додому Entertainment Films en series BoJackHorseman: Verborgen details van de donkerste animatiekomedie van Netflix

BoJackHorseman: Verborgen details van de donkerste animatiekomedie van Netflix

‘BoJack Horseman’ heeft een vreemde en zware plaats in de lijst met Netflix-originelen. Het werd gelanceerd in 2014 en verloor al snel de kenmerken van een typische geanimeerde sitcom. Deze show gebruikt geen humor als rekwisiet. Behandel komedie als een mes.

De kern van dit drama is een verhaal van beschadigde mensen die proberen in het reine te komen met hun geschiedenis. Dit is een vernietigende kritiek op Hollywood, roem en de rotte basis van de American Dream. De animatiestijl is helder, bijna vrolijk, wat de diepgewortelde existentiële angst des te zenuwslopender maakt.

De meeste kijkers waren verslaafd aan het eerste seizoen. Ze blijven vanwege hun aard. Ze blijven vooral bij BoJack.

好莱坞痛苦的面孔

他住在好莱坞一座宽敞、空荡荡的豪宅里。 他很有名。 他很有钱。 他非常不高兴。

波杰克永远焦躁不安。 他追逐下一个重要角色,下一个道歉,下一个让头脑中的噪音麻木的物质。 他是后期名人文化的化身。 你看着他,你笑了。 然后你就哭了。 片尾字幕滚动后,你盯着墙壁看了二十分钟.

该节目提出了令人不安的问题。为什么我们要原谅伤害我们的人? 如果你讨厌自己,你能改变吗? 成功只是一种更昂贵的孤独吗?

Een grap die verder gaat dan de oppervlakte

Veel mensen missen de details van hun eerste horloge. Deze show zit vol visuele grappen en verhalende valstrikken. Toeschouwers die wegkijken, worden bestraft. Wie aandacht besteedt aan de achtergrondpersonages wordt beloond.

Laten we hier dieper in de lagen graven. Niet alleen de plot, maar ook de structuur van het verhaal. Dit zijn de redenen waarom BoJack Horseman de moeite waard is om in detail te analyseren. Er is een reden waarom het een van de meest bekeken animatieseries op NETFLIX is. Hij respecteert zijn kijkers om ze pijn te doen.

Top reden

Als je naar een lijst met populaire Netflix-shows kijkt, is BoJack er altijd. Dat is echter niet het geval. Dit is een lichtgewicht horloge

Elke aflevering van het programma duurt ongeveer 25 minuten. Het is moeilijk te geloven dat elk script in zo’n korte tijd een emotioneel gewicht met zich meebrengt. Maar de echte ster is de bereidheid van het personage om mislukkingen te tolereren.

De meeste shows bieden een verlossingsboog. BoJack heeft consequenties. Het toont een rommelig, niet-lineair pad naar zelfverbetering. Soms zijn er twee stappen vooruit nodig. Soms vallen ze van de vloer.

动画世界中的人为因素

不要让卡通片欺骗了你。这里的人类情感是原始的。 这些关系是有毒的、相互依赖的、真实的。

波杰克与亲奶油糖果的关系决定了他的创伤。 Er zijn geen producten gevonden die aan je zoekcriteria voldoen. 他与黛安和卡罗琳公主的动态表明,爱情既可以是生命线,也可以是绞索。

节目不评判。它只是显示。

《马男波杰克》不是一部关于马的喜剧。 对于一个认为自己是一匹马的人来说,这是一个悲剧。

每个笑话都落地

De acteurs van BoJack Horseman lezen de scripts niet alleen afzonderlijk. Ze verzamelen zich. Regelmatig. Dit is niet de gebruikelijke workflow voor animatie-voice-overs, waarbij het talent de regels in de cabine opneemt en vervolgens verdergaat. Het team neemt de show serieus, waardoor deze zich onderscheidt van bijna elke andere animatieserie op televisie.

Showmaker Raphael Bob-Waksberg heeft een favoriet moment om naar te kijken tijdens deze tafellezingen. Het zijn geen grote ensemblescènes. Het is een bijzonder solo-optreden van Will Arnett.

De aflevering is “Gratis Churro”. Dit is seizoen 5.

Arnett levert een monoloog die legendarisch is geworden onder de bemanning. Bob-Waksberg gaf toe dat hij graag naar de repetities voor deze scène kijkt. Hij geniet er niet alleen van. Naar zijn mening is de prestatie van zo’n hoog kaliber dat het een Emmy Award verdient.

“De voorstelling is een les in acteren.”

Bob-Waksberg is niet beleefd. Hij spreekt met serieuze bedoelingen over Arnetts werk op dat gebied. Het is niet alleen grappig. Het is technisch briljant. De manier waarop Arnett in die ene opname door het verdriet en de manische energie van het personage navigeert, zorgt ervoor dat de scène blijft hangen. Andere schrijvers kijken toe. Ze maken aantekeningen.

Waarom is dit belangrijk voor de nalatenschap van de show? Omdat het bewijst dat de stemacteurs deze rollen als serieus dramatisch werk opvatten. Ze halen niet alleen maar punten. Ze bouwen een realiteit.

De monoloog “Gratis Churro” blijft de maatstaf. Het is het moment waarop de grens tussen komedie en tragedie verdwijnt. En het komt er allemaal op neer dat een acteur regels leest in een kamer met vrienden die het vak voldoende respecteren om te luisteren.

Het is een detail dat vaak over het hoofd wordt gezien, maar de kostuums van BoJack Horseman worden sterk beïnvloed door actuele mode. Het vinden van het scherm dat daadwerkelijk door Rihanna en Katy Perry wordt gedragen, is een leuk paasei. Lisa Hanawalt, de kostuumontwerper van de show, geeft toe dat ze het geweldig vond om de dolfijnenpopster Sextina Aquafina te ontwerpen. Voor fans is het volgen van het originele uiterlijk van beroemdheden een hobby geworden.

Het gewicht van de stem

Will Arnett vertolkt de stem van BoJack sinds het personage een jong, onrustig paard op het scherm was dat worstelde met decennia van alcoholisme. Maar achter de microfoon ging de verbinding dieper dan alleen de zangtechniek. Arnett is open geweest over de manier waarop deze rol een zware impact op zijn psyche heeft achtergelaten.

Hij geeft toe dat BoJack een personage is waarmee hij zich gedurende zijn hele carrière moeilijk kon identificeren. Het was niet alleen maar acteren. Het was herkenning.

Arnett zegt dat ze in veel opzichten op elkaar lijken. Hij voelt het ongeluk van het personage. Hij voelt de duisternis. Soms ziet hij zijn eigen spiegelbeeld in het chaotische leven van BoJack.

“Hij is het personage met wie ik het meest moeite had om me te identificeren.” – Wil Arnett

Het gaat niet alleen om method-acting. Het gaat over de last van het dragen van een spiegel die je eigen tekortkomingen weerspiegelt. Voor fans van de serie voegt het een laagje griezelig realisme toe aan elke toast die BoJack uitbrengt. De acteur speelt niet zomaar een depressief paard. Hij kanaliseert een zeer menselijke, zeer complexe pijn.

Je vraagt ​​je af waar de voorstelling eindigt en de persoon begint.

Digitale echo van BoJack’s harde schijf

4. Heb je ooit gecontroleerd wat er op de laptop van BoJack staat?

Wij hadden er in eerste instantie ook niets van gemerkt. Maar die bestandsnamen op het scherm? Ze zijn vreemd specifiek. En eerlijk gezegd vertellen ze je meer over de ziel van BoJack dan welke dialoog dan ook ooit zou kunnen.

De bestandsnamen fungeren als een stille autopsie van zijn karakter. Je ziet de rommel. Je ziet het vermijden. Een ongeorganiseerd digitaal leven weerspiegelt een geest die voortdurend voor zichzelf wegrent. Het is niet alleen achtergrondgeluid. Het is bewijs.

Bestanden zijn niet alleen rekwisieten. Ze zijn een spiegel.

Let op het patroon. Gemiste oproepen. Halfgeschreven concepten. Stilte waar een gesprek moet zijn. Al met al ontstaat er een portret van een persoon die diep alleen is, zelfs in een volle kamer.

Wat zegt het over een persoon als zijn meest persoonlijke momenten slechts ongesorteerde gegevens zijn?

De onwaarschijnlijke zeldzaamheid van F-woorden in BoJack Horseman

Weet jij nog precies hoe vaak je dat vierletterwoord hebt gehoord? Waarschijnlijk niet. Dat is het punt.

Ondanks de donkere humor en zware thema’s van de serie wordt het F-woord met chirurgische precisie gebruikt. Het gebeurt precies vijf keer tijdens de run. Dat is het. Vijf. En de levering is vreemd specifiek. BoJack zelf zegt het maar één keer. De andere vier keer is het tegen hem gericht.

Laten we de lijst opsplitsen van mensen die dit woord durfden te gebruiken in de geanimeerde wereld van Horseshoe Bay:

  • Herb Kazaz spant in eerste instantie de kroon.
  • De volgende is Charlotte Moore die het tegen onze hoofdpersoon gebruikt.
  • Todd Chavez volgt dit voorbeeld en voegt zijn eigen chaotische flair toe aan de lijst.
  • BoJack wordt eindelijk lid van de club en zegt het één keer.
  • Gina Cazador completeert de groep met het vijfde en laatste gebruik.

Het is een bewijs van hoe zorgvuldig de schrijvers de toon beheersten. Ze hadden geen godslastering nodig om hun punt duidelijk te maken.

De duistere humor achter de optredens van BoJack Horseman als beroemdheden

Beroemdheden uit de echte wereld blijven opduiken in BoJack Horseman, maar de makers van de show spelen een gevaarlijk spel met hen. Volgens maker Raphael Bob-Waksberg is er een onuitgesproken regel als je sterren vraagt ​​om hun gefictionaliseerde zelf te uiten: speel mee. Ze accepteren de absurditeit van animatie. En als je weigert? De show heeft de neiging je te straffen. Moeilijk.

De schrijvers houden zich niet in. Ze geven de beroemdheid geen vriendelijk knikje of een veilige cameo. Ze schrijven ze in scenario’s die vaak wreed, vernederend of gewoonweg ongelukkig zijn. Het is een soort meta-humor die berust op de weigering van de ster om een ​​grap licht op te vatten. Nee zeggen tegen zijn geanimeerde tegenhanger heeft ernstige narratieve gevolgen.

Neem bijvoorbeeld Andrew Garfield. Hij krijgt geen beleefde afwijzing van de show. Hij valt in een gat. Zijn benen zijn gebroken. Het is grafisch, abrupt en dient als waarschuwing voor iedereen die denkt dat ze te cool zijn voor animatie. De boodschap is duidelijk: doe mee of lijd aan de toorn van het verhaal.

Deze high-stakes benadering van beroemde gasten maakt deel uit van wat de serie zo scherp maakt. Het dwingt beroemde mensen om hun eigen persona’s te confronteren in een medium dat de glamour wegneemt. Het worden tekenfilms. Het worden punchlines. Of in sommige gevallen worden het waarschuwende verhalen.

De sterren die meespeelden

Niet iedereen volgde Garfields pad. Sommige sterren begrepen de opdracht meteen. Ze begrepen de waarde van deelname aan een show die bereid was zo ver te gaan voor een grapje. Deze acteurs leenden niet alleen hun stem; ze leunden in de satire.

Een van de meest opvallende namen die de rol van zijn geanimeerde zelf op zich neemt, is Daniel Radcliffe. De Harry Potter -ster, bekend om zijn bereidheid om gek over te komen in projecten als The Broken Hearts Gallery, past perfect in BoJack ‘s wereld van zelfspot en chaos. Hij probeert niet waardig te zijn. Hij laat de show zichzelf voor gek zetten.

Stanley Tucci brengt zijn kenmerkende charme mee, zelfs als het script deze probeert te ontmantelen. Jessica Biel komt opdagen en accepteert de absurditeit van haar eigen roem zonder met haar ogen te knipperen. Dan is er Naomi Watts, die met gemak door de donkere, meer surrealistische hoeken van de serie beweegt. En Margo Martindale, de frequente medewerker van de show, grondt de chaos met haar doorgewinterde aanwezigheid, zelfs terwijl ze een versie van zichzelf vertolkt die verstrikt is in de meedogenloze satire van de show.

Deze uitvoeringen werken omdat ze bereid zijn. Ze aanvaarden het uitgangspunt dat roem in BoJack Horseman een valstrik is en dat de enige uitweg via de grap is. Sterren die weigeren zich te binden, bevinden zich in gaten, gebroken en eenzaam. Degenen die zich engageren, ontdekken een vreemde, chaotische verwantschap met de personages om hen heen.

Het is een riskante creatieve keuze. De meeste shows beschouwen cameo’s van beroemdheden als marketingmogelijkheden. BoJack beschouwt ze als verhalende verplichtingen die met humor en af ​​en toe een fictieve blessure moeten worden beheerd. Het resultaat is een niveau van metacommentaar dat fris aanvoelt. Het publiek kent de echte persoon. Ze zien de ster. Maar de show dwingt hen om het personage ook te zien. En soms breekt het karakter.

Het is niet echt de vraag of een beroemdheid dat wel zal doen

De naam van het paard dat de show definieerde

Laten we eerlijk zijn. Het ontwerpen van BoJack Horseman was niet bepaald een hoofdpijn voor de makers. Als mensen vragen hoe ze op de naam zijn gekomen, is het antwoord vrij eenvoudig. Het voelde gewoon als de naam van een paard. Onmiddellijk. Diepgeworteld.

Er is hier duidelijk sprake van ironie.

De makers van de show hebben toegegeven dat het veel gemakkelijker was om een ​​verdrietig, depressief paard te tekenen dan om menselijke karakters vast te leggen. Je kent de oefening. Dieren hebben vacht. Mensen hebben een complexe, chaotische psyche die er op papier niet zo schoon uitziet.

Dus wie bezorgde hen de meeste problemen?

Het was BoJack niet. Het waren Diane en Todd.

Deze twee karakters bleken de echte problemen van het ontwerp te zijn. Diane’s scherpe hoeken en defensieve houding vereisten een bepaald soort verbeeldingskracht die ‘slim maar uitgeput’ schreeuwde. Todds chaotische energie? Nog moeilijker te doorgronden. Zijn ontwerp moest dat soort wanhopige, misplaatste optimisme overbrengen zonder al te stijlvol te zijn.

“Het ontwerpen van een verdrietig paard is veel gemakkelijker dan het tekenen van een menselijke figuur.”

De makers wisten dat ze harder aan mensen moesten werken. BoJack kwam gemakkelijk weg met zijn paardachtige eenvoud. De vorm van het paard zorgde voor het zware werk. Verdriet was in het silhouet ingebouwd.

Maar Diane? Ze moest eruit zien als iemand die elke interactie overdacht. Todd moest eruit zien als iemand die voortdurend probeerde een verbinding tot stand te brengen die hij niet kon onderhouden.

Dit is een valkuil van menselijk ontwerp. Het vereist nuances.

Het enige dat BoJack hoefde te doen, was eruitzien als een paard dat het beu was een paard te zijn.

Het live-evenement dat alles veranderde

Het was niet zomaar een concert. Het was een culturele resetknop.

Toen The Beatles op 29 augustus 1966 het podium betraden in Candlestick Park in San Francisco, was de lucht dik van iets anders dan alleen maar Californische hitte. Het was het einde van een tijdperk. De band was al jaren geleden gestopt met toeren, maar dit laatste optreden voelde als een begrafenis voor een specifiek soort magie. De schreeuwende fans waren er nog steeds, maar de dynamiek was veranderd. Ze schreeuwden niet alleen meer voor de lol. Ze waren wanhopig.

Waarom stopten ze? Het was niet alleen maar vermoeidheid. Het was het lawaai. De beroemde “Beatlemania”-kreten maakten het onmogelijk om de muziek te horen. John Lennon klaagde beroemd dat ze niet konden spelen wat ze wilden spelen. Ze wilden muzikanten zijn, niet alleen maar idolen. Daarom trokken ze zich terug in de studio. Ze begonnen te experimenteren met tapeloops, achterwaartse opnames en complexe harmonieën. Nummers als Tomorrow Never Knows en A Day in the Life kwamen uit dat isolement. Ze maakten kunst, niet alleen popsongs.

Maar de liveshows? Dat waren andere beesten. Bij Candlestick was de energie hectisch. De band speelde ongeveer 40 minuten. Het was luid. Het was chaotisch. En het was voorbij.

De nasleep en de mythe

Decennia lang vroegen mensen zich af hoe die laatste set klonk. Was het een ramp? Was het een triomf? De waarheid ligt ergens tussenin. De banden zijn lange tijd verloren gegaan. Geruchten deden de ronde. Fans ruilden bootlegs met wankele audiokwaliteit. Maar de realiteit is dat The Beatles technisch nog steeds bekwaam waren. Ze kenden hun instrumenten. Ze kenden hun liedjes. Het probleem was de menigte.

“We wilden alleen maar muziek spelen. Maar je kunt geen muziek spelen als iedereen luider schreeuwt dan de gitaar.”

Dat gevoel galmde jarenlang door de band. Het beïnvloedde hun latere werk. De introspectie in Revolver en Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band was een directe reactie op het onvermogen om in realtime verbinding te maken met het publiek. Ze keerden naar binnen. Ze bouwden een muur van geluid om zich heen. Het was creatief, maar ook eenzaam.

Candlestick Park markeerde het einde van de toercyclus. Het was een schone pauze. Geen hotels meer. Geen schreeuwende fans meer voor het raam. Niet meer proberen te concurreren met het lawaai van 15.000 mensen. Alleen het atelier. Alleen maar met zijn vieren.

Waarom het er vandaag toe doet

We kijken niet terug op die avond omdat het het beste concert was dat ze ooit hebben gespeeld. Dat was het niet. We blikken terug want het was de laatste keer dat ze een live band waren. De overgang van performers naar studioarchitecten vond precies daar plaats. De energie van het publiek duwde hen in een nieuwe creatieve richting. Die richting veranderde de muziek voor altijd.

De songsetlists van die avond zijn openbaar. Belastingdienst. Ik moet je in mijn leven krijgen. Alles wat je nodig hebt is liefde. Zij speelden de hits. Ze speelden de nieuwe dingen. Maar de geest van de band was al verdwenen. Het toerleven was voorbij. Wat daarna volgde was iets heel anders. Iets complexer. Iets moeilijkers. En uiteindelijk iets duurzamers.

De stilte na Candlestick was oorverdovend. Maar het was in die stilte dat de

Exit mobile version