Een unieke geologische formatie, de Lost City genoemd, ligt meer dan 700 meter onder het oceaanoppervlak verborgen nabij de Mid-Atlantische Rug. Dit hydrothermale veld, ontdekt in 2000, is anders dan alle andere op aarde bekend: een landschap van torenhoge carbonaatstructuren, waarvan sommige tot wel 60 meter hoog zijn, die uit de donkere oceaanbodem oprijzen.
Een wereld zonder zonlicht
De Lost City is niet afhankelijk van vulkanische hitte zoals de meeste diepzeebronnen. In plaats daarvan wordt het aangedreven door chemische reacties tussen zeewater en de aardmantel, waarbij waterstof, methaan en andere gassen vrijkomen. Dit proces ondersteunt een bloeiend, zuurstofonafhankelijk microbieel ecosysteem, dat slakken, schaaldieren en zelfs grotere dieren zoals krabben en palingen voedt. Dit ecosysteem is bijzonder belangrijk omdat het niet afhankelijk is van atmosferische koolstof of zonlicht, wat erop wijst dat leven zou kunnen ontstaan in vergelijkbare barre omgevingen elders in het zonnestelsel.
Oude oorsprong, moderne bedreigingen
Onderzoekers geloven dat de Verloren Stad al minstens 120.000 jaar onafgebroken actief is, mogelijk nog veel langer. Een recent kernmonster van meer dan 1.268 meter lang mantelgesteente, teruggevonden in het veld, kan aanwijzingen bevatten over de oorsprong van het leven op aarde. De structuur van de Verloren Stad zelf – enorme calcietschoorstenen – duidt op stabiliteit op de lange termijn, in tegenstelling tot meer vluchtige vulkanische bronnen.
Deze unieke habitat wordt nu echter bedreigd. In 2018 heeft Polen mijnbouwrechten in het omliggende diepzeegebied veiliggesteld. Hoewel het thermische veld zelf niet rijk is aan mijnbare hulpbronnen, kan verstoring door mijnpluimen het omringende ecosysteem verwoesten. Wetenschappers pleiten voor de bescherming ervan als werelderfgoed voordat er onomkeerbare schade ontstaat.
De Lost City is een zeldzaam voorbeeld van een ecosysteem dat mogelijk op andere oceaanwerelden zoals Europa en Enceladus bestaat, of in het verleden zelfs op Mars. Het voortbestaan ervan hangt af van de bescherming ervan tegen menselijke tussenkomst.
De Verloren Stad is niet alleen een geologische curiositeit; het is een levend laboratorium en een herinnering aan het potentieel voor leven om op de meest onverwachte plaatsen te bloeien. Het beschermen ervan gaat niet alleen over het behoud van een natuurwonder, maar ook over het begrijpen van de oorsprong van het leven zelf.
