De standaardbehandeling voor droge ogen heeft een probleem.
Het werkt, zeker. Het stopt de jeuk. Het kalmeert het branden.
Maar als je het lang genoeg volhoudt, kun je blind worden.
Of staar krijgen.
Dat is het addertje onder het gras met steroïden.
Ze zijn de beste keuze voor ontstekingen bij droge ogen, omdat ze de aanval van het immuunsysteem op het oogoppervlak onderdrukken.
Maar de prijs voor die verlichting is hoog. Glaucoom risico.
Schade aan de oogzenuw.
Nu probeert een team van het Baylor College of Medicine en de Okayava Universiteit in Japan die vergelijking te veranderen.
Ze hebben een experimentele oogdruppel.
Niet zomaar een druppel.
Eén die het oog lijkt te leren zichzelf te genezen.
De celverschuiving
Het onderzoek, gepubliceerd in Investigative Ophthalmology & Visual Science, kijkt naar muizen.
Altijd muizen.
Maar de resultaten daar waren verschillend.
Droge ogen hebben niet alleen te maken met vocht.
Het is een immuunpuinhoop.
Normaal gesproken heeft het oog residente macrofagen.
Zie ze als de buurtwacht. Ze ruimen het puin op. Ze houden ontstekingen kalm.
Bij droge ogen wordt dat horloge vervangen door circulerende monocyten uit het bloed.
Deze jongens zijn anders. Ze bevorderen ontstekingen.
Ze breken het hoornvliesoppervlak af.
Ze doden bekercellen, waardoor het mucine nodig is om de tranen op hun plaats te houden.
Dr. Stephen C. Pflugfelder van Baylor merkte op dat droge ogen chronisch zijn.
“Mensen met de aandoening hebben de neiging om het voor de rest van hun leven te hebben,” zei hij.
Dus waarom gewoon patchen?
Waarom repareert u het mechanisme niet?
Het team veronderstelde dat het stimuleren van deze macrofagen de schade zou kunnen ongedaan maken.
Daarvoor hadden ze een molecuul nodig.
Dr. Hiroki Kakuta komt binnen in Okayama.
Zijn laboratorium had gewerkt aan rexinoïden.
Steroïde alternatieven.
Een oplosbare verbinding
De specifieke verbinding, NEt-3IB, had een fout voor menselijk gebruik.
Het zou niet oplossen in water.
Slecht nieuws voor oogdruppels.
Oogdruppels moeten waterig zijn.
Het team van Kakuta heeft het probleem opgelost.
Ze hebben de verbinding aangepast zodat deze goed oploste, maar de biologische punch behouden bleef.
De druppel verschoof de macrofagen.
Van agressief tot beschermend.
Ze onderdrukten ontstekingsstoffen.
Ze stimuleerden genezende moleculen.
Uit de muisstudies bleek verminderde schade aan het hoornvlies.
Bewaarde bekercellen.
Behield de hoornvliesbarrière, zelfs onder stress.
“We waren geïnteresseerd in het testen van zijn verbindingen… in ons muismodel van menselijke dryEye,” zei Pflugfelder, terwijl hij de samenwerking uitlegde die hiertoe heeft geleid.
Is het het proberen waard?
Veiligheid is het echte obstakel.
Steroïden verhogen de intraoculaire druk.
Hoge druk beschadigt de zenuwen.
NEt-3IB deed dit in deze onderzoeken lang niet zo vaak als het standaardsteroïde dexamethason.
Het suggereert een breder venster voor veilig, langdurig gebruik.
Onderzoekers moeten het echter nog jaren bewijzen.
De meeste medicijnen tegen droge ogen bestrijden vuur met vuur.
Deze aanpak bestrijdt brand door het gebouw eraan te herinneren dat het brandveilig is.
Het is een subtiel verschil.
Een enorm verschil als het schaalt.
Het artikel merkt op dat studies op mensen nodig zijn.
Gegarandeerd.
Miljoenen mensen lijden onder het knipperen in schuurpapier.
Voorlopig houden ze het bij steroïden en tranen.
Maar deze rexinoïde kan een exitstrategie bieden waarbij je niet blind hoeft te zijn voor de bijwerkingen.
Wachten.
Laat de muizen eerst uitpraten. 🐁
