Łatwo jest przeskoczyć obok znanych imion. Znasz te imiona. Dana Platon. Mackenziego Phillipsa. Lindsay Lohan. Lista byłych dziecięcych gwiazd, które nie zestarzały się z wdziękiem, jest długa, smutna i często skandaliczna. A potem są wyjątki. Ci, którym się udało. Drew Barmore to podręcznikowy przykład historii „pójdzie źle, a potem pójdzie dobrze”. Ale są też takie dzieci, które po prostu… pracowały? Kto dorastał, nie będąc prześladowanym przez tabloidy? Istnieją. Są tam, na zewnątrz. Aby je znaleźć, wystarczy przestać szukać zdjęć z raportów policyjnych.
Zacznijmy od chłopca, który na Boże Narodzenie nie chciał niczego więcej niż czerwoną wiatrówkę Red Ryder.
Od Ralphiego do prawdziwego życia
Peter Billingsley nie był tylko dzieckiem w filmie. To był ten dzieciak. Zagrał Ralphiego Parkera w filmie A Christmas Story z 1983 roku . Sam film stał się kultowym klasykiem, emitowanym bez przerwy w telewizji co roku w grudniu. Twarz Billingsleya – bolesna, pełna nadziei, przerażona lampą w kształcie klipsa do pończoch – stała się częścią świątecznego leksykonu. Jednak w scenariuszu było ostrzeżenie, które wydawało się mniej fikcją, a bardziej proroctwem.
„Strzelisz sobie w oko”.
To zdanie stało się ikoniczne. Była zabawna. Ale był to także dosłowny opis niebezpieczeństw, na jakie Billingsley czekał za kulisami.
Wydarzenie, które zmieniło wszystko
Był rok 1983. Billingsley miał 11 lat. Kręcił reklamę w Los Angeles. Rekwizytami był wiatrówka. Prawdziwy. Oskarżony.
Według doniesień, broń wystrzeliła przypadkowo. Kula trafiła Billingsleya w oko. To nie było tylko zadrapanie. Uszkodzenia były poważne. Stracił wzrok w tym oku. Lekarze próbowali go ratować. Nie mogliśmy.
Ironia jest tak gęsta, że można ją kroić nożem. Film o niebezpieczeństwach związanych z bronią pneumatyczną. Dziecięca gwiazda, która straciła oko przez taki karabin. Przemysł patrzył. Opinia publiczna pogrążyła się w żałobie. Ale Billingsley nie wyszedł. Nie wycofał się do chaty w lesie. Kontynuował grę.
Dlaczego nie ma go na pierwszych stronach gazet?
Większość dziecięcych gwiazd wypala się. Niektórzy upadają gwałtownie. Historia Billingsleya jest spokojniejsza. Chodzi o adaptację. Po kontuzji kontynuował pracę w telewizji i filmie. Przyjmował mniejsze role. Przesunął się za kamerę. Został reżyserem. Nie pozwolił, aby niepełnosprawność fizyczna zdefiniowała całą jego karierę, mimo że incydent był traumatyczny.
To właśnie ta kontrastująca różnica sprawia, że trudniej jest odkryć historie „sukcesu”. Nie ma w nich dramatu. Nie mają łuku odkupienia, który sprzedaje gazety. Oni po prostu… żyją. Billingsley ożenił się. On ma dzieci. Pracuje w branży. Nie jest on przestrogą. To nie jest tytuł.
Dziedzictwo karabinów pneumatycznych
Opowieść wigilijna pozostaje jego najsłynniejszym dziełem. Wiatrówka Red Ryder nadal stanowi dużą część wakacji. Film wciąż krąży w kółko. Ale życie Billingsleya po kontuzji oka to prawdziwa historia. Ona nie jest efektowna. Ona nie jest tragiczna. To po prostu życie.
Nie został gwiazdą rocka. Nie został reżyserem hitów kinowych. Stał się
Peter Billingsley nie planował swojej kariery. Był dzieckiem o niebieskich oczach i umiejętnością spokojnego siedzenia, co było dokładnie tym, czego potrzebowano w reklamie Geritolu. Ta reklama stała się jego przepustką do branży. Ale wszyscy znają go jako Ralphiego Parkera w bożonarodzeniowym klasyku z 1983 roku, A Christmas Story. Nie zniknęło, gdy reżyser krzyknął „Stop!” Pozostał w grze.
Przesunął się za kamerę. Jego głównym obszarem zainteresowań stały się reżyseria i produkcja. Nadal gra w filmach. Jeśli przyjrzysz się uważnie, zobaczysz go w roli elfa w filmie „Elf”, choć bez wzmianki w napisach końcowych. Pracował z wielkimi nazwiskami, takimi jak Iron Man. Wyreżyserował filmy Cztery Święta Bożego Narodzenia, Rozstanie i Wakacje we dwoje. Ostatni? Nic dziwnego, że współpracował z Vincem Vaughnem. Zaprzyjaźnili się na planie filmu telewizyjnego The Fourth Man z 1990 roku, który był częścią programu CBS Schoolbreak Special.
Billingsley wskazuje na Phoenix w Arizonie. To tam dorastał. Nie w Hollywood. W jego pracę nadal zaangażowani byli rodzice. To pomogło mu zachować odporność. To trzymało go z daleka od skandalicznych nagłówków, które często pochłaniają w całości dziecięce gwiazdy. Stał się działającym aktorem, a nie przestrogą.
9: Wil Wheaton
Wil Wheaton to kolejny przykład do przestudiowania. Zagrał Wesleya Crushera w Star Trek: Następne pokolenie. Był nastolatkiem na statku kosmicznym. Presja była ogromna. Typ był bardzo ograniczający. Ale nie złamał się. Zmienił kurs.
Wheaton został aktorem głosowym. Użyczył głosu swoim ulubionym grom wideo i serialom animowanym. Pisał książki. Wspomnienia, w których niezwykle szczerze wypowiadał się o branży. Nie ukrywał swoich trudności. Mówił o traumie sławy. Otwarcie dzielił się swoją podróżą. Ta przejrzystość stworzyła nowy rodzaj kariery. Zrównoważony.
Wykorzystał swój autorytet wśród maniaków. Stał się zwolennikiem neuroróżnorodności. Otwarcie mówił o ADHD. Wykorzystał swoją platformę, aby pomóc innym. To nie było tylko przetrwanie. To było odrodzenie. Udowodnił, że dziecięcy aktor może ewoluować. Być może uzna, że drugi rozdział ma znaczenie. Może pozostać aktualny bez skandali w tabloidach.
Zarówno Billingsley, jak i Wheaton uniknęli pułapek. Jedno dzięki wsparciu rodziny. Drugi to radykalna szczerość. Obaj pracowali dalej. Obydwa nadal rosły. Branża się zmienia. Technologie się zmieniają. Gwiazdy pozostają.
Jak Neil Patrick Harris uniknął klątwy dziecięcej gwiazdy
Spójrzmy na chwilę na Neila Patricka Harrisa. Podczas gdy Wil Wheaton uniknął odwyku i skandalu, Harris cicho i metodycznie przyczynił się do jednego z najtrwalszych odrodzeniy kariery w historii Hollywood. Nie tylko przetrwał przemianę z dziecięcego aktora w dorosłego; wynalazł koło na nowo i wtoczył je prosto w kopalnię możliwości.
Jego wczesne prace nie były bynajmniej subtelnością. Był twarzą Pop-Tarts, pojawiał się w reklamach odtwarzanych w kręgach, dopóki rodzice nie zagrozili, że pociągną za sznurek. Następnie pojawił się lekarz Doogie Howser. Program trwał cztery sezony, dzięki czemu stał się powszechnie znany, zanim osiągnął wiek nastolatka. To był klasyczny scenariusz: ogromna sława, ogromna presja i groźba, że na zawsze zostanie napiętnowana jako cudowne dziecko medycyny.
Ale Harris się nie wypalił. Wykonał manewr.
Kiedy dramat medyczny się skończył, nie zniknął. Przyjmował role, które wymagały od niego zrzucenia tej „dogiej” skóry. Zagrał nastolatka homoseksualnego w filmie Boys on the Side. Zanurzył się w tej metodzie w The Golden Boys. Wystąpił nawet gościnnie w Glee, grając siebie w sposób tak metaironiczny, że widzowi zakręciło się w głowie.
Ale prawdziwym arcydziełem był serial „Jak poznałem waszą matkę”. Barney Stinson nie był tylko postacią; był to reset kulturowy. Harris wniósł do roli urok i kwintesencję charyzmy, którą publiczność przyjęła z otwartymi ramionami. To nie była tylko praca nad serialem komediowym. Była to platforma, która pozwoliła mu zaprezentować swój zakres, zdolności wokalne i wrodzoną umiejętność utrzymywania uwagi publiczności przez dziewięć sezonów.
Neil Patrick Harris udowadnia, że po osiągnięciu wieku nastoletniego nie trzeba znikać. Możesz po prostu stać się lepszy w tym, co robisz.
Nie tylko grał w filmach. Był gospodarzem ceremonii wręczenia Oscarów. Był gospodarzem ceremonii wręczenia nagród Emmy. Zagrał w Haven i Law & Order: Special Victims Unit. Jest na Broadwayu. Jest autorem wspomnień. Jest gospodarzem programu rozrywkowego.
Kontrast z rówieśnikami jest wyraźny. Podczas gdy niektóre dziecięce gwiazdy wypalały się, Harris budował imperium. To nadal działa. To nadal aktualne. I robi to bez tabloidowego dramatu, który zwykle towarzyszy tak długiej karierze w oczach opinii publicznej.
To jest różnica. Wheaton blogował i grał w gry wideo. Harris wyrównał.
Dlaczego jego kariera teraz nabiera tempa
Sekretny składnik? Autentyczność. Harris nigdy nie próbował ukrywać tego, kim jest. W 2006 roku ujawnił się jako gej, co mogło pogrzebać jego atrakcyjność w głównym nurcie. Zamiast tego wzmocnił więź z publicznością, która czekała na bohatera takiego jak Barney. To nie był chwyt PR. To był po prostu… on sam. I publiczność to doceniła.
Akceptował także swoje dziwactwa. Jest wysoki. Jest zabawny. Jest gotowy wyglądać głupio. Ta gotowość do bycia bezbronnym w swojej pracy zapobiega mu zestarzeniu się. Nigdy nie wiesz, czy zaśpiewa piosenkę, wygłosi monolog, czy po prostu usiądzie i spojrzy na ciebie z tym kultowym uśmiechem Barneya.
Oto przepis na długowieczność w branży, w której regularnie wyrzuca się ludzi po 30. roku życia. Harris nie tylko przetrwał. Rozkwitł. Nie zamienił swojej wczesnej sławy w fundament
7: Fred Savage
Porozmawiajmy o chłopcu, który dorastał na naszych oczach, dosłownie. Neil Patrick Harris był nie tylko nastoletnim lekarzem; był prawdziwą siłą. Od samego początku filmu Doogie Howser, M.D. (1989) dźwigał cały serial na swoich młodych ramionach, kończąc każdy odcinek wspomnieniami ze swojego pamiętnika, które wydawały się zaskakująco dojrzałe jak na serial komediowy. Łatwo zapomnieć, że był już nominowany do Złotego Globu za Serce Clary, zanim w ogóle założył biały fartuch na ekranie.
Ale Harris nie poprzestał na aktorstwie. Poszerzył swoje horyzonty. Zostałem producentem. Dyrektor. Prowadzący. To facet, który potrafi śpiewać, tańczyć i wyciągać królika z kapelusza, wygłaszając monolog. Być może znacie go jako charyzmatycznego, łamiącego zasady Barneya Steensona z „Jak poznałem waszą matkę” lub pamiętacie jego chaotyczne role w filmach Harold i Kumar. On jest wszędzie. Na scenie zagrał główną rolę w spektaklu Hedwig and the Angry Inch na Broadwayu w 2014 roku, udowadniając, że zakres jego możliwości wykracza daleko poza format serialu komediowego. Poza sceną buduje życie ze swoim partnerem Davidem Burtką, a w 2010 roku zostaje ojcem dwujajowych bliźniaków. Jest definicją zawodowego survivalowca, który naprawdę lubi tę podróż.
7: Fred Savage
Jeśli Harris jest wytwornym politykiem, to Fred Savage jest przykładem tego, jak wczesna sława wpływa na życie. Był kwintesencją dziecięcej gwiazdy lat 90., która zyskała sławę jako psotny Kevin Arnold w „Cudownych latach”. To nie była tylko rola; był to zabytek kultury. Obserwowaliśmy, jak radzi sobie z okresem dojrzewania, relacjami rodzinnymi i niezręcznością dorastania w Ameryce, komentując to wszystko nostalgicznym, dorosłym głosem.
Po zakończeniu serii ścieżka nie była już linią prostą w górę. Podobnie jak wielu dziecięcych aktorów, stanął w obliczu przejścia od ukochanego dziecka do poważnego dorosłego aktora. Ale Savage nie zniknął. Przełączył się na pracę za kamerą. Reżyserzy potrzebowali ludzi, którzy rozumieli mechanikę kręcenia filmów telewizyjnych i Savage spędził dzieciństwo, oglądając ich. Zaczął reżyserować odcinki głównych seriali telewizyjnych, ostatecznie pracując nad odcinkami Modern Family, It’s Always Sunny in Philadelphia i The Conners. To jest inteligentna ewolucja. Zamienił światło reflektorów wielkiej gwiazdy na fotel reżysera, budując stabilną, szanowaną karierę, która nie opiera się wyłącznie na nostalgii. Udowodnił, że bycie „chłopcem z Cudownych lat” nie musi oznaczać dożywocia – może być odskocznią.
Savage nie tylko zmienił kurs. Drugą karierę zbudował w cieniu, podczas gdy świat był zajęty pamiętaniem go jako Kevina Arnolda.
Krzesło reżyserskie
Spójrz na jego filmografię. Naprawdę uważny. „Szczęśliwe dni”, „Hannah Montana”, „W Filadelfii zawsze jest słonecznie”, „Współczesna rodzina”.
To nie tylko występy gościnne. To są filary telewizji, a Savage miał swój udział w prawie każdym z nich. Był producentem. Wyreżyserował. On nadał ton.
Ale wyobraźnia publiczna jest lepka. Utknęło w latach 80-tych. Albo, ściślej, trzyma się dwóch konkretnych ról.
Jednym z nich jest modelowanie. Katalogi Searsa. Słodkie dziecko. Dobre włosy. Niezapomniane tło dla bardziej znaczącej historii.
Drugim jest Wesley z „Narzeczonej księżniczki”. Dziadek opowiadający historię.
A potem jest Kevin Arnold.
Cudowne lata
Ta seria zdefiniowała nostalgię całego pokolenia. Savage gra niezręcznego nastolatka z zaburzeniami hormonalnymi, próbującego poradzić sobie w życiu rodzinnym, pierwszej miłości i powolnej świadomości, że rodzice to też ludzie, próbującego po prostu zrozumieć pewne rzeczy.
Miało charakter ikonograficzny.
Ale to była także pułapka. Złote kajdanki.
Większość dziecięcych aktorów spędza dorosłe życie próbując uciec od tej roli. Wcielają się w szalone role, aby udowodnić, że mówią poważnie. Chodzą na odwyk, aby udowodnić, że są ludźmi. Zostają aresztowani, aby udowodnić, że są prawdziwi.
Savage studiował w Stanford.
Anomalia Stanforda
Ukończył uniwersytet. Ożenił się. Miał dzieci.
Życie Savage’a poza centrum uwagi ma rzadką cechę. Ona jest stabilna. Ona jest cicha. Nigdy nie był obiektem skandali. Żadnych kompromitujących zdjęć. Nie ma aresztowań za jazdę pod wpływem alkoholu. Żadnych publicznych napadów złości.
Po prostu człowiekiem, który stał się dobry w swojej pracy i trzymał się z daleka od tabloidów.
To podejrzane, szczerze mówiąc. Jak można zachować czystość w branży zbudowanej na chaosie i nadmiarze?
Wyprodukował hity. Reżyserował komedie, które przesuwały granice. Został w domu na kolację.
Internet uwielbia historie o odkupieniu. Uwielbia wypadanie z łask, po którym następuje triumfalny powrót.
Savage nie upadł.
Po prostu jechał dalej.
6: Sean Astin
Trajektoria Seana Astina nie była wcale taka gładka. Znamy go teraz jako hobbita, który dźwigał ciężar Śródziemia, aktora i reżysera. Ale praca, od której wszystko się zaczęło, przyszła do niego jeszcze przed okresem dojrzewania. Najpierw zrobił swój pierwszy krok w branży, a potem powstał film „Kevin sam w domu” (uwaga: w oryginale w kontekście pojawia się „Kevin sam w domu”, ale potem jest mowa o „Pewnego razu na przedmieściach” / Goonies, znaczenie tekstu oryginalnego zostaje tu zachowane). Tak naprawdę mówimy o filmie „Pewnego razu na przedmieściach” („Goonies*”). Ta rola nie tylko zapewniła mu sławę; ugruntowało to jego imię w folklorze popkultury. Kiedy już zostaniesz Gunnym, zawsze nim pozostaniesz.
Jego dzieciństwo było dalekie od standardowej hollywoodzkiej bajki. Dorastał w cieniu niestabilnego środowiska rodzinnego. Jego matka, Patty Duke, była legendą samą w sobie, ale także zmagała się z chorobą afektywną dwubiegunową. Problemy były realne. Kiedy Sean był jeszcze bardzo młody, miały miejsce próby samobójcze. Można by pomyśleć, że taka presja w połączeniu z tym, że jako dziecięcy aktor znalazł się w centrum uwagi, złamałaby go.
Ale tak się nie stało.
Uniknął pułapek, w które wpada wiele byłych dziecięcych gwiazd. Żadnych skandali. Żadnych publicznych załamań. Po prostu spokojna, niezauważalna obecność. Dziś nadal jest w Hollywood, ale punkt ciężkości się zmienił. On ma rodzinę. Angażuje się w działalność wolontariacką. Opowiada się za prawami zwierząt, świadomością dotyczącą zdrowia psychicznego i umiejętnością korzystania z rodziny. Chłopiec, który przebiegł tunelami, teraz prowadzi kampanię w sprawach, które są dla niego ważne.
Od geniuszu matematyki do Matyldy
5: Danica McKellar
Jeśli Sean Astin jest tym, który twardo stąpa po ziemi, to Danica McKellar jest tą, która obliczyła, że całkowicie wyjdzie z branży. Albo przynajmniej obliczyła sobie drogę do zupełnie innej kariery.
Pamiętamy ją jako Winnie Cooper z Cudownych lat. Była mądrą dziewczyną. Ten, który rozwiązywał problemy, podczas gdy chłopcy zastanawiali się, jak zachować się na scenie. Ale zanim stała się powszechnie znana, miała już obsesję na punkcie liczb. Podczas gdy inne dzieci wymieniały się kartami baseballowymi, McKellar czytał książki dla zaawansowanych z matematyki.
Rola w „Cudownych latach” uczyniła ją sławną, ale także sprawiła, że poczuła się uwięziona. Branża chciała, żeby nazywano ją „mądrą dziewczyną”. Grała na tym. Podkreśliła, że sukces akademicki jest bezpieczny. Było to opłacalne z komercyjnego punktu widzenia. Ale McKellar miał ambitniejsze plany, niż tylko bycie geniuszem telewizyjnym.
Nie porzuciła aktorstwa. Ona po prostu… wstrzymała to. Uczęszczała na Uniwersytet Kalifornijski w Los Angeles (UCLA). Studiowała matematykę. Ukończyła uczelnię z wyróżnieniem. Potem zdecydowała się pisać podręczniki.
Tak, dobrze to przeczytałeś. Dziewczyna, która grała córkę rodziny z serialu komediowego, została autorką podręczników do matematyki dla gimnazjalistów. Brzmi to jak zwrot akcji, ale dla niej był to logiczny postęp. Chciała udostępnić matematykę. Chciała pomóc dzieciom, które tak jak ona zmagały się z tym tematem lub go nienawidziły. Jej książki nie są suchymi traktatami akademickimi. Są przyjaźni. Są napisane w stylu konwersacyjnym. Pisze je ktoś, kto wie, jak to jest być dzieckiem próbującym znaleźć swoje miejsce w świecie, który nie zawsze ma sens.
„W matematyce nie chodzi o bycie doskonałym. Chodzi o bycie ciekawym”.
Ta zmiana nie była odrzuceniem przeszłości. To była jego ekspansja. Wykorzystała swoją sławę do rozpoczęcia nowej kariery w edukacji. Chodzi do szkół. Rozmawia ze studentami. Tak, ale mówi o edukacji STEM
Bądźmy szczerzy. Jeśli dorastałeś pod koniec lat 80. lub na początku 90., twarz Daniki McKellar praktycznie wyryła się w Twojej pamięci jako obraz uroczej dziewczyny w okularach z sąsiedztwa, Winnie Cooper. Była sercem serialu „Cudowne lata”, który zdefiniował nostalgię dla całego pokolenia. Jeśli jednak sądzisz, że jej kariera ogranicza się do seriali i seriali komediowych dla nastolatków, przemyśl to jeszcze raz.
Oczywiście nie stroniła od bardziej odkrywczej strony światła reflektorów. W 2005 roku pozowała w bieliźnie dla magazynu Stuff, udowadniając, że dobrze czuje się ze swoim wizerunkiem i jest gotowa zrzucić etykietkę „niewinnej dziecięcej gwiazdy”. Ale to było tylko odstępstwo od kursu. Jej prawdziwym celem była matematyka.
Dziś McKellar jest o wiele bardziej skłonny do wpadnięcia po wyjaśnienia pojęć algebraicznych niż po hollywoodzkie plotki. Poświęciła lata misji, która ma sprawić, że matematyka będzie mniej straszna dla dzieci, a zwłaszcza dziewcząt, którym często mówi się, że „nie potrafią matematyki”. Jest autorką serii książek mających rozwiać mity na ten temat, w tym takich tytułów jak Math Doesn’t Suck, Kiss My Math, Hot X: Algebra Exposed i Girls Get Curves: Geometry Takes Shape! (Dziewczyny zyskują krągłości: Geometria nabiera kształtu! ).
To nie tylko pasja zrodzona z chęci pozostania na bieżąco. McKellar ma prawdziwe kwalifikacje. W trakcie swojej kariery akademickiej była współautorką artykułu, który doprowadził do twierdzenia Chase’a-McKellara-Winna. To nie jest literówka. Nie tylko zdała egzamin; wniosła wkład w tę dziedzinę nauki. Jej liczba Erdősa-Bacona wynosi 6. Dla tych, którzy mają wyniki w domu, jest to łączna liczba stopni separacji między węgierskim matematykiem Paulem Erdősem (poprzez artykuły współautorskie) a aktorem Kevinem Baconem (poprzez role filmowe). Jest to miernik słynnego „kujonu”, o istnieniu którego większość ludzi nawet nie wie, nie mówiąc już o jego osiągnięciu.
4: Natalie Portman
Jeśli McKellar reprezentuje zwrot akademicki, to Natalie Portman jest doskonałym przykładem równowagi między sławą kinowego hitu a rygorem intelektualnym. Podczas gdy wiele czołowych osobistości wykorzystuje swoją platformę do celów filantropijnych, Portman konsekwentnie na pierwszym miejscu stawia edukację i uczciwość artystyczną, a jej działania wydają się mniej przypominać strategię PR, a bardziej autentyczne przekonanie.
Jodie Foster
Podczas gdy Portman i Spears dzielili scenę w musicalu Bezlitosny!, inna młoda aktorka kładła już podwaliny pod karierę charakteryzującą się intensywnością i inteligencją. Jodie Foster pojawiła się na scenie towarzyskiej w wieku trzech lat, występując w reklamach, a następnie dostała swoją pierwszą główną rolę w filmie Taksówkarz z 1976 roku. Był to przełom, który zadecydował o tonie całego jej późniejszego życia.
Trzynastoletnia Foster gra Iris Steensma, młodą prostytutkę, która staje się obiektem obsesji Travisa Bickle’a (Robert De Niro). Rola była, delikatnie mówiąc, kontrowersyjna. Jej występ był jednak na tyle przekonujący, że otrzymała nominację do Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej. Było to rzadkie osiągnięcie nastolatki, które pokazało, że nie jest tylko dziecięcą gwiazdą szukającą szybkiego zarobku.
Foster nie poprzestał na jednej nominacji. Dwukrotnie zdobyła Oscara dla najlepszej aktorki: najpierw za „Milczenie owiec” w 1991 r., a następnie za „Oskarżeni” w 1988 r. Jednak to, co naprawdę odróżnia ją od typowej hollywoodzkiej ścieżki, to zaangażowanie w edukację. Zanim nagrody zaczęły napływać, uzyskała już dyplom z literatury na Uniwersytecie Yale.
„Zawsze wierzyłem, że edukacja to jedyna rzecz, której nie można sobie odebrać.”
Skupienie się na studiach akademickich nie było jedynie chwytem PR. To on ukształtował jej wybór ról. Unikała pułapki typografii, często wcielając się w postacie złożone, moralnie niejednoznaczne, wymagające głębokiego zrozumienia psychologicznego. Podczas gdy inni aktorzy dziecięcy usiłowali porzucić swoje młodzieńcze role, Foster stała się jedną z najbardziej szanowanych reżyserów i aktorek w branży.
Jej droga ostro odeszła od tornada popkultury, jakim była Britney Spears. Podczas gdy Spears stanęła w obliczu szeroko nagłośnionego upadku, Foster zachowała stalową kontrolę nad swoim publicznym wizerunkiem i życiem prywatnym. Rzadko udziela wywiadów na temat swoich relacji osobistych, woli, aby przemówiła jej praca.
W branży, która często odrzuca byłe dziecięce gwiazdy, gdy straciły dziewictwo, Foster zdołała wyrosnąć na potężną siłę. Reżyserowała filmy, produkowała projekty i nadal grała role cieszące się uznaniem krytyków. Jej podróż od planu Taksówkarza do fotela reżyserskiego to mistrzowska lekcja sztuki długowieczności.
Warto zauważyć, że jej wczesna praca nie przebiegała bez trudności. Trauma związana z odgrywaniem tak mrocznej roli w tak młodym wieku mogła zrujnować jej karierę. Zamiast tego podsyciło to jej rygorystyczne podejście do rzemiosła. Studiowała aktorstwo metodyczne, pracowała z najlepszymi reżyserami w Hollywood i nigdy nie obniżyła jakości swoich projektów.
Dziś, gdy widzisz Jodie Foster, widzisz kogoś, kto opanował sztukę obecności bez prześwietlania. Jest dowodem na to, że można być zarówno gwiazdą, jak i naukowcem. Ta kombinacja jest rzadka. Jest także potężny.
Kontrast z jej współautorką „Ruthless!” jest wyraźny. Portman również na pierwszym miejscu postawiła swoją edukację, zapisując się na Harvard i kończąc ją z wyróżnieniem. Ale ścieżka Fostera była wybrukowana ostrzejszymi kątami. Jako dziecko znalazła się w centrum uwagi, poruszała się po mrocznych tematach kina lat 70. i wyszła z tego z nienaruszoną godnością i inteligencją.
Obie kobiety wybrały prywatność zamiast rozgłosu. Ale kariera Fostera
Jodie Foster nie tylko przetrwała pułapkę dziecięcego aktora w Hollywood; ukończyła ten etap z wyróżnieniem. Posiada licencjat z literatury Uniwersytetu Yale, który otrzymała magna cum laude w 1985 roku. To nie jest literówka. Chociaż w wieku 14 lat grała Iris, nastoletnią prostytutkę w „Taksówce” Martina Scorsese, rola ta opierała się wyłącznie na ekranie. W przeciwieństwie do swoich współpracowników, którzy popadli w kłopoty poza ekranem, Foster oddzielała swoje prawdziwe życie od filmografii. Za tę rolę zdobyła swojego pierwszego Oscara, udowadniając, że inteligencja i atrakcyjność kasowa mogą współistnieć.
Jej kariera nie zaczęła się od Taxi Drive. Zaczęło się od reklamy Coppertone, gdy miała trzy lata. Tak naprawdę nigdy nie opuściła branży, nawet biorąc wolne, aby uczęszczać do college’u. Dziś łączy aktorstwo z reżyserią i produkcją. Biegle włada także językiem francuskim, co stanowi kolejną warstwę w jej imponującym CV.
Cichy dojście Rona Howarda do władzy
A potem był Ron Howard. On był drugą stroną medalu. Howard, który sam był aktorem dziecięcym, rozpoczynając karierę w programach The Andy Griffith Show i Happy Days, nie potrzebował dyplomu uniwersytetu Ivy League, aby udowodnić swoją wartość. Poruszał się za kamerą z precyzją graniczącą z chirurgiczną.
Debiut reżyserski Howarda, Grand Theft Auto, okazał się klapą. Ale on się nie poddał. Kontynuował pracę, doskonaląc swoje umiejętności. Wyreżyserował „Kokon”, a następnie „Legalną blondynkę” (Splash). Każdy film był dochodowy, za każdym razem bardziej dopracowany. Zanim wypuszczono „Legalną blondynkę”, Hollywood zaczęło zwracać na to uwagę. Nie ze względu na jego zdolności aktorskie, ale ze względu na jego zdolność do dostarczania.
Howard rozumiał tempo. Zrozumiał ten ton. Wiedział, jak sprawić, by w studiu było bezpiecznie, jednocześnie opowiadając ludzką historię. To nie było olśniewające. To nie było pretensjonalne. Po prostu zadziałało.
Dlaczego zmiana Howarda ma znaczenie
Wielu dziecięcych aktorów wypala się. Nie wytrzymują presji. Nie mogą znaleźć głosu, gdy kamery przestają migać. Howard nie miał tego problemu. Miał plan. Wykorzystał swoje doświadczenie aktorskie, aby zrozumieć wykonawców. Wiedział, jak wydobyć z nich to, co najlepsze, ponieważ sam był jednym z nich.
Czy on stworzył The Thing? Nie, Carpenter to zrobił. Howard wyreżyserował Cocoon, Willow, Legalna blondynka i Pretty Woman. Czekaj, nie. Wyprodukował Pretty Woman. Wyreżyserował „Kokon”, „Legalną blondynkę”, „Pretty Woman”? Nie. Uporządkujmy fakty. Howard wyreżyserował Kokon (1985), Legalną blondynkę (1984) i Wierzbę (1988). Nie stworzył Pretty Woman. Wyprodukował to. I stworzył Apollo 13. I „Okup”. I piękny umysł.
Rzecz w tym, że Howard nie tylko pozostawał aktualny. Stał się potężną siłą. Zdobył Oscara dla najlepszego reżysera za Piękny umysł. Nie dla aktorstwa. I za reżyserię. To rzadkie osiągnięcie. Większość dziecięcych gwiazd odchodzi w zapomnienie lub staje się przestrogą. Howard stał się jednym z najbardziej zaufanych nazwisk w Hollywood.
Kontrast
Foster wybrał akademię. Howard wybrał doskonałość
Shirley Temple była pierwszą gwiazdą dziecięcą. Uczucie puszczania baniek mydlanych, które zamieniło Wielki Kryzys w musical. Wcześniej przeszła na emeryturę. Trzymała się z daleka od nagłówków gazet. Ale jej dziedzictwo? To nie zniknęło. Po prostu zmienił właściciela. Mianowicie na ramionach chłopca z Tennessee, który wcześnie nauczył się zarabiać na życie pracą.
Ron Howard nie tylko dorósł. Dorastał na oczach milionów. Shirley Temple sama udzieliła mu rady, którą zapamiętał na zawsze. Mówiła mu słynnie, że aktorstwo to praca. Nie kariera. Nie sposób na życie. Stanowisko. Przychodzić. Rób swoje. Idź do domu.
Dzięki temu podejściu zachował zdrowy rozsądek. Pomógł mi zachować sprawność umysłową. A także chronił go przed pułapkami, w które wpadło wielu jego rówieśników. Podczas gdy inne dziecięce aktorki wypaliły się lub zniszczyły, Howard dalej budował. Cegła po cegle. Scena po scenie.
Efekt Andy’ego Griffitha
Bycie Opie Taylor w The Andy Griffith Show to coś więcej niż tylko rola. Stało się częścią mojej tożsamości. To był ten porządny sąsiad. Chłopiec, który nigdy nie kłamał. Który zawsze postępował właściwie. Nawet gdy nie chciałam.
Andy Griffith dostrzegł w nim coś wyjątkowego. Zrównoważony rozwój. Cicha pewność siebie, która przeczyła jego wiekowi. Griffith traktował go jak dorosłego. Dał mi przestrzeń. Pozwolił mi oddychać. Ten szacunek nauczył Howarda więcej o aktorstwie niż jakikolwiek scenariusz.
Patrzył. słuchałem. Chłonął rytm przedstawienia. Sposób, w jaki spojrzenie może zastąpić dialog. Sposób, w jaki cisza mogła krzyczeć głośniej niż słowa. To nie było olśniewające. Nie było głośno. To było prawdziwe. I to stało się jego podstawą.
Od Gugu do reżysera
Zanim wyemitowano „Happy Days”, był już skarbem narodowym. Richie Cunningham był chłopcem z sąsiedztwa, który stał się chłopcem, jakim wszyscy chcieli być. Albo każda dziewczyna. Nie ma znaczenia. Stał się ikoną. Ikony wpadają jednak w pułapkę. Zamrażają się w czasie. Skamieniały w bursztynie.
Howard nie chciał zamarznąć. Chciał się ruszyć. Tworzyć. Opowiadanie historii, które nie były jego własnymi.
Zaczął od małego. Kamea. Aktorstwo głosowe. Następnie powoli przesunął się za kamerę. Nie przy jakimkolwiek hałasie. Nie podczas wycieczek prasowych. Tylko spokojny zakręt. Fotel reżysera. Skrypt w ręku.
Jego pierwsza poważna praca reżyserska? „Ocean Breeze” (splash). Komedia romantyczna o syrenie. Odniosła sukces. Nie dlatego, że było nowatorskie. Ale dlatego, że wydawała się zabawna. Łatwy. Nieskomplikowany. Jak letni dzień.
Ale to była tylko rozgrzewka.
Zwróć się do elit
Potem przyszedł Piękny umysł. Dramat psychologiczny o Johnie Nashu. Matematyka. Geniusze. Osoba tracąca kontakt z rzeczywistością. Howard nie tylko wyreżyserował ten film. poczuł to. Rozumiał izolację. Strach. Piękno umysłu, który widział wzorce niedostępne dla innych.
Russell Crowe dał widzom występ życia. Ale kierunek Howarda? Była dokładna. Kontrolowane. Jak chirurg. Wiedział, kiedy się wycofać. Kiedy dać aparatowi odetchnąć. Kiedy pozwolić ciszy wykonać ciężką pracę.
Film zdobył Oscara za najlepszy film. Howarda
Trudno uwierzyć, że ta sama mała dziewczynka, która przewijała się przez filmy muzyczne z czasów kryzysu, pomogła później w poruszaniu się po polityce zimnej wojny. Shirley Temple nie zniknęła tak po prostu, gdy miała 22 lata; wykonała zwrot z taką precyzją, że zadziwiła publiczność. Człowiekiem, który powiedział, że naród jest bezpieczny, dopóki Temple się uśmiecha, był Franklin Delano Roosevelt. Nie mylił się co do wpływu tej decyzji na morale, nie potrafił jednak przewidzieć kariery dyplomatycznej, która zdefiniowałaby jego drugie życie.
Jej przetrwanie w Hollywood nie było przypadkowe. Jej matka, Gertrauda Temple, była prawdziwą siłą natury. Kręciła się po planie. Chroniła dochody córki. Dbała o to, aby owoce przemysłu nie zepsuły dziecka od środka. Surowe wychowanie chroniło Shirley na tyle długo, że mogła zbudować fundamenty wykraczające daleko poza sukces kasowy.
Przejście z ikony srebrnego ekranu na poważnego urzędnika państwowego było dla wielu szokujące. Spójrzmy na chronologię. W 1938 roku miała 10 lat i była skarbem narodowym. Kongres podejrzewał ją jednak o sympatie komunistyczne. Ironia jest oczywista. Uśmiechniętą twarz amerykańskiego optymizmu dostrzegł sam rząd, który miał uspokoić.
Przewińmy trzy dekady do przodu. Mała dziewczynka z kręconymi włosami kandydowała do Kongresu w Kalifornii. Przegrała w 1967 roku. Jednak porażka nie zawsze oznacza koniec. Często jest to po prostu obwodnica. Richard Nixon zdał sobie sprawę, że warto zatrzymać w swoim zespole republikanina o światowej reputacji. W 1969 mianował ją członkiem delegacji USA przy ONZ.
Ta rola była tylko odskocznią. Jej rzeczywiste zadania dyplomatyczne stały się miejscem prawdziwej pracy. Była ambasadorką w Ghanie od 1974 do 1976. Następnie, w ramach posunięcia, które podkreśliło zmiany w środowisku geopolitycznym, została ambasadorką w Czechosłowacji od 1989 do 1992. Te daty mają znaczenie. Rok 1989 był rokiem upadku muru berlińskiego. Była w Pradze, kiedy upadła żelazna kurtyna.
Jak dotąd znalazła się na liście 18 największych kobiecych legend ekranu magazynu AFI. Tytuł ten wydaje się jednak nieistotny w porównaniu z wagą ról, jakie przyjęła od czasu opuszczenia Hollywood. Nie tylko zestarzała się dzięki swojej sławie. Wyrosła z tego.
Podsumowanie dyplomatyczne
Ludzie często pytają, jak dziecięca gwiazda może sprostać wysokiemu poziomowi dyplomacji. Odpowiedź kryje się w sieci powiązań, którą zbudowała. Poparcie matki pozwoliło jej pozostać znaczącą działaczką polityczną przez dziesięciolecia. Wyborcy zapomnieli butów do tańca i zapamiętali swoje nazwisko. Nixon o tym wiedział. Potrzebował twarzy, która przemawiałaby do tradycyjnych wyborców, a jednocześnie sygnalizowała zerwanie z przeszłością. Świątynia była odpowiednia dla obu.
Jej czas w Ghanie skupiał się na rozwoju i wymianie kulturalnej. W Czechosłowacji była symbolem zachodniej otwartości w okresie intensywnych zmian. Nie chodziło o kręcenie filmów. Chodziło o tworzenie polityki. O współpracy z ambasadami, umowach handlowych i stosunkach międzynarodowych.
Kontrast jest wyraźny. Któregoś dnia śpiewa na schodach. Następnego dnia negocjuje z zagranicznymi urzędnikami. Wymagane umiejętności są inne, ale element wydajności pozostaje. Musisz być czarujący. Musisz być obecny. Musisz sprawiać wrażenie wiarygodnego.
Temple-Black był w stanie poradzić sobie z obydwoma
