Als je gelooft. Het is een feit. Zo niet. Fictie.
Spielberg noemde het in ’77 ‘wetenschappelijke speculatie’. Hij had het over Close Encounters of the Third Kind. Het zou wel eens de ultieme UFO-film kunnen zijn, omdat hij verwondering combineert met vuil onder je vingernagels. Er is nooit een slecht moment voor een herhaling. Maar deze maand is belangrijker.
Waarom? Openingsdag. Spielbergs nieuwe complotthriller verschijnt binnenkort. Een klokkenluider wil bewijzen dat buitenaardse wezens echt bestaan. Het maakt de film uit 1977 verplicht om te bekijken. Essentieel.
Roy Neary heeft geen geweldig leven. Een elektrische lijnwerker in Indiana. Richard Dreyfuss speelt hem alsof hij vastzit in de modder. Zijn vrouw Ronnie is er. De kinderen zijn er. Het geluid is overal. Wrok sluimert uiteindelijk in de kelder van elk gelukkig huis.
Hij heeft betekenis nodig. Hij snapt het pas als de hemel openscheurt.
Een routinematige black-outcontrole. Zijn vrachtwagen draait stationair. Er vliegt iets over. Geen vogel. Geen vliegtuig. Een obsessie wortelt onmiddellijk. Het zal hem doden voordat hij zich terugtrekt.
Hij is niet de enige. Billy is drie jaar oud. Wordt wakker met speelgoed dat zoemt als motoren. Ze bewegen zich naar een vaartuig buiten het raam. Jillian, zijn moeder, kan hem ternauwernood redden van het afdrijven in het donker.
Roy en Jillian raken gefixeerd op één vorm. Een berg met een platte top. Niemand weet waar het vandaan komt. De overheidsagenten zwermen rond op de plek. Mensen wegjagen. Wees vaag. Angstaanjagend.
Terwijl dat allemaal gebeurt, graven wetenschappers geheimen op. Ontbrekende marineschepen verschijnen ergens anders. De bemanning is weg. De rompen zijn intact. Het heeft geen zin.
Close Encounters heeft veel gedaan. Het mainstreamde het UFO-classificatiesysteem van J. Allen Hynek. Alleen al de visuals vragen om een kijkje. Die prog-rock lichtshow? Iconisch. Je kunt het niet negeren.
Maar het is de sentimentaliteit vermengd met kortstondig scherp cynisme die het definieert. Klassieke Spielberg.
Een halve eeuw later slaat het familiedrama harder toe. Spielberg heeft spijt van het bitterzoete einde en zegt nu dat hij het zou repareren. Controversiële dingen. Maar het past. Een gebroken gezin heeft een gebroken einde nodig.
Hij is echter van gedachten veranderd sinds ’77. Of misschien heeft hij dat niet gedaan. Nu alleen maar luider.
Bij South by Southwest liet hij onlangs deze bom vallen: “Ik heb een heel sterk vermoeden dat we niet alleen op aarde zijn.” Hij zei dat hij een film over dat vermoeden had gemaakt. Toen was het nog speculatie.
Disclosure Day voelt anders. Voor hem tenminste. Dichter bij de feiten.
Wat je ook denkt van marginale theorieën. Kijk nog eens naar de geest erachter. Spielberg kijkt omhoog. Opnieuw. Maar deze keer. Beide voeten zijn van de grond.
De schapruimte waard
Als je wilt weten hoe we hier terecht zijn gekomen, kijk dan eens naar:
- Titel : Spielberg: Een terugblik
- Auteur : Richard Schickel
- Uitgever : Thames & Hudson
Het is dik. Maar leest gemakkelijk. Gaat helemaal tot De Fabelmans (2022). Beste deel? Vroeg werk. Zijn debuut Firelight? Ja. Een UFO-film. Naar adem snakken. Het gebeurde.
