Mercurius is niet alleen klein. Het is klein. Het is de kleinste grote planeet in ons zonnestelsel, een gehavende rots die gevaarlijk dicht bij de zon draait. Als je je afvraagt waarom Mercurius zulke extreme temperatuurschommelingen heeft, ligt het antwoord in het ontbreken van een atmosfeer en de trage rotatie. Deze wereld is een paradox. Hij beweegt sneller dan welke andere planeet dan ook, maar draait zo langzaam rond dat een enkele dag langer duurt dan zijn jaar. Het is een plaats van verpletterende hitte en vrieskou, gescheiden door minder dan duizend kilometer.
Waarom Mercurius zulke extreme temperatuurschommelingen heeft
Denk aan de aarde. We hebben dagen en nachten, ja, maar de atmosfeer werkt als een deken. Het houdt de warmte vast. Het verdeelt het. Mercurius heeft zo’n luxe niet. De zwaartekracht bedraagt slechts een derde van die van de aarde. Die zwakke aantrekkingskracht kan geen gassen vasthouden. De sfeer is verwaarloosbaar, in wezen een geest van iets.
Dus wanneer de zon het oppervlak raakt, verspreidt de hitte zich niet. Het bakt. De temperaturen stijgen voorbij 800 ° F (425 ° C). Terwijl de planeet vervolgens wegdraait, verdwijnt die warmte onmiddellijk in de ruimte. De nachttemperaturen dalen tot -180 °C (-290 °F). Het is een thermische achtbaan zonder remmen.
De snelste planeet met de langzaamste dag
Hier worden de dingen raar. Mercurius draait met een snelheid van 30 mijl per seconde rond de zon. Het voltooit een baan in slechts 88 aardse dagen. Het heeft niet voor niets zijn naam te danken aan de Romeinse boodschappergod. Het is vlotvoetig.
Maar hij draait lang niet zo snel om zijn as. Eén rotatie duurt 59 aardse dagen. Omdat hij zo snel rond de zon beweegt en zo langzaam ronddraait, bedraagt de tijd tussen de ene zonsopgang en de volgende maar liefst 176 aardse dagen. Een zonnedag op Mercurius duurt bijna zes maanden. Je zou aanzienlijk ouder kunnen worden voordat de zon weer opkomt.
Een oppervlak gebouwd op impact
Kijk naar Mercurius en je ziet littekens. Het oppervlak is zwaar bekraterd, een bewijs van miljarden jaren van bombardementen. Het meest indrukwekkende kenmerk is het Caloris Basin. Het is 960 mijl (1.550 km) breed. Een enorme meteoriet sloeg in op de planeet en kerfde een bassin uit dat grote landen zou kunnen opslokken.
Maar het zijn niet alleen gaten. Mercurius heeft steile kliffen. Ze strekken zich uit over honderden kilometers. Dit zijn geen bergen in de traditionele zin van het woord. Het zijn stuwkrachtfouten, gevormd toen het binnenste van de planeet afkoelde en samentrok. De planeet krimpt letterlijk en vouwt zijn huid op als een gerimpelde appel.
Het ijzeren hart van Mercurius
Kwik is compact. Echt dicht. De gemiddelde dichtheid is bijna net zo hoog als die van de aarde. Voor een planeet die zo klein is, is dat ongebruikelijk. Wetenschappers geloven dat dit wijst op een enorme ijzeren kern.
Deze dichte kern doet iets onverwachts. Het genereert een magnetisch veld. We ontdekten dit magnetische veld in de omgeving van Mercurius, wat een schok was. Kleine planeten hebben meestal geen sterke magnetische velden. Hun kernen koelen te snel af. De kern van Mercurius is nog steeds aan het karnen, beschermd door dat dikke ijzeren hart. Het herinnert ons eraan dat zelfs de kleinste werelden krachtige geheimen kunnen hebben.
Waarom een dode rots bestuderen?
Je zou je kunnen afvragen: **welke planeet staat het dichtst bij de zon
