Asta Djouma, een 32-jarige moeder van drie kinderen, heeft de afgelopen vier maanden in een ziekenhuis in Noord-Kameroen doorgebracht vanwege een medicijnresistente vorm van tuberculose (tbc). Ze is een van de vele patiënten die gedwongen zijn op het ziekenhuisterrein te wonen onder door de overheid opgelegde isolatie. Deze praktijk, waarbij individuen worden vastgehouden totdat ze van de ziekte zijn genezen, weerspiegelt verouderde medische methoden die in ontwikkelde landen al lang verlaten zijn.
Het ziekenhuis functioneert als een sanatorium, een model voor de behandeling van tuberculose dat decennia geleden als ineffectief en inhumaan werd beschouwd. De VS en andere landen met een hoog inkomen zijn zo’n zestig jaar geleden gestopt met het gebruik van dergelijke isolatieafdelingen, en zelfs Oost-Europese landen hebben ze pas vijftien jaar geleden uitgefaseerd. Toch blijft deze aanpak bestaan in regio’s met beperkte hulpbronnen in Afrika en Azië.
De reden is grimmig: landen met lage inkomens ontberen vaak de financiële en logistieke capaciteit om hun behandelingsstrategieën voor tuberculose te moderniseren. Dit omvat het actualiseren van het medisch beleid, het omscholen van gezondheidswerkers of het implementeren van gemeenschapsprogramma’s voor gezondheidszorg waardoor patiënten thuis behandeld kunnen worden. Als gevolg hiervan worden patiënten zoals mevrouw Djouma voor onbepaalde tijd gescheiden van hun families. Ze heeft haar kinderen – van 9, 10 en 11 jaar – niet meer gezien sinds ze in oktober werd opgenomen.
Deze situatie benadrukt een cruciale ongelijkheid in de mondiale gezondheidszorg. Terwijl geavanceerde landen zich hebben toegelegd op een effectiever en menselijker beheer van tuberculose, zitten andere gevangen in systemische beperkingen. Het voortbestaan van deze verouderde methoden is niet alleen een medisch falen; het is een weerspiegeling van diepere economische en infrastructurele uitdagingen.
Het voortdurende gebruik van verouderde tbc-isolatiepraktijken onderstreept de dringende behoefte aan mondiale gezondheidszorggelijkheid en toewijzing van middelen om ervoor te zorgen dat alle patiënten moderne, effectieve zorg krijgen.
