniejszenie masy, ułatwienie obsługi i zapewnienie wystarczającej siły ognia, aby stłumić piechotę wroga bez konieczności posiadania pełnokalibrowego karabinu szturmowego.
Patrząc na zawodników wagi ciężkiej klasy PON, tę listę czyta się jak „kto jest kim” inżynierii zimnej wojny. Jest zachodnioniemiecki MG3, który był zasadniczo zmodernizowaną, stylizowaną na paski wersją przerażającego MG42 z czasów wojny. Następna w kolejce jest belgijska Fabrique Nationale Mitrailleuse d’Appui Général (MAG), niezawodny koń pociągowy. Stany Zjednoczone wprowadziły M60, a Związek Radziecki oparł się na karabinie maszynowym Kałasznikow (PK). Każdy z nich miał swoją własną charakterystykę, ale wszystkie służyły temu samemu celowi: zapewnianiu ciągłego ognia, który w zależności od instalacji mógł zmienić rolę z lekkiej na ciężką.
Jeśli chodzi o AOD, wyróżniało się Minimi z FN Belgium, zdolne strzelać zarówno z pasów, jak i magazynków. Sowiecka odpowiedź przyszła w postaci lekkiego karabinu maszynowego Kałasznikow (RPK), będącego adaptacją ich słynnego karabinu szturmowego zasilanego magazynkiem. Ta broń zmieniła taktykę drużyny. Oddzielny strzelec z ciężką bronią nie był już potrzebny. Siła ognia została zintegrowana bezpośrednio z małą jednostką.
Heavy Metal: dlaczego kaliber .50 ma znaczenie
Gdy karabiny maszynowe chłodzone wodą stały się historią, termin „ciężki” nabrał nowego znaczenia. Nie oznaczało to już chłodzenia wodą. Oznaczało to strzelanie nabojami znacznie większymi niż standardowa amunicja karabinowa. Zwykle był to kaliber 0,50 cala, czyli 12,7 mm.
Nie chodziło tylko o siłę zabijania dla samego zabijania. Przed I wojną światową istniała już broń strzelająca superciężkimi nabojami, ale na poziomie piechoty nie była ona tak naprawdę potrzebna. Potem pojawiły się czołgi. Piechota potrzebowała sposobu na przebicie stali, której standardowy pocisk karabinowy nie byłby w stanie zarysować.
W latach trzydziestych XX wieku armie zaczęły stosować tę potężną broń, ale tylko dwie się na niej przyjęły. Pierwszym był amerykański czołg M2 Heavy Barrel Browning. Zasadniczo była to 0,50-calowa wersja 0,30-calowego M1917 Browning. M1917 był karabinem maszynowym systemu Maxim, który opuścił większość walk podczas I wojny światowej z powodu opóźnień w produkcji. Jednak M2 przetrwała dziesięciolecia. Nawet długo po drugiej wojnie światowej był on nadal szeroko stosowany w świecie niekomunistycznym.
Dlaczego wytrzymał tak długo? Nabój. Dostarczał pociski o różnej masie i typie z dużą prędkością wylotową, przechowując od pięciu do siedmiu razy więcej energii niż nabój karabinowy pełnokalibrowego. Działał na zasadzie odrzutu (odrzut o długim skoku, ale w tekście jest napisane, że działał na zasadzie odrzutu, co zwykle oznacza odrzut lub przedmuch; w M2 zastosowano odrzut), był chłodzony powietrzem i strzelał z szybkostrzelnością około 450 strzałów na minutę. Niezawodny. Destrukcyjny.
Sowiecka odpowiedź przyszła w postaci ciężkiego karabinu maszynowego Degtyarev-Shpagin model 1938 (DShK-38). Miał podobny cel, ale działał na gazie, a nie z powodu odrzutu. Był szeroko stosowany w krajach otrzymujących sowiecką pomoc wojskową i stał się integralną częścią konfliktów na całym świecie. Zarówno M2, jak i DShK-38, a także ich następcy, jak radziecki NSV, były montowane na wierzchowcach piechoty lub wagonach kołowych. Ale nie była to tylko broń piechoty. Montowano je na czołgach, zapewniając ogień obronny przeciwko pojazdom naziemnym i samolotom wroga. Jeśli widziałeś w pojeździe kaliber .50, zauważyłeś to.
Ciężarowcy wagi superciężkiej i niebo Wietnamu
Po 1945 roku skala ponownie wzrosła. Opracowano kilka superciężkich karabinów maszynowych, które strzelały nabojami większymi niż 0,50 cala. Większość z nich przeznaczona była do obrony powietrznej. Najważniejszym z nich była broń 14,5 mm wprowadzona przez wojska radzieckie do pojazdów opancerzonych.
To był potwór. Działał dzięki odrzutowi lufy, zasilany był z paska, lufę można było szybko wymienić w terenie. Później montowano go na różnych wózkach kołowych, które łącznie nazywane są Przeciwlotniczą Instalacją Przeciwlotniczą (ZPU). Szczególnie sławny stał się ZPU-4. Była to wersja czterolufowa holowana na przyczepie.
Czy to zadziałało? Podczas wojny w Wietnamie (1965–1973) ZPU-4 zestrzelił wiele amerykańskich samolotów. Było skutecznie, tanio i mobilnie. Broń pozostawała w służbie w całym Trzecim Świecie długo po zakończeniu wojny. Przypomina to, że w czasie wojny asymetrycznej prosty, niezawodny karabin maszynowy może nadal dyktować zasady na niebie.
Problem z pistoletami
Od XVI wieku żołnierze oprócz głównej broni nosili pistolety. Ale bądźmy szczerzy: nigdy nie były zadowalającą bronią wojskową.
Fizyka działa na ich niekorzyść. Aby utrzymać odpowiednią masę broni, należy ograniczyć jej siłę ognia. A ze względu na krótką lufę i małą moc, tylko dobrze wyszkoleni żołnierze mogą z nich celnie strzelać na odległości większe niż 10 metrów. Podczas strzelaniny 10 jardów to często za daleko.
Na początku II wojny światowej pistolety były wydawane głównie oficerom. Były znakiem
W połowie lat czterdziestych XIX wieku pistolet był w zasadzie bronią jednostrzałową, ładowaną przez lufę. Ładowano go od przodu za pomocą zamków skałkowych, mechanizmów kołowych lub wczesnych systemów kapiszonu. To było powolne. To było kłopotliwe. Następnie w 1835 roku Samuel Colt zmienił zasady gry.
Nie tylko ulepszył broń; wynalazł rewolwer z mechanizmem spustowym typu kapsułkowego. Kluczowym elementem był bęben. Metalowa rama utrzymywała obracający się bęben z pięcioma lub sześcioma komorami. Do każdej komory ładowano proch i kulę (lub naboje papierowe z ładunkiem samozapłonowym) od strony lufy. Za każdą komorą znajdował się wydrążony pręt (podkład). Nałożono na nią kapsułkę. Po naciśnięciu spustu płomień przeszedł przez pręt, zapalając proch. System ten nazywany jest „cap-and-ball”.
Rewolwery poprzedniej generacji wymagały dwóch kroków. Należało zrównać komorę z lufą, a następnie napiąć kurek. To wymagało czasu. Czas, który często nie istniał. Geniusz Colta polegał na jednosuwowym mechanicznym połączeniu. Pociągasz za spust, a mechanizm wykonuje całą pracę. Obraca cylinder i napina młotek jednym płynnym ruchem. Wystarczy pociągnąć za spust kciukiem. Tylko. Zabójczo skuteczny.
Colt miał monopol na tę technologię aż do wygaśnięcia swojego patentu w USA w 1857 roku. Luka ta szybko się zapełniła. Horace Smith i Daniel Wasson wprowadzili pierwszy rewolwer strzelający nabojami. Kupili prawa do projektu od Rollina White’a. W ich broni zastosowano miedziane naboje rim-fire. Nigdy więcej kapsułek. Koniec z majstrowaniem przy prętach. Można go było ładować od tyłu, szybko i czysto.
Skok w mechanizmie dwóch wstrząsów
Patent Smith & Wesson wygasł w 1872 roku i śluzy zostały otwarte. Nagle wszyscy, od USA po Europę, zaczęli opracowywać własne rewolwery. Innowacje następowały jedna po drugiej. Najbardziej znaczące były dwie zmiany.
Po pierwsze, szybkie wydobycie zużytych nabojów. Po drugie, napinanie z podwójnym szokiem.
Mechanizm podwójnego uderzenia łączył spust ze spustem i obrotem bębna. Nie trzeba było ręcznie napinać młotka. Proste pociągnięcie za spust spowodowało wystrzał. Nie było to zupełnie nowe. Angielski rewolwer Beaumont-Adams z 1855 roku wprowadził go w modelu z nasadką, ale rewolwery nabojowe uczyniły go praktycznym do szybkiego prowadzenia ognia.
Równie istotne było usunięcie zużytych wkładów. W latach siedemdziesiątych XIX wieku firma Smith & Wesson zastosowała ramę na zawiasach. „Złam” broń podnosząc lufę i cylinder z rękojeści. Pręt ekstraktora, umieszczony pośrodku gwiaździstego bębna, wyrzucił wszystkie naboje na raz. To było skuteczne. Czysto.
XIX wieku Colt zaproponował inne rozwiązanie. Jednoczęściowa rama. Bęben przesunął się na bok. Naciśnij pręt ekstraktora, a wkłady wypadną.
Te projekty zdeterminowały wygląd rewolweru. Pod koniec XIX wieku stał się podstawowym pistoletem wojskowym. Brytyjscy oficerowie mieli przy sobie karabiny .45″ Webley i .38″ Enfield. W obu zastosowano konstrukcję ramy na zawiasach. Armia amerykańska pozostała przy Colcie i Smith & Wessonie w kalibrze .38 lub .45 do 1911 roku. Następnie przeszli na pistolety samozaładowcze. Era rewolwerów dobiegała końca.
Pojawienie się pistoletu samozaładowczego
Walka w zwarciu wymagała większej szybkostrzelności. Pojedyncze strzały były zbyt wolne. Zarówno karabiny, jak i pistolety wymagały automatycznego podawania nabojów. Hiram Maxim już wcześniej eksperymentował z samozaładowczymi karabinami maszynowymi. Jego praca utorowała drogę pistoletom.
W 1893 roku firma Ludwig Loewe & Company wyprodukowała pierwszy komercyjnie opłacalny pistolet samozaładowczy. Projektantem był Amerykanin Hugo Borchardt. Broń strzelała nabojami kal. 7,63 mm i działała dzięki odrzutowi lufy.
Tak działał mechanizm. Po wystrzale lufa i zamek, połączone mechanizmem przegubowym, przesuwały się z powrotem wzdłuż górnej części ramy. Łącznik wahadłowy był dwuczęściowym ramieniem, przegubowym pośrodku, leżącym płasko za śrubą. Odtoczył się wraz z lufą na niewielką odległość. Następnie staw wygięł się w górę. Ta czynność odblokowała zamek z lufy.
Migawka sama się cofnęła. Wyjął zużytą łuskę. Wyrzuć to. Przechylił broń. I ścisnął sprężynę znajdującą się z tyłu broni. Następnie sprężyna popchnęła śrubę do przodu. Wyjął świeży nabój z magazynka znajdującego się w rękojeści. Łącznik wahadłowy ponownie zablokował zamek w lufie. Gotowy do strzału.
To było trudne. Ale to zadziałało.
Georg Luger, niemiecki inżynier, ulepszył wahacz i systemy sprężyn Borchardta. Stworzył pistolet Parabellum w kalibrze 7,65 mm, później przerobiony na 9 mm. Armia niemiecka przyjęła go do służby w 1908 roku. Był lżejszy. Szybciej. Przyszłość pistoletu nadeszła.
Koniec ery 1911 roku
Dominacja projektów Johna M. Browninga w USA i Europie trwała do połowy XX wieku. Jego pistolet kalibru .45, wyprodukowany przez firmę Colt, stał się standardową bronią armii amerykańskiej w 1911 roku. Mechanizm był elegancko prosty. Lufa i suwadło zostały zamknięte w obudowie zwanej zamkiem. Po strzale odrzut cofnął zamek. Lufa przesunęła się na niewielką odległość, odblokowując się, po czym sprężyna cofnęła ją do przodu. Zamek nadal cofał się, wyrzucając łuskę i napinając kurek. Sprężyna następnie popchnęła zespół do przodu, wyciągając nowy nabój z siedmiobojowego magazynka znajdującego się w rękojeści.
Konfiguracja ta pozostała niezmieniona do 1987 roku. Została zastąpiona nie nową konstrukcją Browninga, ale włoskim pistoletem Beretta kal. 9 mm, oznaczonym w standardzie NATO M9. Odzwierciedlało to zmianę doktryny wojskowej po 1970 roku. Nowy standard kładł nacisk na pojemność i wszechstronność magazynka. Beretta mieściła 15 nabojów, czyli ponad dwukrotnie więcej niż pojemność magazynka M1911. Posiadał mechanizm spustowy podwójnego działania, umożliwiający napinanie kurka bez konieczności ręcznego napinania go. Dwustronne zabezpieczenia rozwiązały problem osób leworęcznych. M1911 nie był już złotym standardem. To po prostu przestarzałe.
Rozszerzanie zasięgu
Żołnierze zawsze woleli niszczycielską moc granatów. Problemem są ograniczenia fizyczne. Granat rzucony ręcznie rzadko leci na odległość większą niż 30-40 metrów. Aby zaatakować cele poza tym promieniem, piechota potrzebuje granatnika.
Podczas I wojny światowej armie podłączały te urządzenia do standardowych karabinów, aby strzelać „granatami karabinowymi”. Zwiększono zasięg ostrzału. Dokładność nie uległa poprawie. Celowanie z karabinu, biorąc pod uwagę dodatkowy ciężar i aerodynamikę wybuchowego pocisku, okazało się trudne. Rozwiązanie przyszło w latach pięćdziesiątych XX wieku w Springfield Armory.
Przełomowy granatnik M79
Granatnik M79 przypominał odciętą strzelbę. Była to broń jednostrzałowa ze składaną lufą. Wystrzelił granat wybuchowy kal. 40 mm i masie 6 uncji. Początkowa prędkość pocisku osiągnęła 250 stóp na sekundę. Efektywny zasięg wynosił 400 jardów. Wypełniło to krytyczną lukę taktyczną. Granaty ręczne były skuteczne na dystansie do 40 metrów. Moździerze kal. 60 mm rozpoczęły swoją trajektorię z odległości około 300 metrów. M79 pokrywała strefę pośrednią.
W broni zastosowano „system wysokiego i niskiego ciśnienia”, pierwotnie opracowany przez Niemcy podczas II wojny światowej. Aluminiowa tuleja zawierała zamkniętą komorę ładującą przed podkładem. W komorze tej wywiercono otwory o ściśle określonej wielkości, prowadzące do oddzielnej komory rozprężnej. Po wystrzeleniu w sekcji ładowania wytworzyło się wysokie ciśnienie. Gaz przedostał się przez otwory do komory rozprężnej. Powstałe umiarkowane ciśnienie wytworzyło niski impuls. Umożliwiło to wystrzelenie granatu z wystarczającą prędkością, przy jednoczesnym zachowaniu odpowiedniego odrzutu.
Produkcja trwała od 1961 do 1971. M79 był szeroko używany w Wietnamie. Ostatecznie wycofano go na rzecz zamontowanego granatnika do karabinu M16. Samodzielną broń naramienną uznano za mniej skuteczną niż zintegrowany system.
Automatyczny strzał z granatnika
W Wietnamie pojawił się także wzrost liczby automatycznych granatników. Broń ta strzelała nabojami z większą prędkością wylotową niż jednostrzałowy M79. Muszle nie były cienkościenne. Zostały zaprojektowane z myślą o dużych obciążeniach.
Początkowo te karabiny maszynowe były instalowane na helikopterach. Później pojawiły się na statywach i transporterach opancerzonych. Amerykański Mark 19 i radziecki AGS-17 stały się powszechną bronią. Mark 19 strzelał pociskami kal. 40 mm. AGS-17 strzelał pociskami kal. 30 mm. Broń ta często zastępowała lub uzupełniała ciężkie karabiny maszynowe 0,50 cala. Zapewniały ciągłe tłumienie obszaru, czego nie mogły zrobić jednostrzałowe granatniki. Pole bitwy ewoluowało i wymaga ciągłego nacisku, a nie tylko sporadycznych wybuchowych uderzeń.
Śmierć karabinu bezpośredniego
Czołgi zmieniły wszystko podczas pierwszej wojny światowej. Piechota podniosła wzrok znad ziemi i zobaczyła metalowe potwory, których nie można było powstrzymać. Niemiecka odpowiedź była prosta: Tankgewehr 13 mm. Był to masywny, jednostrzałowy karabin powtarzalny Mauser. Najprawdopodobniej nie była to broń przenośna. Wielka Brytania poszła w ich ślady, pod koniec lat trzydziestych XX wieku, wprowadzając 55-calowy karabin przeciwpancerny Boys. Miała magazynek i bełt. Związek Radziecki poszedł dalej, wprowadzając podczas II wojny światowej wersje z zamkiem 14,5 mm i wersje samozaładowcze.
To nie trwało wiecznie. Pancerz stał się grubszy. Energia kinetyczna nie mogła już służyć swojemu celowi. Przebicie współczesnej stali wymagało odrzutu, którego ludzkie ramię nie było w stanie wytrzymać. Era karabinów przeciwpancernych zakończyła się, zanim tak naprawdę się zaczęła.
Zasada Munro
Rozwiązanie przyszło przez przypadek w latach osiemdziesiątych XIX wieku. Amerykański wynalazca Charles E. Munro zauważył coś dziwnego w materiałach wybuchowych. Jeśli utworzysz pusty stożek materiału wybuchowego i podpalisz go kilka cali od metalowej płyty, nie tylko odepchnie on metal z powrotem. Przebije się przez nie.
Strumień białego, gorącego gazu i stopionej stali przecina pancerz. To jest zasada Munro. Jest podstawą pocisku kumulacyjnego.
Podczas II wojny światowej technologia ta weszła na pole bitwy. Przenośne granatniki o napędzie rakietowym o małej prędkości, takie jak Bazooka. Urządzenia bezodrzutowe, takie jak niemiecki Panzerfaust. Dosłownie „Pięść czołgowa”.
Panzerfaust wszedł do służby w drugiej połowie wojny. Była to rura o długości 30 cali i średnicy 1,75 cala. Wewnątrz znajdował się ładunek prochowy. Umieściłeś sześciocalową bombę z przodu na wale ze składanymi stabilizatorami. Żadnych skomplikowanych atrakcji. Żadnego strzelania celowanego przez lufę. Trzymałeś go na ramieniu lub pod pachą. Resztę załatwiła prosta iglica i spłonka na zewnątrz.
Gazy z ładunku prochowego strąciły korek z tyłu rury. To zrekompensowało odrzut. Bombę można było rzucić na odległość od 30 do 100 metrów. Ładunek będący mieszaniną heksogenu i trotylu może przebić pancerz każdego czołgu na polu bitwy. Był niegrzeczny. Był skuteczny. Był zabójczy.
Ewolucja RPG
Sowieci przejęli koncepcję Panzerfausta i udoskonalili ją. Udoskonalili mechanizm bezodrzutowego strzału. W rezultacie powstał ręczny granatnik przeciwpancerny 2, w skrócie RPG-2. „Lekki granatnik przeciwpancerny”.
W przeciwieństwie do niemieckiej tuby jednorazowej, lufa RPG-2 była wielokrotnego użytku. Wystrzelił głowicę kumulacyjną kal. 82 mm na odległość ponad 150 metrów. Tylko. Niezawodny.
Potem przyszedł rok 1962. RPG-7.
Sowieci połączyli bezodrzutowy start ze stałym wzmacniaczem rakietowym. Zwiększa to zasięg i moc. Głowica ważyła 5 funtów (2 kg). Mógł razić cele oddalone o ponad 500 metrów.
To zmieniło asymetryczną wojnę. Partyzanci znaleźli broń, która mogła wytrzymać dobrze uzbrojone i ciężko opancerzone siły regularne. RPG-7 stał się „pancernym myśliwcem dla biednych”.
Viet Cong użył ich do zniszczenia amerykańskich pojazdów opancerzonych w Wietnamie. Milicje na Bliskim Wschodzie wykorzystywały je w przedłużających się konfliktach. Logika była prosta. Nie musiałeś przebijać czołgu. Musiałeś tylko dotrzeć do miejsca, w którym bolało.
Ładunek kumulacyjny pozostał rozwiązaniem problemu pancerza. Ale technologia nigdy nie śpi. Nowe stopy. Nowy pancerz reaktywny. Wyścig był kontynuowany.
Kraje na całym świecie nie tylko kopiowały istniejące projekty. Stworzyli własne ręczne wyrzutnie bezodrzutowe. Broń ta wykorzystywała głowice z ładunkiem kształtowym do penetracji pancerza. Cel był prosty: zapewnić piechocie możliwość niszczenia czołgów bez konieczności stosowania systemów wymagających konserwacji przez załogę.
Uderzającym przykładem jest amerykański AT4. To była zmiana zasad gry w przypadku ładowania fabrycznego. Żołnierze nie musieli montować komponentów na miejscu. Wyjęli go z pudełka. Wycelowaliśmy. Strzelili. Następnie beczkę wyrzucono.
Ten jednorazowy projekt miał ogromne konsekwencje. Logistyka stała się łatwiejsza. Żołnierz nie musiał zwracać do jednostki pustych beczek w celu przeładowania. Brak usługi. Żadnego czyszczenia. Po prostu strzeliłem i zapomniałem. Dzięki temu każdy żołnierz piechoty miał dostęp do zdolności przeciwpancernych. Nie tylko dla specjalistów.
Inne kraje poszły w ich ślady. Opracowali podobne systemy jednorazowe. W tym trendzie priorytetem była wygoda, a nie możliwość ponownego użycia. We współczesnej wojnie szybkość i prostota są często krytyczne. Nie masz czasu na przeładowanie skomplikowanej wyrzutni, gdy zbliża się czołg.
Fabrycznie załadowany model AT4, przeznaczony do użytku i utylizacji, stał się standardem w przenośnych środkach przeciwpancernych.
Takie podejście zmieniło równowagę na polu bitwy. Piechota nie była już bezradna wobec pojazdów opancerzonych. Niosły znaczną siłę ognia w opakowaniu ważącym mniej niż 20 funtów. Kompromis był oczywisty. Jeden strzał. Jedno użycie. Jednak ten jeden strzał może okazać się decydujący.
Projekt wpłynął na niezliczone inne systemy. Wiele krajów przyjęło odmiany tej koncepcji. Rezultatem było rozprzestrzenianie się lekkich, śmiercionośnych narzędzi w rękach zwykłych żołnierzy. Nie chodziło tylko o niszczenie czołgów. Chodziło o zapewnienie każdemu żołnierzowi równych szans.
