Marie Curie heeft niet alleen barrières doorbroken. Ze heeft ze vernietigd.
In 1903 reikte het Nobelcomité de Natuurkundeprijs uit aan drie mensen. Marie. Haar man Pierre. En Henri Becquerel. Het was een gezamenlijke overwinning voor de ontdekking van radioactiviteit. Maar de onderscheiding uit 1911 vertelde een ander verhaal. Deze keer zat Marie alleen bovenaan. De Scheikundeprijs was geheel voor haar.
Ze werd de eerste vrouw die ooit een Nobelmedaille aanraakte. En zij blijft de enige vrouw die wint in twee afzonderlijke wetenschappelijke disciplines.
Hoe kan een wetenschapper twee van de hoogste onderscheidingen ter wereld veiligstellen? Het antwoord ligt in het meedogenloze streven naar elementen die elke verklaring tarten. Terwijl haar eerste prijs het fenomeen zelf erkende, vierde de tweede de isolatie van specifieke radioactieve stoffen. Polonium en radium. Namen die ze ze gaf.
De meeste mensen kennen Marie Curie. Minder mensen kennen het enorme gewicht van die dubbele prestatie. In een eeuw die door mannen werd gedomineerd, deed ze niet zomaar mee. Ze domineerde twee verschillende velden. Natuurkunde. Scheikunde. Geen enkele andere vrouw heeft tot nu toe dat specifieke tweesporensucces geëvenaard.
Het verhaal eindigt niet bij de medailles. Het eindigt met het werk. Het werk dat haar op de been hield.
