In-vitrofertilisatie (IVF) is afhankelijk van nauwkeurige toediening van hormonen, meestal via dagelijkse injecties. Een nieuwe studie suggereert een mogelijk alternatief: een door licht geactiveerde micronaaldpleister die pijnloos en automatisch hormonen afgeeft. Voorlopig onderzoek bij ratten toont de haalbaarheid van deze methode aan en biedt een toekomstige oplossing voor het ongemak waarmee IVF-patiënten worden geconfronteerd.
Het probleem met de huidige IVF-protocollen
Dagelijkse hormooninjecties vormen een grote last voor IVF-patiënten. Deze injecties zijn weliswaar effectief, maar worden vaak als pijnlijk omschreven en vereisen een strikte naleving van een schema. Gemiste doses of inconsistente toediening kunnen de succespercentages aanzienlijk verminderen. Onderzoekers schatten dat inconsistente medicijntoediening een sleutelfactor is bij het mislukken van IVF, wat de behoefte aan betrouwbaardere methoden benadrukt.
Hoe de microneedle-patch werkt
De pleister maakt gebruik van microscopisch kleine naalden die zijn geladen met hormoonhoudende nanodeeltjes. Deze deeltjes zijn bedekt met een materiaal dat afbreekt bij blootstelling aan nabij-infraroodlicht (NIR). Wanneer de pleister wordt verlicht, lost de coating op, waardoor het hormoon direct in de bloedbaan terechtkomt.
- Lichtactivering: De pleister is voorgeprogrammeerd om met nauwkeurige tussenpozen hormonen vrij te geven met behulp van NIR-licht, waardoor handmatige injecties niet meer nodig zijn.
- Pijnloze toediening: De naalden dringen alleen door de buitenste laag van de huid (stratum corneum), waardoor zenuwuiteinden worden vermeden en een pijnvrije ervaring wordt gegarandeerd.
- Geminimaliseerde bijwerkingen: De nanodeeltjes zelf blijven in de pleister zitten, waardoor ophoping in organen wordt voorkomen, een probleem bij andere op nanodeeltjes gebaseerde therapieën.
Studieresultaten bij ratten
Uit tests op ratten bleek dat de pleister met succes het hormoon leuprolide afleverde zonder schadelijke nanodeeltjes in het lichaam vrij te geven. Het hormoon kwam zoals bedoeld in de bloedbaan terecht, wat erop wijst dat het systeem werkt zoals het bedoeld is. Onderzoekers moeten echter nog bevestigen of deze toedieningsmethode de rijping van eieren effectief stimuleert, een cruciale stap in IVF.
Uitdagingen en toekomstig onderzoek
Hoewel veelbelovend, wordt de technologie geconfronteerd met verschillende hindernissen vóór klinisch gebruik:
- Huidvariabiliteit: De dikte van de huid en de bloedstroom verschillen tussen patiënten, wat mogelijk invloed heeft op de lichtpenetratie en de hormoonafgifte.
- Dosisbeperkingen: De huidige prototypes leveren kleine doses. Voor opschaling om te voldoen aan de standaard IVF-protocollen zijn grotere patches of een grotere dichtheid van nanodeeltjes nodig.
- Biocompatibiliteit op lange termijn: Het is van cruciaal belang ervoor te zorgen dat de pleistermaterialen gedurende langere perioden inert en niet-giftig blijven.
Onderzoekers voeren nu aanvullende onderzoeken bij ratten uit om het systeem te verfijnen en de hormoonafgifte te optimaliseren. Het team wil de dosisbeperkingen aanpakken en de werkzaamheid van de pleister bij het bevorderen van de rijping van eieren aantonen.
Het succes van deze technologie hangt af van het bewijzen van de veiligheid en schaalbaarheid op lange termijn. Als deze micronaaldpleister wordt overwonnen, kan dit een revolutie teweegbrengen in IVF, waardoor de toediening van hormonen eenvoudiger, consistenter en minder pijnlijk wordt voor patiënten over de hele wereld.
