De gok op tijd
Het werkt. Soort van. Graham Yost, showrunner voor het derde seizoen van Silo, geeft toe dat het productieteam een risico heeft genomen met de tijdlijn. De serie van Apple TV strekt zijn benen voor het einde. We zitten in het voorlaatste seizoen.
Juliette keert terug naar Silo 18. Ze lijdt aan geheugenverlies. Geheimen komen naar boven. Maar dan springen wij.
“We hebben de dobbelstenen een beetje gegooid.”
352 jaar terug.
Kijkers komen terecht in de ‘Before Times’. De apocalyps is er nog niet. Hoe zijn we op dit punt gekomen? Dat is de vraag. Yost was er niet helemaal zeker van dat het water zou vasthouden. Hij hoorde wat gemopper over het feit dat hij te veel tijd in Silo 17 doorbracht. Misschien heeft hij gelijk. Misschien voelde de balans niet goed. Maar hij vond dat het prima was om tussen de twee werelden te snijden.
Het is pas 350 jaar. Geen dingen uit het Elizabethaanse tijdperk. Gewoon… anders. Silo is sowieso een plaats buiten de tijd. Overstappen is dus niet zo schokkend als je zou denken.
“Een deel van het goede aan… buiten zijn… is dat je meteen weet wanneer je bent.”
Auto’s. Moderne kleding. De visuele signalen kwamen hard aan. Het oriënteert het publiek snel. Je ziet een auto. Je weet dat je terug bent in het verleden. Eenvoudig. Effectief.
Paranoia en lenzen
Vorig seizoen liet iedereen hangen. Juliette’s beproeving in Silo 17 vereiste antwoorden. Deze serie van tien afleveringen geeft ze licht. Het laat de waarheid schijnen op de donkere hoeken van de bunker en op de aarde voordat deze stierf.
De tijdsprongen hielpen de crew te spelen met het uiterlijk van de show. Verschillende camera’s. Verschillende lenzen.
“We stellen dat eerder gelijk aan film dan aan televisie.”
Yost legt uit dat ze zijn overgestapt van een anamorfe lens voor de Silo-scènes naar iets anders voor het tijdperk vóór de ineenstorting. Een subtiele framingverschuiving. Maar er is meer. Productieontwerper Nicole Northridge werkt in beide units. Ze glijdt in kleine details. Smaken. Hints van wat gaat komen die we op het eerste gezicht misschien missen.
En dan is er nog het genre.
Het oorsprongsverhaal? Het is een politieke thriller.
Yost verwijst naar de paranoïde cinema uit de jaren zeventig. Drie Dagen van de Condor. De parallaxweergave. Die specifieke sfeer van achterom kijken. Het maakt het verleden filmischer. Gevaarlijker.
Het meisje in de muur
Is het allemaal gewoon geschiedenisles?
Nee.
Terug in Silo 18 blijven de zaken strak. Juliette zit vast in de algoritmekamer. Ze praat met een stem. Dat is de enige uitbreiding. Maar wie laat je dertig minuten lang tegen een muur praten en ons aan elkaar gelijmd houden?
Alexandrië Riley.
“Je gaat gewoon naar haar kijken… we houden van haar.”
De cast wist al dat Riley goed was. Ze zagen haar aan het werk in seizoen één. Dus bouwden ze de verhaallijn rond haar vermogen om het alledaagse aantrekkelijk te maken. Ze staart in de leegte. De leegte praat terug. En wij kijken.
Niet slecht voor een meisje dat ruzie maakt met een algoritme.
