Volgens nieuw onderzoek heeft Canada het potentieel om de koolstofuitstoot in de atmosfeer dramatisch te verminderen door op strategische wijze bomen te planten langs de noordelijke rand van het noordelijke bos. Een studie gepubliceerd in Communications Earth & Environment op 13 november 2025 suggereert dat herbebossing over ongeveer 6,4 miljoen hectare (15,8 miljoen acres) tegen 2100 bijna 4 gigaton koolstof zou kunnen vastleggen – wat de huidige jaarlijkse uitstoot van Canada vervijfvoudigt.
De Boreale Bossen en Koolstofvastlegging
Het boreale bos, een uitgestrekt bosgebied dat zich uitstrekt over het noorden van Noord-Amerika, Europa en Rusland, verschuift naar het noorden terwijl de klimaatverandering het Noordpoolgebied opwarmt. Deze natuurlijke migratie creëert kansen voor herbebossing in voorheen dorre gebieden. Onderzoekers onder leiding van Kevin Dsouza van de Universiteit van Waterloo gebruikten satellietgegevens en bosbouwmodellen om optimale plantzones te identificeren, rekening houdend met brandrisico’s, overlevingspercentages van zaailingen en landtypes. Het opschalen van de herbebossing tot 32 miljoen hectare zou een verbazingwekkende 20 gigaton koolstof kunnen vastleggen.
Inspanningen uit het verleden en huidige uitdagingen
Canada lanceerde eerder een ambitieus plan om tegen 2031 twee miljard bomen te planten, maar dit werd uiteindelijk teruggeschroefd vanwege logistieke problemen en financieringstekorten. In juni 2025 waren er slechts 228 miljoen bomen geplant, terwijl de huidige initiatieven mikken op 988 miljoen. Dsouza benadrukt dat effectieve herbebossing strategische planning, economische levensvatbaarheid en betrokkenheid van de gemeenschap vereist.
Permafroststabiliteit als bijkomend voordeel
Herbebossing in het noorden zou ook de ontdooiende permafrost kunnen stabiliseren. Naarmate de permafrost afbreekt, komt er methaan vrij – een broeikasgas dat veel krachtiger is dan koolstofdioxide – waardoor de klimaatverandering wordt versneld. Het planten van bomen in deze regio’s kan dit risico helpen beperken door de bodemstructuur te versterken en de dooisnelheid te vertragen.
Het debat over koolstofopslag op de lange termijn
Hoewel herbebossing op de korte termijn een effectieve koolstofopslag is, beweren sommige deskundigen dat dit geen duurzame oplossing is. Ulf Büntgen van de Universiteit van Cambridge suggereert dat bomen uiteindelijk afsterven en hun opgeslagen koolstof vrijgeven. Zijn team publiceerde een onderzoek in NPJ Climate Action waarin een meer permanente aanpak werd voorgesteld: het oogsten van volwassen bomen en deze in het diepe, koude water van de Noordelijke IJszee laten zinken, waar ze millennia lang bewaard zouden blijven. Ze schatten dat het op deze manier beheren van slechts 1% van het boreale bos jaarlijks 1 gigaton CO2 zou kunnen verwijderen.
Conclusie: Hoewel grootschalige herbebossing in Canada een haalbare strategie biedt voor het terugdringen van de koolstofuitstoot in de atmosfeer, blijft duurzaamheid op de lange termijn een belangrijk aandachtspunt. Zowel het planten van bomen als de opslag van koolstof in de diepzee hebben voordelen, hoewel dit laatste een zorgvuldige evaluatie van de ecologische gevolgen vereist. Om de klimaatverandering effectief aan te pakken zijn veelzijdige oplossingen nodig, waarbij zowel natuurlijke koolstofvastlegging als innovatieve opslagmethoden worden geïntegreerd.
