Het verborgen tijdperk van #MarilynMonroe: van een gewone actrice tot een sterretje in de spotlight
Marilyn Monroe ondernam niet onmiddellijk actie. Dat is niet wat de legende zegt. In haar eerste paar maanden bij 20th Century Fox had ze nul lijnen. Niets. In plaats van te filmen nam ze dans-, zang- en pantomimelessen bij de andere nieuwe aanwinsten van de groep. Het was de sleur. Vóór de roem, funderingswerk vóór de roem.
Maar terwijl ze niet acteerde, leer ik hoe ik mezelf op de markt kan brengen.
De publiciteitsmachine van de studio draaide op volle toeren en produceerde talloze promotionele beelden voor het nieuwe meisje. En hier begon de magie. De meeste profielfoto’s van deze rijzende ster zagen er stijf, gedisciplineerd en een teamspeler uit. Marilyn? Ze bracht een vonk. Een elektriciteit. Haar talent voor poseren zorgt ervoor dat zijn foto’s opvallen in een zee van gelijkheid. Ze begreep van fotocamera’s dan zijn collega’s.
Om haar in het studioverhaal te passen, maakte Fox een biografie. Er wordt gezegd dat ze werd ontdekt terwijl ze als oppas werkte voor een talentscout. Handig. Mythisch. Maar het was een verhaal waar ze hard op drukten.
De pers het hof maken
Marilyn wist iets wat de meeste nieuwkomers niet weten. Met andere woorden: de media zijn niet slechts een obstakel, maar een instrument. Ze maakte er een punt van om de vaste studioverslaggevers bij hun voornaam te kennen. Het was een strategie die hij de rest van zijn carrière gebruikte, maar al vroeg ging ze verder dan dat.
Ze was een goede sport. Het is een goed verhaal.
November 1948 was bijvoorbeeld een koude dag. Het strand was koud. Niettemin verscheen Marilyn in een krap zwempak. De verslaggevers vonden het geweldig. Dat jaar verkozen ze haar tot “Miss Press Club”. Het gaat niet alleen om poseren. Het gaat om het bouwen van allianties. Een van de belangrijkste allianties was die met Sidney Skolsky, een machtige New York Post-schrijver voor de New York Post wiens columns zijn carrière konden maken of breken.
Skolsky zag iets anders in haar. Het was niet zijn onervarenheid die indruk op hem maakte, maar zijn honger.
“Het was duidelijk dat Marilyn bereid was hard te werken om zichzelf te verbeteren, herinnert Skorski zich. “Hij wilde acteur worden, hij wilde een filmster worden. Hij dacht dat niets hem kon tegenhouden.”
Hij zag de rit. De behoefte. Het was intern. Niet te stoppen.
De extra maling
Tussen de lessen door werd Marilyn als figurant in dienst genomen. Hoewel er geen definitieve lijst bestaat, zweren filmliefhebbers dat ze haar hebben gezien in ‘The Shocking Miss Pilgrim’, ‘Just for You’ en de western ‘The Green Grass of Wyoming’.
Als figurant leerde ze het ritme van het geheel. Het ‘schiet op en wacht’-tempo van het maken van films. Je bent gehaast in make-up. Je kunt een pak dragen. Dan sta je daar urenlang. Wachten. klok. Leer hoe je worst maakt.
Maar het wachten eindigde in het voorjaar van 1947. Hij kreeg zijn eerste spreekrol. Verscheen in een kleine rol in de muzikale komedie “Scuddahoo!” Scuddahey! *.
Dit is anders. De menigte werd opgeslokt door de extra mensen. Het bitgedeelte heeft een streepje. Ze kregen de goedkeuring van de studio. Dit is een belangrijke stap. Er zijn veel sterren die kleine rollen hebben omgezet in memorabele debuten en aandacht hebben getrokken. Marilyns scène was geen debuut dat de geschiedenis veranderde, maar het was toch een debuut.
Haar karakter Betty heeft een schort. Hij daalde de trappen van de kleine stadskerk af. Hij is beter dan het titelpersonage gespeeld door Joan Haver.
‘Hallo, zoon,’ zei Betty.
‘Hallo, Betty,’ antwoordde Harvard.
dat is het. Het is niet alleen wereldschokkend. Maar Marilyn verdient een close-up.
De mythe van de snijlijn
Toen hij een wereldwijd icoon werd, bracht 20th Century Fox het verhaal van zijn enige regel in Scudderhoo! Scudda Hay!* werd uit de uiteindelijke film verwijderd. Marilyn herhaalde dit verhaal zelf in een ‘Person to Person’-interview uit 1955 met Edward R. Murrow. Het zal onderdeel worden van de legende. Het begin van een verwijderde tragedie.
Maar filmhistoricus James Haspiel zegt dat dit fictie is.
Haspel, een bekende Monroe-geleerde, merkt op dat de lijn intact blijft in de nu onbekende volledige versie van de film. Hetzelfde geldt voor de foto van Marilyn in een kano met een andere ster. De lens is er. Het is niet zomaar een close-up. Ja, de close-up is bewerkt. Maar hoe zit het met de lijnen? Het is gelukt.
Deze mythe bestaat omdat deze beter is dan de werkelijkheid. In werkelijkheid speelde hij in middelmatige B-films. Films zijn gedenkwaardig simpelweg omdat hij erin zat.
Deze rol had niet veel invloed op zijn carrière. Het duurde maanden voordat hij een nieuwe rol kreeg. In de tussentijd bleef hij werken. Blijf leren. De klok tikt. Het volgende hoofdstuk is geladen.
